X

Φορμα επικοινωνιας

Σημείωσε στην παρακάτω φόρμα ποια CD, DVD ή εκδόσεις (και πόσα αντίτυπα από το καθένα) θέλεις από το distro του antifaLive, όπως και το mail σου, κι εμείς θα επικοινωνήσουμε μαζί σου για την αποστολή.

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *

ΜΕΓΑΛΕΙΩΔΕΣ! | ΓΙΑ ΤΟ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ ΚΑΙ ΠΕΡΑ ΑΠ' ΑΥΤΟ

> από την ασταμάτητη μηχανή του Sarajevo, τρίτη 23/1


Μεγαλειώδες!!
Ο Παναγιώτης είναι 26 χρονών. Όλοι τον φωνάζουν με το όνομά του: Παναγιώτη. Η μάνα του τον λέει Τάκη και ο κολλητός του Πάνο, αλλά κανείς δεν έχει αμφιβολία πως τον λένε.

Υπάρχει και η θεία Λίτσα. Για την θεία Λίτσα ο Παναγιώτης είναι αβάπτιστος. Τον αποκαλεί “μπέμπη”. Κατά καιρούς αρχίζει την πάρλα “πότε θα το βαφτίσουμε το παιδί;”, και “πως θα το βγάλουμε;”. Όταν μερακλώνει, φτιάχνει και επιχειρήματα. Γιατί πρέπει να το πούμε Κώστα… Όχι! Καλύτερα να το πούμε Ελένη…

Η θεία Λίτσα έχει ρετάρει. Τα έχει χάσει. Έχει βαρέσει μπιέλα. Είναι βλαμμένη. Το ξέρουν οι πάντες στη γειτονιά, κι ακόμα μακρύτερα. Όταν, όμως, η θεία Λίτσα αρχίζει την παραλήρημά της (για το πως θα βαφτιστεί ο Παναγιώτης), κι αρχίζει και χειρονομεί δεξιά κι αριστέρα, οι καλοί, “δημοκρατικοί” τρόποι επιβάλλουν σχόλια του είδους “ααααα… μεγαλειώδες!”

Αυτή η “καλωσύνη” δεν οφείλεται στο ότι κάποτε θα έρθει στα συγκαλά της, αρκεί να την πάρει κανείς με το μαλακό. Όχι. Τα έχει χάσει όχι επί 27 αλλά επί 150 χρόνια… Το επιχείρημα είναι “ότι ο γιατρός είπε να της λέμε ναι”. Αλλά το αληθινό κίνητρο είναι ότι η θεία Λίστα έχει κομπόδεμα. Το οποίο ψειρίζουν διάφοροι…


Με πεσμένα τα φτερά και το μυαλό θολό – αλλά με εθνική συνέχεια…
Απ’ το 1992 ως το 1995 οι “το όνομά μας είναι η ψυχή μας” φώναζαν πακέτο το “η λύση είναι μία, σύνορα με την σερβία”. Το σχέδιό τους προέβλεπε την διάλυση του μακεδονικού κράτους μετά από εισβολή του σερβικού στρατού απ’ τον βορρά και “ανθρωπιστική εισβολή” του ελληνικού απ’ το νότο. “Απελευθέρωση” ταυτόχρονα από βορρά και νότο… Στην τελική μοιρασιά του μακεδονικού κράτους Βελιγράδι και Αθήνα θα έδιναν κάτι και στα Τίρανα, αλλά μόνο αν αυτά έδιναν κάτι απ’ το νότο τους στην Αθήνα…

Ο σερβικός στρατός δεν επιτέθηκε ποτέ· και, για κάποια φάση προς το καλοκαίρι του 1995, ο Μιλόσεβιτς από “φίλος και αδελφός” έγινε στα μέρη μας “προδότης”… Αντί γι’ αυτόν ήρθαν αυτοπροσώπως οι αμερικάνοι, με επικεφαλής τον “μάγο Χόλμπρουκ”. Και η “ενδιάμεση συμφωνία”: διάλυση του μακεδονικού κράτους γιοκ!

Απο τότε πέρασαν πολλά χρόνια, το μακεδονικό κράτος πέρασε μια σοβαρή υπαρξιακή κρίση (περισσότερα σε μελλοντικό sarajevo.pdf) – αλλά δεν διαλύθηκε… Επιπλέον, έχει αναγνωριστεί από 4 απ’ τα 5 μόνιμα μέλη του συμβουλίου ασφαλείας του οηε (ηπα, αγγλία, ρωσία και κίνα) και άλλα 140 κράτη μέλη του με το συνταγματικό του όνομα. Μεταξύ αυτών η σερβία, η βουλγαρία, η τουρκία και η αλβανία…

Εν έτει 2018 το “η λύση είναι μία…” δεν ακούγεται. Η θεία Λίτσα είναι σταθερά και μόνιμα εκτροχιασμένη αλλά δεν διαφημίζει κάποια νέα σύνορά της… Συνεπώς τι επιδιώκουν αυτοί που βρίσκονται από πίσω της; Ελπίζουν ακόμα στη διάλυση και την μοιρασιά του εδάφους της δημοκρατίας της μακεδονίας; Για να το θέσουμε διαφορετικά: αν η ΜΗ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ της δημοκρατίας της μακεδονίας με το όνομά της από ΕΝΑ (1) κράτος (το ελλαδιστάν) αφήνει περιθώρια και ελπίδες για την μελλοντική διάλυσή της, μήπως Η ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ της από ΕΚΑΤΟΝ ΣΑΡΑΝΤΑ ΠΕΝΤΕ (145) κράτη του πλανήτη συνεπάγεται 145 φορές το αντίθετο απ’ τον ελληνικό μύχιο πόθο; Ή μήπως το ελλαδιστάν είναι το κέντρο του κόσμου, η χρυσή βίδα του σύμπαντος, και μπορεί να ονειρεύεται (και να απαιτεί) ό,τι γουστάρει;

Αν πάρει κανείς στα σοβαρά το παραλήρημα διάφορων μεγαφώνων των υπηρεσιών ασφαλείας (του τύπου professor Μάζης…) θα συμπεράνει πως ναι. Το ντόπιο βαθύ κράτος (ή το μεγαλύτερο τμήμα του) όσο βλέπει τους μεγάλους συμμάχους (την Ουάσιγκτον, το Λονδίνο, το Τελ Αβίβ) να διαλύουν (ή να προσπαθούν να διαλύσουν) διάφορα κράτη στην ευρύτερη περιοχή (συρία, ιράκ…) τόσο ελπίζει ότι κάποτε θα ευλογήσουν και την διάλυση του μακεδονικού κράτους. Μπορεί ακόμα και του τουρκικού (να γιατί οι τουρκοι χουντικοί είναι «φίλοι μας»!…). Εκείνο που στριφογυρίζει συνέχεια στα κεφάλια τους είναι μία, και μόνο μία λέξη: διάλυση! Διάλυση, διάλυση, διάλυση!!!

Το ενδιαφέρον είναι ότι το ίδιο αυτό ελληνικό βαθύ κράτος με τον ίδιο ακριβώς τρόπο προέβλεπε (και κατά καιρούς συνεχίζει) το «μέλλον της ευρωζώνης» και της ε.ε.: διάλυση! Με κορύφωση την επική διαπραγμάτευση του κυρ Γιάνη οι «προβλέψεις» τους μια μόνο κατάσταση εύχονταν, σ’ αυτήν ήλπιζαν: την διάλυση… Ακόμα και για την κίνα αν οι ελληνικές υπηρεσίες και τα παπαγαλάκια τους έπρεπε να κάνουν «ανάλυση», στο ίδιο φιλοαμερικανικό συμπέρασμα θα κατέληγαν: διάλυση… Δεν θα κέρδιζαν κάτι άμεσα, αλλά δεν έχουν και κάποιο άλλο «αναλυτικό εργαλείο», ούτε άλλο σεγοντάρισμα στον «μεγάλο σύμμαχο»…

Υπάρχει κάποιος, έστω ελάχιστος, ρεαλισμός πίσω από τέτοιες μονομανίες; Ή μήπως η προσμονή (που και που: υποδαύλιση…) «διαλύσεων» (που θα γίνουν με τέτοιο τρόπο ώστε το ελλαδιστάν να βγάλει το κάτι τις του) είναι κάτι μεταξύ μαζικής σύγχισης και ακόμα μαζικότερης ψύχωσης;

Η ελληνική ιμπεριαλιστική ιστορία σαν ψύχωση
Τρίτη 23 Γενάρη. Αν ασχοληθεί κανείς με την ιστορία του ελληνικού κράτους με κριτική, εργατική προσέγγιση θα καταλάβει: αυτό το κράτος έχει φτιαχτεί και επεκταθεί ως τα σημερινά του σύνορα, κατά το μεγαλύτερο μέρος της έκτασής του, από μια διάλυση που έγινε σε διαδοχικές φάσεις: την διάλυση της οθωμανικής αυτοκρατορίας.

Μέσα σ’ αυτήν την ιστορία του “επεκτείνομαι καθώς ο εχθρός διαλύεται” υπάρχουν δύο ολοκάθαρα σκέλη. Όποτε το ελλαδιστάν στοιχήθηκε με ισχυρότερους συμμάχους και τα δικά τους συμφέροντα (κάποια ή κάποιες “μεγάλες δυνάμεις”) πήρε το κάτι τις του απ’ αυτήν την διάλυση. Όποτε προσπάθησε μόνο του έσπασε τα μούτρα του…

Θα παρατηρούσε κάποιος ότι η η διάλυση αυτοκρατοριών και η δημιουργία “εθνικών κρατών” πάνω στα κομμάτια τους είναι πράγματι μια ιστορική φάση του καπιταλιστικού κόσμου, απ’ τον 19ο αιώνα ως τον Α παγκόσμιο πόλεμο. Δύο “διαλύσεις” που έγιναν στις αρχές της δεκαετίας του ’90, η διάλυση δύο ομόσπονδων πολυεθνικών κρατών, της εσσδ και της γιουγκοσλαβίας, ανήκει σε διαφορετικό ιστορικό κύκλο. Και πάντως καθόλου δεν προδιαγράφει ότι κάθε «εθνικό ή πολυεθνικό κράτος» απέναντι στο οποίο ένα άλλο «εθνικό κράτος» έχει βλέψεις είναι καταδικασμένο να διαλυθεί!

Η ιστορία, όμως, του ελληνικού γεωπολιτικού προσοδισμού, που είναι (αυτός ο γεωπολιτικός προσοδισμός) η αιτία ύπαρξης του ελληνικού κράτους, είναι ενσωματωμένη σε τέτοιο βαθμό ιδεολογικά, ακόμα και απ΄το μεγαλύτερο μέρος των ντόπιων αφεντικών (ειδικά των «μικρομεσαίων») ώστε είναι αδύνατο να φανταστούν κάποια «αξία» στο οικόπεδό τους χωρίς την προοπτική εδαφικής επέκτασης. Άρα χωρίς την υποχρεωτική «διάλυση» κάποιου άλλου, γύρω.

«Δεν μπορούν να φανταστούν κάτι άλλο εκτός απ’ την διάλυση των άλλων»! Η «φαντασία» (δηλαδή η ιμπεριαλιστική ιδεολογία) έχει υλικό ρόλο σε πολλές κοινωνίες. Ακόμα κι όταν δεν μπορεί το ελλαδιστάν να ασκήσει και να χορτάσει τις όποιες ιμπεριαλιστικές του ορέξεις, επειδή δεν υπάρχουν στον ορίζοντα οι κατάλληλοι διεθνείς συσχετισμοί (δηλαδή τα συγκεκριμένα συμφέροντα κάποιας «μεγάλης δύναμης»), ακόμα και τότε κύριοι και υποτελείς φαντάζονται! Και οι φαντασιώσεις τους γίνονται υλική, πραγματική πολιτική, με δύο τρόπους. Πρώτον σαν ιμπεριαλισμός προς τα μέσα, εντός συνόρων – εναντίον της εργατικής τάξης και της πολιτικής αυτονομίας της. Δεύτερον σαν συντήρηση εκκρεμοτήτων (με τους όποιους πιθανούς, μελλοντικούς «στόχους»).

Για παράδειγμα το ελλαδιστάν ΔΕΝ έχει καταργήσει την «εμπόλεμη κατάσταση» με το αλβανικό κράτος, που κρατάει απ’ τον Β παγκόσμιο πόλεμο! Εδώ και πάνω από 70 χρόνια η Αθήνα βρίσκεται τυπικά σε εμπόλεμη κατάσταση με τα Τίρανα!! Έχει, αυτό, κάποιο πρακτικό νόημα; Ναι: η Αθήνα αρνείται να οριοθετήσει με ακρίβεια τα χερσαία σύνορα της επικράτειάς της με τα Τίρανα… εν όψει, πού ξέρεις, μιας ευκαιρίας «κάποτε» να κατακτηθεί η νότια αλβανία («βόρεια ήπειρος»…) Τέλειωσε ο Β, τέλειωσε και ο Γ, προχωράει ο Δ, το ελλαδιστάν “δεν”!!!

Είναι παρανοϊκό; Ναι. Όμως είναι αυθεντικά ελληνικό!!! Και δεν είναι ούτε το πρώτο, ούτε το τελευταίο…

Οι μαζικές ψυχώσεις σαν καθεστωτική πολιτική
Δεν είναι μόνο οι hard core φασίστες αλλά και πολλοί περισσότεροι «πατριώτες», που πιστεύουν ότι η Istanbul είναι «ελληνική». Δεν θα έκαναν, ίσως, συλλαλητήρια για να διατρανώσουν την «ελληνικότητά» της με τα τωρινά δεδομένα. Αλλά κατά βάθος πιστεύουν ότι κάποτε θα «απελευθερωθεί». Είναι μια εθνική φαντασίωση εν υπνώσει: ο πληθυσμός της Istanbul είναι 1,5 φορά το σύνολο του ελληνικού, κι αν χρειαζόταν θα μπορούσε να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά τους έλληνες «απελευθερώτες» της μόνο με ροχάλες…

Μπορεί να μην «σπρώχνει» κανείς να γίνει υλική (δηλαδή: πολιτική με όρους ιμπεριαλισμού και εξουσίας) δύναμη η «ελληνικότητα της Istanbul», όμως δεν χρειάζεται ιδιαίτερη προσπάθεια να το πετύχει υπέρ της «ελληνικότητας της μακεδονίας». Ως γνωστόν (στον υπόλοιπο πλανήτη, αλλά ποιος ασχολείται με δαύτον όταν παραληρεί η θεία Λίτσα;) υπάρχει όχι μία αλλά τρεις μακεδονίες. Η μακεδονία του Αιγαίου (στην ελλάδα), η μακεδονία του Πιρίν (στην βουλγαρία) και η μακεδονία του Βαρδάρη (η σημερινή δημοκρατία της μακεδονίας). Με δεδομένο ότι ο όρος «μακεδονία» αφορά κατ’ αρχήν γεωγραφικό προσδιορισμό, η φράση «η μακεδονία είναι μία και ελληνική» σημαίνει ότι το ελλαδιστάν διεκδικεί τα εδάφη και των άλλων δύο. Αυτό και μόνον αυτό.

Αυτή είναι η στρατηγική φαντασίωση της ελληνικής ιμπεριαλιστικής επέκτασης. Η τακτική φαντασίωση είναι ότι η ελληνική μαύρη αντίδραση μπορεί να βαφτίζει όποιον θέλει, όπως θέλει… Αλλά, προσέξτε: δεν ασχολείται με την μακεδονία του Πιρίν!!! Γιατί; Επειδή τα αφεντικά των ιμπεριαλιστικών ονειρώξεων το θεωρούν πολύ δύσκολο να κατακτήσουν αυτήν την μακεδονία, πολεμώντας και νικώντας το βουλγαρικό κράτος… Αντίστροφα, επειδή θεωρούν λίγο πολύ «του χεριού τους» το μακεδονικό κράτος, απ’ αυτό, σαν ενδιάμεση τακτική αποσταθεροποίησης, ζητάνε … ότι τους κατέβει. Κι αν χρειαστεί «κατεβάζουν τον λαό στο δρόμο να αγωνιστεί για τα εθνικά δίκαιά του»…

Η πολύ υπολογισμένη ιδιοτέλεια του ελληνικού ιμπεριαλισμού, είτε των ορέξεών του, είτε των φαντασιώσεών του («όπου μας παίρνει»…), φαίνεται και απ’ αυτό. Στο νότο της ιταλικής χερσονήσου υπάρχει ένα σύνολο περιοχών στα παράλια της Καμπανίας, της Απουλίας, της Καλαβρίας και της Σικελίας που έχει το εναλλακτικό τοπικό όνομα magna graecia. «Μεγάλη ελλάδα». Το όνομα έχει ξεμείνει απ’ την εποχή της Ρώμης: υπήρχαν εκεί αποικίες των ελληνικών πόλεων. Από ιστορική και ονοματολογική άποψη η magna graecia καλύπτει όλα τα εθνικιστικά επιχειρήματα που οι ντόπιοι φασίστες και τα τσιράκια τους εκτοξεύουν κατά της δημοκρατίας της μακεδονίας.

Ακούσατε, είδατε ποτέ κανέναν να διαμαρτύρεται γι’ αυτό; Να λέει «η ελλάδα είναι μία και ελληνική»; Να υπονοεί ότι πρέπει αυτά τα ιταλικά εδάφη να «απελευθερωθούν»;

Όχι!! Δεν τα βάζει ο ελληνικός ιμπεριαλισμός με το ιταλικό κράτος… Οι φαντασιώσεις, οι ψυχώσεις και οι ορέξεις του είναι για «εκεί που τον παίρνει».

Μόνο που όπως συμβαίνει και με την θεία Λίτσα, αυτήν την ιστορική περίοδο, έχει ρετάρει… Έχει βαρέσει μπιέλα… Δεν καταλαβαίνει τίποτα…