X

Φορμα επικοινωνιας

Σημείωσε στην παρακάτω φόρμα ποια CD, DVD ή εκδόσεις (και πόσα αντίτυπα από το καθένα) θέλεις από το distro του antifaLive, όπως και το mail σου, κι εμείς θα επικοινωνήσουμε μαζί σου για την αποστολή.

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *

ANTIFA CYPHA ΠΑΕΙ ΝΑ ΠΕΙ: ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΣΕ ΧΑΛΕΠΟΥΣ ΚΑΙΡΟΥΣ | BARRICADA # 49> ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ



>>> Το antifa BARRICADA θα το βρεις σε αυτοδιαχειριζόμενους χώρους, στο βιβλιοπωλείο του Ναυτίλου (σόλωνος και χ. τρικούπη), στο βιβλιοπωλείο "Βιβλιόσημο" (Γεωργίου Ζωγράφου 8, πλατεία Γαρδένιας, Ζωγράφου), στο βιβλιοπωλείο "Μώβ Σκίουρος" (πλατεία Καρύτση) στο βιβλιοπωλείο "Αμόνι" (πλατεία Μερκούρη, Άνω Πετράλωνα), και στα περίπτερα της πλατείας εξαρχείων (στουρνάρη και σπ. τρικούπη) και της πλατείας κάνιγγος (στην αρχή της ακαδημίας).

Περιεχόμενα | Antifa cypha- πάει να πει: πολιτική οργάνωση σε χαλεπούς καιρούς // Bee Sting // Εθνική πολιτική με φόντο την αλβανική Ριβιέρα // Μόνο οι νεκροί έχουν δει το τέλος του πολέμου // antifa live: δύο μέρες με τους Soundz of the South στο κτήμα Δρακοπούλου // Συνέντευξη: Γυναίκες, hip hop και ακτιβισμός στη Νότιο Αφρική // Μετά το Charlottesville: κόντρα στη Λευκή Αμερική // Τέσσερα ταψιά γλυκά
+ Ένθετο: documenta 14· μαθαίνοντας από την μπουρζουαζία

Antifa cypha- πάει να πει: πολιτική οργάνωση σε χαλεπούς καιρούς

Πέρασαν τέσσερα χρόνια από τη δολοφονία του Π.Φύσσα/Killah P. Εντω μεταξύ η δίκη της συμμορίας χ.α. συνεχίζεται με προοπτική να τελειώσει (λένε) στα τέλη του 2018. Κάλλιο αργά... Είμαστε ανάμεσα σ’ αυτούς/ες που δεν στήνουν την πολιτική τους δράση πάνω σε οποιουδήποτε είδους νεκρολογίες. Kαι φυσικά δεν είμαστε οπαδοί της αστικής δικαιοσύνης. Από την αυγή της αντιεξέγερσης, το 2009, έως τις εκλογές του 2012 και την εκτόξευση της συμμορίας στην κεντρική πολιτική σκηνή, κύλησε πολύ νερό και αρκετό αίμα. Κι ακόμα περισσότερο μέχρι τη δολοφονία Φύσσα κι αμέσως μετά. Κι όπως το αίμα δε γίνεται νερό, έτσι και η κινηματική δράση και μνήμη δεν μπορεί, δεν πρέπει να γίνεται ένα συνονθύλευμα από ξερές ημερομηνίες, ηρωικές διηγήσεις και φτηνές πόζες. Είμαστε ανάμεσα σ’ αυτούς/ες που όλ’ αυτά τα χρόνια, τα χρόνια της παλινδρόμησης από την ευφορία της εξέγερσης στο κράτος έκτακτης ανάγκης, προσπαθούσαμε να έχουμε στέρεες και just in time εκτιμήσεις και απόψεις για την συγκυρία. Αναγνωρίσαμε την συμμορία χ.α. ως μια ειδική αποστολή του κράτους έκτακτης ανάγκης -και σίγουρα όχι σαν μετενσάρκωση του μετεμφυλιακού κράτους. Αναγνωρίσαμε επίσης την αντιναζιστική πόλωση που προκάλεσε παντού στην επικράτεια, ως μια αυθεντική, αλλά ταυτόχρονα και φτωχή σε περιεχόμενα/κατευθύνσεις, κοινωνική αντίθεση με συγκεκριμένα όρια. Αντιληφθήκαμε την συνεχιζόμενη δικαστική περίφραξη της συμμορίας ως την ενδεδειγμένη μέθοδο να μαζευτεί πολιτικά και εκλογικά το φαινόμενο, ενόσω φυσικά συνεχίζει τις δουλειές της, όπως πάντα. Κι όλο αυτό τον καιρό, με τις όποιες δυνάμεις μας, ήμασταν και είμαστε στο δρόμο, υποστηρίζοντας μικρές και μεγάλες δράσεις, απόπειρες να ξεπεραστούν αδυναμίες και όρια, να δοκιμαστούν αντιφάσεις και να στηθούν αυθεντικές κοινωνικές/πολιτικές σχέσεις. Γιατί τα λέμε όλ’ αυτά; Για μια σειρά λόγους. Κατά πρώτον επειδή τα παραπάνω υποδεικνύουν στιγμές πολιτικής οργάνωσης: όχι την τελευταία λέξη του ανταγωνισμού, απλά την επιμονή, τη σχέση και τη δέσμευση σε κοινούς σκοπούς. Με τις αδυναμίες και τις αντιφάσεις μας βεβαίως, αλλά επιτέλους χρειαζόμαστε αναχώματα ενάντια στο νέο ολοκληρωτισμό, αλλά και την επέλαση της βλακείας. Αν η κινηματική κατάσταση αιωρείται μεταξύ του χρεωκοπημένου (από δεκαετίες) αριστερισμού της δημιουργίας γεγονότων και του μικροαστικού πατερναλισμού που λοξοκοιτάει προς το κράτος, έχουμε πράγματι διαλέξει το δύσκολο δρόμο. Κι αν ο οππορτουνισμός είναι πλεύση παντός καιρού, έχουμε διακόψει πολλά χρόνια κάθε δεσμό με τις αναγνωρισμένες σχολές πολιτικής επιβίωσης. Γιατί τα λέμε όλ’ αυτά; Ανάμεσα σε πολλούς άλλους λόγους, επειδή μέσα στο πιο βαθύ σκοτάδι, τη χτυπητή έλλειψη υπολογίσιμου ανταγωνισμού δηλαδή, έχουμε γεμίσει επίδοξους «απελευθερωτές» - κι αυτό δυστυχώς δεν είναι καν παράδοξο. Η αναγκαιότητα της πολιτικής οργάνωσης ξεπέφτει σταθερά σε χιλιοπατημένους φορμαλισμούς, ενώ χρειαζόμαστε καινούργιες απαντήσεις κι ακόμα περισσότερες ερωτήσεις. Αν η όποια κινηματική έμπνευση είναι κακοβαλμένα copy paste από τα παλιά, ρετάλια του χτες που παριστάνουν τα πέπλα του αύριο, δεν θα πάρουμε. Χρειαζόμαστε ο ένας την άλλη, χρειαζόμαστε την αποφασιστικότητα, χρειαζόμαστε όμως εξίσου τις αβεβαιότητες και τις αμηχανίες μας. Διότι αν μας έχει διδάξει κάτι η περίοδος που προηγήθηκε είναι ότι οι βεβαιότητες «εσωτερικού χώρου» σπάνε τα μούτρα τους μπροστά στην πραγματικότητα και τα βιώματα της κρίσης. Κι είναι πάντα πιο εύκολο να κοιτάζουμε προς τα κει που έχουμε μάθει, παρά να αντλούμε έμπνευση και κουράγιο από τους πραγματικούς ανθρώπους: εκείνους που δεν απαγγέλουν τρύπια μανιφέστα - ναι, εκείνους που κολυμπάνε στις αντιφάσεις τους, επίσης. Αυτό είναι το δύσκολο πεδίο των σχέσεων. Που φυσικά δεν μπορούν να είναι οι παλιές τσαλαπατημένες ταυτότητες ή οι πόζες, οι οποίες εσχάτως μεταφράζονται και σε like στα social media. Σχέσεις - όχι άλλους μικρόκοσμους κατανάλωσης και ανακύκλωσης. Γιατί τα λέμε ολ’ αυτά; Μπορεί να χρειαστούν κάπου, σε κάποιους/ες. Σε μας σίγουρα. Γιατί εννιά χρόνια μετά την εξέγερση και τέσσερα μετά τη δολοφονία Φύσσα, η κινηματική άμπωτη δεν είναι παρά προέκταση της συρρίκνωσης στις καρδιές και τα μυαλά. Δεν είναι παρά έκφραση μιας συνθήκης παραίτησης ή μιας συνθήκης κατάδυσης στους μικρόκοσμους. Κι αν χρειαζόμαστε τον πραγματικό κόσμο, τις πραγματικές σχέσεις, είναι για να δίνουμε διεξόδους στις αρνήσεις μας, πριν γίνουν κατάθλιψη και μονομανία. Γι’ αυτό είμαστε κοινωνικοί, γι’ αυτό είμαστε επίσης αντικοινωνικοί: θα χτίσουμε με ό,τι απομένει. Με τις αρνήσεις, αλλά ενάντια στους φορμαλισμούς. Με αποφασιστικότητα, ενάντια στις πόζες. Με αβεβαιότητα, ενάντια στις παλιές συνταγές. Και πραπαντός μην γίνει παρεξήγηση: η πολιτική οργάνωση δεν προσφέρει καμιά εγγύηση στην αποτροπή των χειρότερων, που έρχονται, που είναι ήδη εδώ. Στις εποχές που ζούμε είναι «μόνο» μια συλλογική κραυγή στο σκοτάδι. Όχι από φόβο, αλλά από μιαν οργή που αρνείται πρώτα απ’ όλα αυτό το βουβό πόνο των καιρών μας. Η πολιτική οργάνωση είναι σαν ένα τραγούδι μιας λησμονημένης παράδοσης, που ανακαλύπτουμε σκάβοντας...


Ασκήσεις επί χάρτου; Τέτοια εποχή ένα χρόνο πριν, ο χώρος που προορίζεται να στεγάσει το τζαμί στον Βοτανικό είχε καταληφθεί από μια ντουζίνα γραφικούς ακροδεξιούς, με τις ευλογίες της παρακρατικής συμμορίας και όχι μόνο. Η εκκένωση της κατάληψης, που συνοδεύτηκε από τις συνήθεις αριστερές κορώνες περί της ελευθερίας στην άσκηση θρησκευτικών δικαιωμάτων, έμοιαζε με προσπάθεια να τηρηθούν τα προσχήματα. Λίγους μήνες μετά, η αποφασισμένη κατασκευή του τζαμιού έχει κολλήσει κάπου στην γραφειοκρατία και η πρώτη-φορά-αριστερά δοκιμάζει έναν άλλο δρόμο προς τον αντιμουσουλμανισμό, αυτόν της αντιτρομοκρατίας. Το θέαμα της «ισλαμικής τρομοκρατίας» έχει συντηρηθεί στην ελλάδα - ελλείψει επιθέσεων (προς το παρόν;) - χάρη στον τράνζιτ χαρακτήρα της χώρας. Τα σενάρια και οι πληροφορίες για τζιχαντιστές που έχουν περάσει από δω για να καταλήξουν να πραγματοποιήσουν επιθέσεις στις ευρωπαϊκές μητροπόλεις, με πιο πρόσφατο παράδειγμα την Βαρκελώνη, αναμένεται να πυκνώσουν, αφού ο ISIS χάνει στην Συρία και οι μαχητές του επιστρέφουν στην Ευρώπη (και) μέσω Ελλάδας. Πρώτης τάξεως ευκαιρία να συνδεθούν ξανά οι προσφυγικές ροές με τον κίνδυνο των τζιχαντιστών, φέρνοντας στο νου τις περίφημες δηλώσεις Καμμένου. Στις αρχές του καλοκαιριού, η ελ.ας. φρόντισε να κάνει ξανά επίκαιρη τη σύνδεση, διαρρέοντας τα «μυστικά» σχέδια για ένα αόρατο δίκτυο πληροφοριοδοτών μέσα στα κέντρα κράτησης. Ακολουθώντας το παράδειγμα της ιταλικής και της γερμανικής αστυνομίας, η αντιτρομοκρατική απασχολεί σε καθεστώς «ειδικού συνεργάτη» ήδη μερικές δεκάδες μετανάστες που στο άμεσο μέλλον θα τριπλασιαστούν και έχουν αποστολή να εντοπίζουν τα «ριζοσπαστικά» στοιχεία μέσα στα κέντρα κράτησης. Οι ίδιοι οι σύμβουλοι των μπάτσων και οι «ειδικοί» της αντιτρομοκρατίας παραδέχονται όμως ότι σχεδόν ποτέ οι δράστες των επιθέσεων δεν είναι περαστικοί. Και πάλι σύμφωνα με την ευρωπαϊκή εμπειρία, στρέφονται στους μόνιμους κατοίκους και στα άτυπα τζαμιά στα οποία συχνάζουν. Σε καλοκαιρινή «απόρρητη» έκθεση των ειδικών υπηρεσιών της ελ.ας., γίνεται λόγος για «κηρύγματα μίσους» σε περίπου δέκα από τα 80 άτυπα τζαμιά που λειτουργούν στην Αττική. Κάτω από τους πηχυαίους τίτλους όμως που αναπαράγει ο βόθρος των ακροδεξιών site, βρίσκει κανείς ασαφείς αναφορές για «συμπάθεια» προς τον ISIS, αλλά ακόμα και για σχέσεις με τους Αδελφούς Μουσουλμάνους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα του πώς ασήμαντες ειδήσεις φτάνουν στα μήντια με τρομολαγνικούς τίτλους, είναι η πρόσφατη σύλληψη τεσσάρων ατόμων από το Μπαγκλαντές. Υποτίθεται ότι είχαν δημιουργήσει «πολιτοφυλακή» που προσπαθούσε να επιβάλει τη σαρία στην περιοχή της πλατείας Κολιάτσου. Στην πράξη αυτό σήμαινε κάποιες παρατηρήσεις σε γυναίκες για το ντύσιμό τους. Άλλωστε το γεγονός ότι οι τρεις από τους τέσσερις αφέθηκαν ελεύθεροι αποκάλυψε τη (μη) σοβαρότητα της υπόθεσης. Κάπως έτσι, με γενικόλογες εκθέσεις, άρθρα και επερωτήσεις στη βουλή, εδραιώνεται και αναπαράγεται το φαντασιακό της ισλαμικής απειλής. Κι αυτό το κλίμα έρχονται να επιβεβαιώσουν οι ειδικές προληπτικές ασκήσεις της αστυνομίας για το ενδεχόμενο τρομοκρατικής επίθεσης. Η πρώτη, με το κωδικό όνομα Τυφώνας, πραγματοποιήθηκε στις αρχές Ιουλίου με τη συμμετοχή 70 αξιωματικών από κρίσιμες υπηρεσίες. Η συνέχειά της, αυτή τη φορά με ρεαλιστικά σενάρια και ανάπτυξη δυνάμεων στο κέντρο της πόλης, θα πραγματοποιηθεί μέσα στον Οκτώβριο. Εκτός από τις ασκήσεις, το συντονιστικό κέντρο διαχείρισης κρίσεων της ελ.ας. εξέδωσε ειδική ανάλυση που αφορά επιχειρησιακό σχέδιο για το ενδεχόμενο μαζικών ανθρώπινων απωλειών. Τέτοιες ασκήσεις και εκθέσεις κατά πάσα πιθανότητα προετοιμάζουν το έδαφος για μελλοντικές «μαύρες» επιχειρήσεις ελληνικών και ξένων υπηρεσιών ασφαλείας, σαν αυτές που είδαμε στο παρελθόν με τις απαγωγές και τις ανακρίσεις χιλιάδων Πακιστανών. Όλα αυτά είναι σε κάποιο βαθμό δείγματα του αντιπολιτευτικού ρόλου που έχει παίξει η αστυνομία σε διάφορες περιόδους της φαιοροζ διακυβέρνησης. Είναι επίσης μια προσπάθεια να ευθυγραμμιστούν οι εσωτερικές στρατηγικές με τις ευρωπαϊκές αντιτρομοκρατικές οδηγίες. Πάνω απ’όλα όμως αποδεικνύουν τη συνέχεια του κράτους και της προτεραιότητας που θέτει στον έλεγχο των μεταναστευτικών κοινοτήτων. Ελλείψει άλλων δομών αφομοίωσης, η δημόσια τάξη γίνεται το προνομιακό πεδίο διαλόγου με τους πιο συντηρητικούς και νομοταγείς εκπροσώπους των κοινοτήτων. Η απειλή του τζιχαντισμού γίνεται το πρόσχημα για τον έλεγχο των άτυπων τζαμιών που αποτελούν τους κύριους τόπους αναπαραγωγής και συνάντησης για τους μουσουλμάνους μετανάστες. Η δουλειά που γινόταν βίαια και απροκάλυπτα τα χρόνια της εργολαβίας της παρακρατικής συμμορίας, έχει περάσει τώρα στα χέρια των μπάτσων και των υπηρεσιών πληροφοριών. Υποτίθεται ότι η κατασκευή του επίσημου τζαμιού θα δικαιολογούσε αυτή την αλλαγή φρουράς και τον ασφυκτικό έλεγχο των ανεπίσημων χώρων. Τελικά η αριστερή εκδοχή της αντιτρομοκρατίας δε χρειάζεται προς το παρόν τέτοια πατήματα. Ελπίζουμε από την άλλη να μη χρειαστεί άμεσα πιο απτές αποδείξεις του τζιχαντιστικού κινδύνου. Αν και προφανώς το μόνο που περνάει από το χέρι μας, είναι η έγκαιρη προετοιμασία για παν ενδεχόμενο...