X

Φορμα επικοινωνιας

Σημείωσε στην παρακάτω φόρμα ποια CD, DVD ή εκδόσεις (και πόσα αντίτυπα από το καθένα) θέλεις από το distro του antifaLive, όπως και το mail σου, κι εμείς θα επικοινωνήσουμε μαζί σου για την αποστολή.

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *

ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΟΙ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΧΩΡΩΝ ΟΡΓΙΣΤΕΙΤΕ

> αφίσα που κολλήθηκε απ' τον Κομήτη * Holzkamp


ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΟΙ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΧΩΡΩΝ ΟΡΓΙΣΤΕΙΤΕ!
(ίσως αυτο βοήθησει να ξε-αγχωθείτε)
Η σύγχρονη εργατική τάξη ζει ακόμα στα σκοινιά. Η συστηματική υποτίμηση της εργασίας έχει διαμορφώσει μια καθημερινότητα δύσκολη έως μίζερη. Η απαξίωση της χειρωνακτικής και πνευματικής εργασίας κάνει τους προλετάριους σήμερα να νιώθουν «λίγοι» έως «ανεπαρκείς». Οι βασικές ανάγκες των σύγχρονων εργατών και εργατριών συνεχίζουν να μην καλύπτονται από τον μισθό. Η προσφυγή στις κάθε είδους «οικογενειακές καβάτζες» έχει δημιουργήσει μες στα χρόνια διάφορους ψυχικούς καταναγκασμούς και συμβιβασμούς. Εν τω μεταξύ, ένα μη αμελητέο κομμάτι της τάξης μας, οι μετανάστες εργάτες, βλέπει την ζωή του να απαξιώνεται μέχρι το σημείο της βιολογικής εξόντωσης.

Κι όμως οι εποχές έχουν αλλάξει δραματικά! Η πάλαι ποτέ «εργατική βαρεμάρα», το κυρίαρχο συναίσθημα μες στις «παλιές δουλειές» (εργοστάσιο, βιοτεχνία) έχει δώσει την θέση της στο «εργασιακό άγχος». Ένα καινούργιο νέφος συναισθημάτων αγωνίας και αβεβαιότητας έρχεται να επικαθορίσει συνολικά το σύγχρονο εργατικό βίωμα στις πόλεις. Οι δουλειές στα εργοστάσια έσβησαν. Οι όλο και περισσότερες δουλειές γραφείου και η ραγδαία είσοδος νέων τεχνολογιών μες στην εργασία (Η/Υ, GPS, smartphones) εντείνουν αυτή την αγχώδη ρουτίνα. Είμαστε διαρκώς στην τσίτα να προλάβουμε. Κι αφού σχολάσουμε, ζούμε μια ζωή στην ένταση μέχρι να κοιμηθούμε (αν κοιμηθούμε...).

Προτού εποικίσει τις ζωές της εργατικής τάξης στην λογική των «κοινών συμφερόντων και θυσιών», το άγχος αφορούσε τα αφεντικά: αν οι δουλειές τους πάνε καλά, αν καταφέρνουν να φοροδιαφεύγουν αρκετά, αν έχουν γίνει «ανταγωνιστικοί». Και το βασικότερο: αν μας ξεζουμίσουν τόσο, ώστε να αξίζει να μας κρατήσουν και τον επόμενο χρόνο. Είναι σαφές ότι εκτός από τις ζημιές, μας φορτώνουν και με τα άγχη τους! Όμως αυτή τη βολή πρέπει να τους την αντιστρέψουμε!

Οι σύγχρονοι «αγχωμένοι» προλετάριοι πρέπει, καταρχάς, να συνειδητοποιήσουμε ότι το άγχος μας είναι αποτέλεσμα πρωτίστως της τρέχουσας καπιταλιστικής φάσης: της τεχνολογικής αναδιάρθρωσης, των πετσοκομμένων μισθών, της εργασιακής επισφάλειας και της ανεργίας. Είναι το -τελικά- αυτοκαταστροφικό συναίσθημα που πλασάρεται σαν «κίνητρο για δημιουργικότητα» και συνοδεύει παντού τις διαταγές των αφεντικών: να είμαστε διαρκώς αποδοτικοί και ευέλικτοι, updated και viral, hype και trendy. Όμως μέσα στο αγχογενές εργατικό μας βίωμα μπορούμε να ανακαλύψουμε μια νέα κοινότητα συμφερόντων: αυτός είναι εν δυνάμει ο νέος τόπος που θα ξανασυναντηθούμε για να δραπετεύσουμε. Ας πετάξουμε το άγχος πίσω στα αφεντικά και στον κόσμο τους. Σε μας που δουλεύουμε για τον μισθό ταιριάζει καλύτερα η οργή, ο έρωτας κι η θλίψη.

Όσο δύσκολο κι αν φαντάζει, πρέπει το άγχος να το επιστρέψουμε πίσω εκεί που ανήκει. Και να κρατήσουμε για μας το πείσμα, την περηφάνεια και την άρνηση. Τότε, ίσως καταφέρουμε να φροντίσουμε το βαθύ ταξικό μας τραύμα. Αυτό που εδώ και δύο αιώνες έχει σμιλέψει βαθιά μέσα στον ψυχισμό μας η μισθωτή σκλαβιά: την αλλοτρίωση από τον ίδιο μας τον εαυτό.

(12/18)