X

Φορμα επικοινωνιας

Σημείωσε στην παρακάτω φόρμα ποια CD, DVD ή εκδόσεις (και πόσα αντίτυπα από το καθένα) θέλεις από το distro του antifaLive, όπως και το mail σου, κι εμείς θα επικοινωνήσουμε μαζί σου για την αποστολή.

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *

28/9/2016, ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ > LIVE ΑΠ' ΤΟ ANTIFA SELANIK -


Το antifa selanik παρουσιάζει:
> antifa live στις 28 Σεπτέμβρη, 21:00 | Θεατράκι Νέας Παραλίας -στάση σχολή τυφλών-
Krav Boca / Zas (Flow Advantage) / Johnny Carbonaras

* σε περίπτωση βροχής > πολυτεχνείο






ΣΥΓΧΡΟΝΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΜΝΗΜΕΙΑ

> τοιχοκόλληση στράτσων στους δρόμους του Βόλου απ' τους Hostis Iudicatus (Συνέλευση Αλληλεγγύης διακηρυγμένων εχθρών του Κράτους Έκτακτης Ανάγκης)

ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ-ΕΝΑ ΕΡΩΤΗΜΑ (ΞΑΝΑ ΚΑΙ ΞΑΝΑ): Ή ΜΕ ΤΑ ΓΟΥΡΟΥΝΙΑ Ή ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ

αφίσα που είχε κολληθεί απ' το antifa LAB στο κέντρο και τις γειτονιές της αθήνας έναν χρόνο μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα


Τα ξημερώματα της 18ης Σεπτεμβρίου του 2013, ένας 33χρονος προλετάριος από τα δυτικά της Αθήνας στάθηκε απέναντι σε μια 30αριά υπαλλήλους του τοπικού παραρτήματος της μαφίας, της παρακρατικής συμμορίας της χ.α. Για να προστατεύσει την διαφυγή των φίλων του, για να προστατεύσει 2-3 πράγματα για τα οποία άξιζε να παλέψει στη γειτονιά του, για να σταθεί δίπλα σε άλλους, και άλλες σαν κι αυτόν, μετανάστες και ντόπιους, κόντρα στους ξεφτιλισμένους τσαμπουκάδες και τα βλέμματα των μπράβων. Και τα σκουπίδια που βρέθηκαν απέναντι του, με την προστασία των μπάτσων, τον δολοφόνησαν.


365 ΜΕΡΕΣ
Τις 365 μέρες που ακολούθησαν, οι επιθέσεις ενάντια στην πολυεθνική εργατική τάξη δεν σταμάτησαν στιγμή. Παράλληλα με τις δικαστικές "αντιναζιστικές" διώξεις , το ελληνικό κράτος και τα αφεντικά του, οι ρουφιάνοι τους και οι κοινωνικές τους συμμαχίες δεν έπαψαν να οργανώνουν την υποτίμηση της εργασίας, να αντικαθιστούν την πρόνοια με τον «Ξένιο Δία» και την επιχείρηση «Θέτις», να στήνουν στρατόπεδα συγκέντρωσης για τους "περισσευάμενους", δεν έπαψαν στιγμή να φωνάζουν πως οι ζωές μας δεν αξίζουν μία. Και κυρίως ότι εμείς δεν έχουμε κανέναν λόγο σ' αυτό, δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα πέρα απ' την κλάψα, πέρα από τον κανιβαλισμό του «ο καθένας για την πάρτη του» και την μεταφυσική προσμονή για κάποιον δεξιό ή αριστερό εθνικό σωτήρα. Απαίτησαν, κι εξακολουθούν να το απαιτούν, όλα αυτά -η υποτίμηση, ο θάνατος, η κλάψα και η μιζέρια- να θεωρούνται αυτονόητα.

ΕΝΑ ΕΡΩΤΗΜΑ
Τα ξημερώματα της 18ης Σεπτέμβρη του 2013 ο αντιφασίστας Παύλος Φύσσας με την στάση του είπε ένα "άντε γαμήσου" σ' όλα τα παραπάνω. Και θύμισε πως οι δικές μας καθημερινές μάχες είναι οι μόνες στις οποίες μπορούμε να ελπίζουμε. Οι συλλογικές μας σχέσεις, ο πλούτος και η μαχητική τους αυτοπεποίθηση, που στέκονται κόντρα στην βαρβαρότητα και την ξεφτίλα. Απάντησε ξανά, όπως το κάνουν καθημερινά τόσες άλλες και τόσοι άλλοι, μετανάστες και ντόπιοι προλετάριοι, στο παλιό, καλό ερώτημα:

Ή ΜΕ ΤΑ ΓΟΥΡΟΥΝΙΑ Ή ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ.
Κι όσοι βρίσκουν την απάντησή του ξένη, έχουν δικαίωμα μόνο στο σκασμό.




2001 - 2016 | 15 ΧΡΟΝΙΑ "ΑΝΤΙΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΚΟΥ" ΠΟΛΕΜΟΥ

> απ' το 109ο τεύχος του Sarajevo (Σεπτέμβρης '16)


Ο “πόλεμος κατά της τρομοκρατίας”, όπως ονόμασαν την πιο πρόσφατη ιμπεριαλιστική εκστρατεία τους οι ηπα και οι σύμμαχοί τους, αμέσως μετά το inside job της 11ης Σεπτέμβρη του 2001, μπορεί να γιορτάσει με δόξα την δεκαπενταετή επέτειό του. Έχει γίνει ρουτίνα, και ελάχιστους πρωτοκοσμικούς απασχολεί· εκτός, φυσικά, από εκείνους που “δουλεύουν” γι’ αυτόν τον πόλεμο.  Αντίστροφα, τα “τρομοκρατικά κτυπήματα” στον πρώτο κόσμο κρατάνε σταθερά τη φήμη και την λειτουργικότητά τους. Η παραγωγή μαζικού φόβου, η (συχνά σχεδόν θρησκευτική) έκκληση στα κράτη (στα συμπλέγματα της ασφάλειας) για ακόμα μεγαλύτερη προστασία, το μίσος όχι μόνο για τους “τρομοκράτες” αλλά για οποιονδήποτε μπορεί να θεωρηθεί εν δυνάμει τέτοιος, δηλαδή σχεδόν για το σύνολο των μουσουλμάνων, αυτά και άλλα συνεχίζονται κανονικά.

Το ότι ζούμε σε συνθήκες γενικευμένου και ολοκληρωτικού θεάματος είναι κοινοτοπία. Το πόσο ποτίζει τον καθένα χωριστά και τις πρωτοκοσμικές κοινωνίες συνολικά αυτή η καθεστωτική βιομηχανία του ψέμματος είναι ένα διαφορετικό ζήτημα. Θα τολμούσαμε να το χαρακτηρίσουμε κεντρικό: μετά από 15 χρόνια πολέμου το μέγιστο που αμφισβητείται (με τρόπο λογικό· δεν αναφερόμαστε στις πάμπολλες “θεωρίες συνωμοσίας”) είναι η αληθοφάνεια των καθεστωτικών εξηγήσεων για τις σφαγές - στο - ψαχνό, όταν αυτές βαραίνουν πρωτοκοσμικούς. Και πάντως όχι ο πόλεμος αυτός καθ’ εαυτός, στο σύνολο του.

Κι αν το “15 χρόνια πολέμου” δεν λέει πια τίποτα, άλλα “μεγέθη” αυτού του πολέμου είναι τρομακτικά· ή θα έπρεπε να είναι αφυπνιστικά (για τις συνειδήσεις). Σαν “τρομοκρατία” χαρακτηρίζεται η (λιγότερο ή περισσότερο) μαζική θανάτωση αόπλων. Λοιπόν, σύμφωνα με τους πιο τεκμηριωμένους υπολογισμούς, οι δολοφονημένοι άμαχοι στο αφγανιστάν απ’ το 2001 (αρχή του “πολέμου κατά της τρομοκρατίας”) ως το 2014 ήταν πάνω από 26.000. Οι τραυματίες άμαχοι, στο ίδιο “πεδίο μάχης” και την ίδια περίοδο, ήταν πάνω από 30.000. Σύνολο δολοφονημένων και τραυματισμένων αμάχων στο αφγανιστάν, σε 13 χρόνια, πάνω από 56.000.
Στο “πεδίο μάχης” ιράκ, απ’ το 2003 (πρώτη χρονιά της “σοκ και δέος αντιτρομοκρατικής εκστρατείας”) ως το 2013, οι δολοφονημένοι άμαχοι ήταν μεταξύ 110.000 και 125.000 (ανάλογα με τους καταμετρητές)· και οι τραυματισμένοι την ίδια περίοδο πάνω από 200.000. Συνολικά, στο ιράκ, νεκροί και τραυματίες άμαχοι, από 310.000 έως 325.000. Σύνολο δολοφονημένων και τραυματισμένων αμάχων στα δύο πρώτα πεδία του “αντιτρομοκρατικού πολέμου”; Κάπου μεταξύ 365.000 και 380.000... Αυτό δεν θεωρείται τρομοκρατία...
Body counting; Όχι. Για να υπάρχει (αν είναι δυνατόν...) μια αίσθηση του μέτρου: το σύνολο των απωλειών, και απ’ τις δύο πλευρές, και των επιτιθέμενων και των αμυνόμενων, νεκρών και τραυματιών, στρατιωτών (σε μεγάλο βαθμό) και αμάχων (απ’ τους αμυνόμενους), στη διάρκεια της εισβολής και της κατάληψης του βελγίου, της ολλανδίας και της γαλλίας απ’ το γ ράιχ, το 1940, ήταν 523.676. Εκείνο ονομαζόταν, καθώς συνέβαινε, “2ος παγκόσμιος πόλεμος” - και τέτοια ήταν η καθολική κοινωνική αίσθηση... Αυτό που συμβαίνει τώρα; 
Να μιλήσουμε για 4ο παγκόσμιο πόλεμο; Το έχουμε κάνει ξανά και ξανά... Σε βαθμό γραφικότητας, αν λάβει κανείς υπ’ όψη του την ηθική, συναισθηματική και ιδεολογική πραγματικότητα του πρώτου κόσμου. Ωστόσο αν συμπεριλάβει κανείς το συριακό και το πακιστανικό “πεδίο μάχης” αυτού του πολέμου, και συνεκτιμήσει τις καταστροφές και τους εξανδραποδισμούς (: εκβιασμένες μεταναστεύσεις) εκατομμυρίων ανθρώπων, αυτή η 15χρονη “πρώτη φάση” του 4ου παγκόσμιου πολέμου έχει ξεπεράσει κατά πολύ σε φονικότητα και καταστροφικότητα την αντίστοιχη (αν και σχετικά πολύ πιο σύντομη) “πρώτη φάση” του 2ου παγκόσμιου. Η διαφορά είναι στη διάρκεια... Όπως ακριβώς το είχε πει το αμερικανικό επιτελείο, το 2001, δια στόματος του τότε προέδρου Μπους: ... θα είναι ένας μακρύς πόλεμος...
“Πόλεμος κατά της τρομοκρατίας” λοιπόν... Με σφαγές αμάχων, κυρίως μέσω αυτών· μέσω τρομοκρατίας, χωρίς εισαγωγικά... Δεν τίθεται ζήτημα (απ’ τους πρωτοκοσμικούς) καν και καν “αποτελεσματικότητας” - ακόμα κι ένα τέτοιο κυνικό κριτήριο έχει εξαφανιστεί. Ειδικά μετά από κάθε “τρομοκρατική ενέργεια” σε πρωτοκοσμικό έδαφος, οι αρμόδιοι στρατοί ανανεώνουν την “άδεια” (αν χρειάζονταν κάτι τέτοιο...) να εκτελούν και να σακατεύουν τους Άλλους· κυνηγώντας, πάντα, κάποιους “φανατικούς ισλαμιστές” μέσα σε πόλεις και χωριά.

“Αποτελεσματικότητα” είπατε; Κάναμε το πολύ δύσκολο να “καταμετρήσουμε” τους δολοφονημένους και τραυματισμένους αμάχους, σ’ όλον τον κόσμο, (απ’ την κολομβία ως τις φιλιππίνες) από τυπικά χαρακτηρισμένες “τρομοκρατικές ενέργειες”, απ’ το 2000 ως και το 2015
[1Σχετικοί αναλυτικοί πίνακες υπάρχουν στη wikipedia• για όποιον / όποια το αντέχει...]. Βγάλαμε στην άκρη τα “μικρά” κτυπήματα (με 1 έως 2 νεκρούς), και, φυσικά, τις καθαρές επιθέσεις σε στρατιωτικούς ή αστυνομικούς στόχους που είχαν αποκλειστικά τέτοιου είδους νεκρούς και τραυματίες. Η καταγραφή έδωσε σαν αποτέλεσμα: 30.302 νεκροί και 70.936 τραυματίες (πάντα άμαχοι). Ειρωνεία; Η τυπικά “καθαυτό τρομοκρατία” έχει το 1/4 της φονικότητας της ανεπίσημης, που αυτοαποκαλείται “αντιτρομοκρατία”.
Και η αναμέτρηση του “καλού” με το “κακό” συνεχίζεται...
Σ’ αυτή τη δυσάρεστη ενασχόληση επιβεβαιώσαμε ωστόσο κάτι που μπορεί να πλανάται στον πρώτο κόσμο διάχυτα, σαν υποψία: οι κάθε είδους δολοφονικές επιθέσεις - στο - ψαχνό, αυτό δηλαδή που ονομάζεται συνήθως “τρομοκρατία”, αυξήθηκαν θεαματικά μαζί με τον “πόλεμο κατά της τρομοκρατίας”! Στα κατεχόμενα απ’ τους αμερικάνους και τους συμμάχους τους αφγανιστάν και ιράκ· στο βόρειο πακιστάν· στην παλαιστίνη· και τα τελευταία χρόνια στη συρία, η “τρομοκρατία” είναι το παράξενο συμπλήρωμα του “πολέμου εναντίον της”... Σε τέτοιο σημείο μάλιστα ώστε να χρειάζονται άπειρες ποσότητες αναισθητικού, προς χρήση των πρωτοκοσμικών, για να μην καταλάβουν σταθερά, τεκμηριωμένα και εξοργιστικά, εκείνο που ίσως κάποιοι απλά υποψιάζονται: ότι εδώ και 15 χρόνια, με “τρομοκρατία” και “αντιτρομοκρατία”, ζούμε τις δύο όψεις του ίδιου ακριβώς πολέμου! 
Και δεν μιλάμε εδώ, ακόμα, για τις σφαγές - στο - ψαχνό που έχουν γίνει σε πρωτοκοσμικό έδαφος. Αναφερόμαστε αποκλειστικά στις σφαγές - στο - ψαχνό που έχουν γίνει (και συνεχίζουν) εκεί που, υποτίθεται, οι πρωτοκοσμικοί σταυροφόροι πολεμούν κατά των “τρομοκρατών”. Δεν υπάρχει, ίσως, χειρότερο αλλά και πιο καθαρό παράδειγμα αυτής της συμπληρωματικότητας απ’ το τι έχει συμβεί στο ιρακινό έδαφος, στη διάρκεια της επίσημης κατοχής του απ’ τον αμερικανικό στρατό. Οι σιίτες ήταν ο “απόλυτος στόχος” για σφαγές. Σε τζαμιά, σε παζάρια, σε δρόμους, σε στάσεις λεωφορείων, σε εστιατόρια, σε καφενεία, σε πλατείες, σε σχολεία, σε πανεπιστήμια, σε (σιιτικές) δομές αλληλεγγύης, οι εκατόμβες άμαχων σιιτών, συχνά γυναικών και παιδιών, ξεπέρασαν ακόμα και τις πιο άρρωστη φαντασία για το τι σημαίνει “συστηματική εξόντωση πληθυσμού”. Ένα μεγάλο μέρος των 30τόσων χιλιάδων δολοφονημένων και των 70τόσων χιλιάδων τραυματισμένων στο σύνολο της παγκόσμιας “τρομοκρατίας” είναι σιίτες στο ιράκ. Και όχι μόνο ιρακινοί. Αλλά και πολλές εκατοντάδες ιρανών που πήγαιναν συγκεκριμένες εποχές σε συγκεκριμένα τζαμιά / μνημεία για θρησκευτικούς λόγους. (Τι παράξενες αυτές οι θρησκευτικές εμμονές! Ιρανοί σιίτες, όχι μόνο άντρες αλλά ολόκληρες οικογένειες, δεν σταμάτησαν ποτέ να πηγαίνουν για προσκηνύματα στο ιράκ...).
Ποιοί έσφαζαν τους σιίτες στο ιράκ παρουσία του κατοχικού αμερικανικού στρατού; “Φανατικοί σουνίτες” - εξαιτίας ενός βαθιού ενδομουσουλμανικού θρησκευτικού μίσους (λέει)... Απάντησαν οι σιίτες (φανατικοί ή μη) με ανάλογο τρόπο; Αν και υπάρχουν κι απ’ την μεριά τους αντίστοιχες “επιχειρήσεις αυτοκτονίας” μέσα σε σουνιτικά τζαμιά, αυτές είναι λίγες και μόνο μετά από χρόνια δράσης των “φανατικών σουνιτών”. Ποιοι ήταν αυτοί οι “φανατικοί σουνίτες”; Ποιοι άλλοι; Αυτοί με τους οποίους είχαν έρθει σε συνενόηση (έως χρηματική εξαγορά) οι κατοχικοί, η Ουάσιγκτον κατά κύριο λόγο· αυτοί, επίσης, που υποστηρίζονταν ήδη από τότε απ’ το Ριάντ (και όχι μόνο). Και γιατί έσφαζαν με τέτοιο μαζικό και απροκάλυπτο τρόπο σιίτες, στη Βαγδάτη, στο Τικρίτ, και σε άλλες πόλεις του κεντρικού και του βόρειου ιράκ; Για να φοβηθούν και να φύγουν. Γιατί να φύγουν; Για να έχει το σουνιτικό “κράτος”, μετά την διάλυση του ιράκ, μεγαλύτερη έκταση και περισσότερους πόρους...
Και ποιος έριξε την ιδέα για διάλυση του ιράκ; Ε, αυτό το ξέρετε: ο πόλεμος κατά της τρομοκρατίας!
Πέρασαν τα χρόνια. Αυτοί οι σουνίτες είναι τώρα στον ηγετικό πυρήνα του “τρομοκρατικού” isis...
Αν το κατεχόμενο ιράκ είναι η τρανταχτή απόδειξη της οργανικής σχέσης, της συμπληρωματικότητας μεταξύ “τρομοκρατίας” και “πολέμου κατά της τρομοκρατίας”, δεν ήταν / είναι λιγότερο ισχυρή αυτή η σχέση στο αφγανιστάν και στο πακιστάν. Οι μεγαλύτερες και οι πιο πολύνεκρες σφαγές αμάχων στο δεύτερο (Βομβάη όχι μόνο μια φορά, αλλά και αλλού) εμφανίστηκαν απ’ την πρωτοκοσμική δημαγωγία σαν επίδειξη τυφλού θρησκευτικού μίσους· τελεία! Όχι. Είχαν να κάνουν με την “διεκδίκηση πόρων” (από εδάφη μέχρι την πρόσβαση στο βαθύ πακιστανικό κράτος). Μια “διεκδίκηση” που υπερ-εντατικοποιήθηκε μετά την στρατιωτική εισβολή των ηπα και των συμμάχων τους στο αφγανιστάν. Και είναι σίγουρο ότι οι πρωτοκοσμικοί έβαλαν γερά το χέρι τους σ’ αυτήν την εκτροπή, που έκανε την εναντίον τους αντίσταση απ’ τους αφγανούς είτε δευτερεύον καθήκον είτε δευτερεύον μέτωπο.

Ακόμα και οι “επιθέσεις αυτοκτονίας” που οργάνωσαν στη διάρκεια της δεύτερης ιντιφάντα η Χαμάς, η ισλαμική Τζιχάντ και άλλες μικρότερες ένοπλες οργανώσεις της γάζας σε ισραηλινό έδαφος (επιθέσεις που δεν είχαν τίποτα να ζηλέψουν σε ωμότητα ως προς την επιλογή των άμαχων στόχων τους), είχαν (το λιγότερο) έμμεση σχέση με τον πρωτοκοσμικό “πόλεμο κατά της τρομοκρατίας” στη μέση ανατολή. Είναι γνωστό, αλλά ας το θυμίσουμε: το ισραηλινό μιλιταριστικό κράτος “ξεσάλωσε” με τόσους πρωτοκοσμικούς στρατούς δίπλα του, και η Γάζα έγινε και ξανάγινε το σφαγείο ενός ειδικού “πολέμου κατά της τρομοκρατίας”, τον οποίο το Τελ Αβίβ κάνει εδώ και πάνω από 50 χρόνια. Για την παλαιστινιακή αντίσταση αυτές οι επιθέσεις - στο - ψαχνό ήταν ένα είδος απελπισμένης προσπάθειας να “εξισορροπιστούν” οι μαζικές δολοφονίες παλαιστινίων αμάχων απ’ την ισραηλινή αεροπορία· μια προσπάθεια που, τελικά, δεν είχε νόημα - και σταμάτησε. Μας είναι αδύνατο, ωστόσο, να υποθέσουμε ότι το Τελ Αβίβ δεν “ερμήνευσε σωστά” εκείνα που γίνονταν τόσο δίπλα του, υπό την αιγίδα της Ουάσιγκτον και των συμμάχων της.
Υπάρχει, ύστερα, ο “πόλεμος κατά της τρομοκρατίας” που οργάνωσε το ρωσικό καθεστώς στον Καύκασο - εδώ δεν είχε δυτικούς στρατούς, όπως δεν είχε εντυπωσιακή δημοσιότητα (εκτός από συγκεκριμένες περιπτώσεις). Αν και είναι αλήθεια ότι (στη δική μας σκέψη) ορισμένες απ’ τις “επιθέσεις αυτοκτονίας” εκεί είχαν καθαρά το στίγμα της απελπισμένης προσπάθειας να γίνει ακριβότερο το τίμημα των ρωσικών στρατιωτικών εκκαθαρίσεων, κυρίως στην τσετσενία, είναι εξίσου αλήθεια πως υπάρχουν κι εκεί “ενέργειες” που έγιναν σε τόπο, χρόνο και έκταση που ήταν ιδανικά (σαν “δικαιολογίες”) για το ρωσικό καθεστώς. Η συμπληρωματικότητα, λοιπόν, της “τρομοκρατίας” και της “αντιτρομοκρατίας”, στη ρωσική περίπτωση, έχει πολλές αναλογίες με τις ευρωπαϊκές περιπτώσεις· ακόμα κι αν υποθέσουμε ότι πίσω απ’ την τσετσένικη (κατά κύριο λόγο) ανταρσία υπήρχαν χρηματοδότες και υποστηρικτές από “γνήσιους διεθνείς αντιτρομοκράτες”.

Υπάρχει, τέλος, και η “τρομοκρατία” στην αφρική - την υποσαχάρια κυρίως. Η εμβληματική οργάνωση εδώ είναι η περιβόητη boko haram, κυρίως στη νιγηρία (αλλά και στο βόρειο καμερούν, στο τζαντ και στον νίγηρα). Η boko haram αυτοσυστήνεται σαν “ισλαμική οργάνωση”, ακόμα και σαν “ισλαμικό κράτος”. Θεωρείται ότι είχε σχέσεις με την αλ-Κάιντα και, τώρα, έχει με τον isis... Οι άμαχοι είναι ο κατ’ εξοχήν αγαπημένος στόχος της, αλλά η boko haram δεν βάζει βόμβες, ούτε στέλνει “καμικάζι”. Σφάζει, απλά και καθαρά, αδειάζοντας χωριά. Κάνει ένα είδος “εθνοκάθαρσης” - και δεν ξεχνάμε πότε και από ποιους έγινε μαζικά και σε παγκόσμια θέα εθνοκάθαρση, στις αρχές των ‘90s. Προφανώς η boko haram είναι ένα “παραπροϊόν” της βίαιης ξανα-αποικοποίησης όλο και μεγαλύτερων τμημάτων της αφρικής (εκείνων που έχουν κρίσιμες πρώτες ύλες) απ’ τους πρωτοκοσμικούς στρατούς. Εδώ η Ουάσιγκτον δεν είναι καθόλου μόνη. Έχει κοντά, άλλοτε δίπλα και άλλοτε υπόγεια (;) εναντίον της την γαλλία, το βέλγιο... τους “παλιούς” στην υποδούλωση της αφρικής.
[...]
...η συνέχεια στο έντυπο τεύχος του Sarajevo.

ΣΑΒΒΑΤΟ 3/9, ΚΤ. ΔΡΑΚΟΠΟΥΛΟΥ | HIT'N'RAP LIVE


> Σάββατο 3 Σεπτέμβρη, 21:00 / κτήμα Δρακοπούλου (πατησίων 356 -κοντά στο σταθμό άνω πατήσια)
VIRAL / ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΣ ΜΗΔΕΝ / ΚΑΚΟΤΕΧΝΗΣ / ΑΨΙΝΘΟΣ / SCRIP D / TE PAVARURIT / ΛΑΒΩΜΕΝΕΣ ΣΚΙΕΣ ///
Τα έσοδα του live θα διατεθούν για την κάλυψη δικαστικών εξόδων συντρόφων. 








TRAINSPOTTIN



Το κινέζικο περιοδικό Δελτίο Σιδηροδρομικών Εργατών (
铁路工人通讯) είναι μια ανεξάρτητη περιοδική έκδοση από, και για, εργάτες στον σιδηρόδρομο. Ξεκίνησε να κυκλοφορεί στις 16 Ιουνίου του 2015 με στόχο την προώθηση της επικοινωνίας και της αλληλοβοήθειας μεταξύ των σιδηροδρομικών εργατών όλων των ειδικοτήτων εν όψει της κερδοσκοπικής αναδιάρθρωσης του κλάδου και των σκόρπιων αντιστάσεων που αναπτύχθηκαν εναντίον της τα τελευταία χρόνια.
Τέτοιες προσπάθειες είναι εξαιρετικά σπάνιες στην Κίνα. Η πλειοψηφία των προσπαθειών αυτών που δεν ελέγχονται από κρατικά-κομματικά όργανα συνήθως προέρχονται από ακαδημαϊκούς ή επαγγελματικές ΜΚΟ. Οι συντάκτες του  Δελτίου Σιδηροδρομικών Εργατών όμως περιγράφουν τους εαυτούς τους ως μια ομάδα κοινών εργατών ανεξάρτητων από οποιαδήποτε εξωτερική ατζέντα, οι οποίοι ελπίζουν να εκφράσουν τις φωνές ένος όσο το δυνατόν ευρύτερου φάσματος σιδηροδρομικών εργατών.
Στον πρόλογο του πρώτου τεύχους γράφουν:
   
Μια πλατφόρμα επικοινωνίας, συνεργασίας και έκφρασης μεταξύ σιδηροδρομικών εργατών.
Το παρόν έντυπο είναι ένα δελτίο γραμμένο από μια ομάδα σιδηροδρομικών εργατών, το οποίο κυκλοφορεί διαδικτυακά και μέσω κινητών τηλεφώνων.
Γιατί το συντάξαμε;

REALITY


"[...]
Yπάρχουν δύο λέξεις που οι έλληνες εμπνέονται να αποδίδουν σ’ όσους θέλουν να υποτιμήσουν. H μία είναι το “ψευδό”. H άλλη είναι το “λαθρό”. Έτσι νοιώθουν οι ίδιοι γνήσιοι και έννομοι.

Eπί δεκαετίες, στα τέλη του 19ου αιώνα και στις πολύ αρχές του 20ου, η μετακίνηση των εργατών ήταν ελεύθερη στην ευρώπη και στην αμερική. Kάπως έτσι εκατοντάδες χιλιάδες φτωχοί έλληνες αγρότες (και όχι μόνο έλληνες, αλλά και ιταλοί, ιρλανδοί, πολωνοί,) πήγαν σε κάποιο λιμάνι κουβαλώντας λιγοστά υπάρχοντα, πλήρωσαν το εισητήριο, και έφτασαν στην μακρινή αμερική. Στις ηπα και στον καναδά. Kαι τότε καπιταλισμός ήταν.
Aρκετοί απ’ τις προηγούμενες γενιές μεταναστών που εν τω μεταξύ ένοιωθαν γνήσιοι και έννομοι έβριζαν αυτούς τους βρωμιάρηδες που έφταναν στο Long Island, και έλεγαν ότι οι καινούργιοι είναι κρεττίνοι, ειδικά οι έλληνες και οι ιταλοί, και ότι “η αμερική δεν χωράει άλλους”. Δεν χωράει άλλα τέτοια ναυάγια.
Oι σκληροί απαγορευτικοί νόμοι άρχισαν να σφυρηλατούνται έτσι. Kαι έγιναν ακόμα σκληρότεροι στη διάρκεια της Mεγάλης Kρίσης. Ύστερα έγινε ο δεύτερος πόλεμος, έχασαν πολλοί αμερικάνοι γουρουνιστές τα παιδιά τους, και έβγαλαν τον σκασμό την υπόλοιπη ζωή τους. “H δημοκρατία νίκησε μια για πάντα”.

Σε κάποιους αρκεί ν’ ακούσουν την ιστορία ενός μόνο ανθρώπου για να καταλάβουν την ιστορία του κόσμου. Για κάποιους ο καθένας είναι ο Kόσμος.
[...]
"

*το απόσπασμα είναι απ' τον "κύκλο με το συρματόπλεγμα" (Sarajevo #49, φλεβάρης '11).
Τα βαγόνια βρίσκονται κάπου στα Διαβατά της σαλονίκης. Οι φωτογραφίες έφτασαν στα χέρια μας από -συντρόφους 
και φίλους- writers που τα βρήκαν στον δρόμο τους την περασμένη βδομάδα.

ΚΑΤΣΑΡΙΔΕΣ ΠΟΛΗΣ*

Λονδίνο 29/7/16.
[ Οι διαδηλώσεις και τα μπλοκαρίσματα έξω απ' τα Byron (αλυσίδα κυριλέ λονδρέζικων μπεργκεράδικων, απ' τις μεγαλύτερες στην Μ. Βρετανία) συνεχίζονται. ]
Καλό μήνα.





"Την περασμένη εβδομάδα, η ισπανόφωνη αγγλική εφημερίδα El Ibérico ανέφερε ότι το βράδυ της 4ης Ιουλίου, η αλυσίδα εστιατορίων Byron Burgers κάλεσε ένα μεγάλο αριθμό απ' τους μετανάστες που εργάζονταν για αυτήν σε μια συνεδρία ειδικής «κατάρτισης» που θα λάμβανε χώρα σε 15 εστιατόρια Byron στο Λονδίνο.

Όταν έφτασαν, τους περίμενε η αστυνομία μετανάστευσης και σύμφωνα με επίσημες πηγές 50 απ' αυτούς συνελήφθησαν και απελάθηκαν. Ένας επιπλέον αριθμός 150 μεταναστών εργατών κατάφεραν να αποφύγουν την απέλαση και παραμένουν κρυμμένοι.

Οι περισσότεροι απ' τους απελαθέντες ήταν λατινοαμερικάνοι εργάτες. Η κατάσταση του σοκ και των κακουχιών που θα χρειαστεί να αντιμετωπίσουν οι οικογένειες τους είναι κάτι που δεν θα γίνει γνωστό, όπως και το αν οι εργαζόμενοι πληρώθηκαν έστω τους μισθούς τους ή τα χρήματα που τους χρωστούσε η εταιρεία.

Κάποιοι απ' τους απελαθέντες είχαν δουλέψει στα Byron για τέσσερα χρόνια. Και τα Byron βρέθηκαν στην ευχάριστη θέση να τους εκμεταλλεύονται όλο αυτό το διάστημα και στη συνέχεια να τους διώξουν και να τους ωθήσουν στην καταστροφή απ' την μια μέρα στην άλλη.

Στεκόμαστε δίπλα στους απελαθέντες εργάτες του Byron και όλους τους μετανάστες εργαζόμενους - με χαρτιά ή χωρίς χαρτιά.

Κανένας δεν είναι παράνομος. Κανείς δεν είναι αναλώσιμος. Αν τα Byron είναι έτοιμα να φερθούν έτσι σε μια ομάδα εργαζομένων, πώς θα είναι έτοιμα να φερθούν σε όλους τους υπόλοιπους, καθημερινά, στους χώρους εργασίας τους; [...]
"

| Unite Hotel and Restaurant Workers Branches, the United Voices of the World Union, London Latinxs, Black Dissidents, London IWW, Lesbians and Gays Support the Migrants, South London Solfed, War On Want and Global Justice Now (συνεργασία ομαδοποιήσεων που έχουν καλέσει σε αλεπάλληλα μπλοκαρίσματα των εστατοριών)



"[...] Απελευθερώσαμε πολλές χιλιάδες ζωντανές κατσαρίδες, ακρίδες και τριζόνια σε αυτά τα εστιατόρια. Ζητάμε συγγνώμη απ' το προσωπικό και τους πελάτες για την ενόχληση, όμως είναι επείγον να δράσουμε, οι καταναγκαστικές απελάσεις όπως αυτές δεν μπορεί να γίνονται ανεκτές, είναι επείγον να υπερασπιστούμε αυτούς τους ανθρώπους και τις οικογένειες τους από μια τέτοια απάνθρωπη μεταχείριση. Η Byron, μια εταιρεία που έχει βγάλει εκατομμύρια πάνω στις πλάτες του μεταναστευτικού εργατικού δυναμικού, έστησε μια παγίδα για τους ίδιους τους εργαζόμενούς της."

[...] Μέσα στο αυξανόμενο κλίμα ρατσισμού και της ξενοφοβίας, πρέπει να τραβηχτεί μια γραμμή -και εμείς λέμε "ως εδώ". Κανένας δεν είναι παράνομος. Δράσαμε σήμερα σε ένδειξη αλληλεγγύης με όλους τους αδελφούς και τις αδελφές μας που απελαύνονται καθημερινά. Αν στέκεσαι ενάντια στην ύπουλη παγίδα που στήθηκε για τους εργαζόμενους του Byron, πρέπει να υποστηρίξεις τις δράσεις για την υπεράσπιση των μεταναστών εργατών και προσφύγων.
"

| London Black Revs και Malcolm X Movement

ΑΠ' ΤΗΝ ΙΣΤΑΝΜΠΟΥΛ ΣΤΗ ΜΟΣΧΑ, ΣΤΟ ΠΑΡΙΣΙ ΚΑΙ ΠΑΝΤΟΥ: Ο ΦΟΒΟΣ ΦΥΛΑΕΙ ΤΙΣ ΔΙΑΤΑΓΕΣ | BARRICADA #44 (IOYΛΗΣ '16)


ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ |

Από την Ιστανμπούλ στη Μόσχα, στο Παρίσι και παντού // Bee Sting // Kαθαρίστριες: Χωρίς αίσιο τέλος // Μιλιταρισμός, σύνορα και νέα Ακτοφυλακή // Brexit: Μαθήματα εθνοκρατισμού // Σύριοι πρόσφυγες και άσυλο: μια συζήτηση // Back to the roots // Γαλλία: από τις απεργίες στη Νίκαια // Τρία συν ένα σημεία για τα γεγονότα στο Ντάλας // λένε // Queer, μουσουλμάνα και ανεπιθύμητη στο νέο Stonewall // Λούφα φάση //
+ ένθετο
: Πέρα από το Holidarity και τον Voluntourism· λευκοί γερμανοί ακτιβιστές στο Βαλκανικό Διάδρομο

>>> Το
antifa BARRICADA θα το βρεις σε αυτοδιαχειριζόμενους χώρους, στο βιβλιοπωλείο του Ναυτίλου (σόλωνος και χ. τρικούπη), στo solaris (κέντρο αθήνας) και στα περίπτερα της πλατείας εξαρχείων (στουρνάρη και σπ. τρικούπη) και της πλατείας κάνιγγος (στην αρχή της ακαδημίας).


Brexit: Μαθήματα εθνοκρατισμού

Οι Βρετανοί αποφάσισαν. Το τι ακριβώς, πως (και αν) θα εφαρμοστεί αυτό είναι μια άλλη, μεγάλη συζήτηση. Αλλά ψήφισαν υπέρ της εξόδου της Μεγάλης Βρετανίας από την ΕΕ. Πολλοί φαίνεται να λυπούνται, ενώ αρκετοί άλλοι χαίρονται -συμπεριλαμβανομένης της ευρωπαϊκής αριστεράς και βεβαίως όλων των φασιστών, οι οποίοι ονειρεύονται ή/και σχεδιάζουν αντίστοιχα δημοψηφίσματα και στις χώρες τους.

Οι ρατσιστικές επιθέσεις στη Βρετανία έχουν αυξηθεί κατακόρυφα, ωσάν το ερώτημα υπό την «κρίση του λαού» να ήταν το μελλοντικό καθεστώς των μεταναστών στη χώρα, πολιτών χωρών-μελών της ΕΕ και μη. Το πολιτικό σύστημα της χώρας διαχειρίζεται κλυδωνιζόμενο μια φάση προσαρμογής στα νέα δεδομένα, αντικαθιστώντας ένα μέρος του πολιτικού προσωπικού του. Και ο καιρός περνάει, διαμορφώνοντας όλο και πιο ζοφερούς συσχετισμούς, όλο και πιο «μαύρες» αφηγήσεις, δοξασίες και ιδεολογήματα που χτίζουν πάνω στα προηγούμενα.

Ας είναι όμως: αν μπορούμε να κάνουμε κάτι λίγο, πραγματικά ελάχιστο, αυτό είναι να κρατήσουμε το κεφάλι μας στη θέση του. Να καταλαβαίνουμε τον κόσμο, όχι ως προβολή κάποιων πολιτικών φαντασιώσεων, αλλά σαν αυτό που είναι: μια εποχή ιστορικής πύκνωσης, μια εποχή όπου οι ενδοκαπιταλιστικές αντιθέσεις έχουν τη δυναμική να παράξουν (και παράγουν!) γεγονότα μεγάλης κλίμακας. Κι όποιοι/ες βλέπουν μικρές χαραμάδες «ελπίδας» μέσα στις κινήσεις και τους τακτικισμούς των αφεντικών του κόσμου, όποιοι/ες παίρνουν τη μία ή την άλλη θέση, σε τελική ανάλυση σφραγίζουν τη δική τους «τύχη». Στενάχωρο ίσως, αλλά αληθινό. Και βεβαίως δεν μπορούμε να κάνουμε ούτε βήμα μπροστά, αν δεν γίνει πλήρως κατανοητό πως τα εθνικά εμβατήρια σήμερα περιλαμβάνουν και «δημοκρατικές κάλπες».

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα με την σειρά. Σύμφωνα με την mainstream αφήγηση το Brexit είναι η κορύφωση μιας ευρωσκεπτικιστικής στροφής σ’ όλη την ήπειρο, η οποία είχε αποτυπωθεί προηγουμένως και στις κάλπες, ήδη από τις ευρωεκλογές του 2014. Τότε η άνοδος των ακροδεξιών/φασιστικών κομμάτων είχε προκαλέσει ένα μικρό δημοσιογραφικό/πολιτικό σοκ, ενώ την ίδια στιγμή είχε στηθεί ένα ολόκληρο πλαίσιο ερμηνειών και εξηγήσεων, το οποίο ουσιαστικά νομιμοποιούσε περαιτέρω την πρόσβασή τους σε μεγάλα ακροατήρια. Δεν θα έπρεπε να παραξενεύεται κανείς μ’ αυτό: καθώς η διαχείριση της καπιταλιστικής κρίσης προχωρά, είναι κέρδος στρατηγικής σημασίας για τους αφέντες του κόσμου να ορίζουν το πλαίσιο της «συζήτησης» και να δείχνουν τους ιδανικούς «φταίχτες». Να ορίζουν κυρίως όμως εκείνες τις εθνικά ορθές εξηγήσεις, οι οποίες καλύπτουν τα πεπραγμένα τους πίσω από διαδοχικά πέπλα εθνικισμού και συνωμοσιολογιών. Μ’ αυτή την έννοια ο ευρωσκεπτικισμός σαν πολιτικό φαινόμενο δεν είναι τίποτα άλλο από την εθνοκρατική προτεραιότητα/εθνικοποίηση στη διαχείριση της καπιταλιστικής κρίσης -ενώ ταυτόχρονα δείχνει με το δάχτυλο προς τη μεριά της ευρω-ολοκλήρωσης.

Προφανώς σύμφωνα με την αποψή μας, δεν τίθεται θέμα ποια εκδοχή διαχείρισης της καπιταλιστικής κρίσης εις βάρος του πολυεθνικού προλεταριάτου είναι προτιμητέα: είτε εθνική, είτε δι-εθνική, πρόκειται για πολιτικές και συμφέροντα των αφεντικών και των κρατών τους. Και φυσικά δεν μπορούμε ν’ αναγνωρίσουμε τίποτα θετικό (για μας και την τάξη μας) στην πιθανότητα αποδιάρθρωσης ενός διεθνικού πλαισίου καπιταλιστικής συσσώρευσης, προς χάριν των εθνικών αντίστοιχων. Δεν διαλέγουμε χασάπη, ειδικά σε τέτοιους καιρούς. Αυτά θα έπρεπε να είναι γνωστά και καθαρά στους πάντες.

Δεν είναι όμως: είναι πολλοί εκείνοι που και στα μέρη μας χαίρονται με το Brexit -άλλωστε τα χειροκροτήματα πάντα δωρεάν ήταν. Εκείνο όμως που κοστίζει τα πάντα από πολιτική άποψη είναι το γεγονός ότι μέσα στα χρόνια της κρίσης το καθεστωτικό πολιτικό φάσμα έχει κατασκευάσει ένα αμφίπλευρο (αριστερό/δεξιό) πλαίσιο νομιμοποίησης του εθνικισμού, στο όνομα μιας φαντασιακής «εθνικής απελευθέρωσης», η οποία πάντα εννοείται σαν μια κάποιου είδους «θετική» εξέλιξη.
Από κει και πέρα αξίζει να παρατηρήσουμε τι συμβαίνει πίσω από το θέαμα του Brexit, πριν και μετά το ίδιο το δημοψήφισμα. Τα πραγματικά ερωτήματα αφορούν φυσικά τη θέση του βρετανικού καπιταλισμού, πρώτα στο ευρωπαϊκό πλαίσιο και μετά στο παγκόσμιο -έτσι προκύπτει άλλωστε το ερώτημα της συμμετοχής (ή μη) στο χώρο ελεύθερου εμπορίου που λέγεται ΕΕ. Αμέσως παρακάτω, τα πραγματικά ερωτήματα αφορούν τα καθεστώτα εκμετάλλευσης της εργασίας (και τα πιθανά τους όρια σήμερα) στο εσωτερικό της Βρετανίας-έτσι προκύπτει η όλη φιλολογία για τον περιορισμό της «ελεύθερης κίνησης» και της μετανάστευσης στη Βρετανία τα τελευταία χρόνια. Με άλλα λόγια το ερώτημα Brexit δεν είναι παρά τμήμα του προβληματισμού των βρετανικών αφεντικών (ή ενός σοβαρού κομματιού της τάξης τους), όσον αφορά τις δυνατότητες έμμεσων μορφών «προστατευτισμού» της εγχώριας παραγωγής, καθώς επίσης και την υπερένταση της εκμετάλλευσης της εργασίας στη χώρα -στα πλαίσια μιας περισσότερο «εθνικοποιημένης» διαχείρισης της κρίσης. Δεν είναι δα και τρομερό κατόρθωμα το ότι τα πραγματικά ερωτήματα κρύφτηκαν πίσω από τις κατάρες για τις Βρυξέλλες ή τους μετανάστες -έχουμε δει και πιο χοντροκομμένες αφηγήσεις να τα καταφέρνουν εδώ γύρω.

Το ζήτημα πάντως είναι ότι αυτά τα πραγματικά ερωτήματα φυσικά και δεν απαντιούνται σε οποιουδήποτε είδους κάλπες. Ποτέ στην ιστορία η διαχείριση της κρίσης εις βάρος της εργατικής τάξης δεν ήταν «ζήτημα δημοκρατίας», όπως πολλοί διαδίδουν. Εν προκειμένω εκείνο που κατοχυρώθηκε στις βρετανικές κάλπες είναι η ετοιμότητα πολλών δεκάδων εκατομμυρίων ψηφοφόρων ν’ αποδεχτούν καταρχήν το όλο πλαίσιο του θέματος. Να συμμετάσχουν σε μια εκλογική διαδικασία που θα επηρεάσει άμεσα το μέλλον τους κι όχι απαραίτητα με τρόπους που έχουν ήδη υποδειχθεί. Διάλεξαν μεν το χασάπη της αρεσκείας τους, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι (θα) έχουν κανένα σοβαρό έλεγχο επ’ αυτού. Το πιθανότερο μάλιστα είναι, αναλόγως της ψήφου τους, να παίρνουν τη μία ή την άλλη (εθνικά υπερήφανη, πάντα) θέση στις διαπραγματεύσεις αποχώρησης της Βρετανίας από την ΕΕ και το πολιτικό θέαμα που θα παράγεται εξ αυτών.

Δεν ξέρουμε βεβαίως τι πρόκειται να συμβεί στο μέλλον, αλλά δεν θα μας φαινόταν αδιανόητο το δημοψήφισμα αυτό (και τα μεθεόρτιά του) να αποκτήσει μια θέση στο συλλογικό φαντασιακό, ως μια τραυματική μεν, αλλά απαραίτητη συνθήκη της βρετανικής «απελευθέρωσης». Κι ως γνωστόν η «ελευθερία χρειάζεται θυσίες» -ει δυνατόν πολλές. (Κάτι μας θυμίζουν ολ’ αυτά...) Φυσικά αν οι βρετανοί προετοιμάζονται όντως για τα δύσκολα που είναι μπροστά τους, μπορεί να φανταστεί κανείς τι είδους «θυσίες» περιμένουν το πολυεθνικό τμήμα του προλεταριάτου στη χώρα -το οποίο προφανώς και δεν συμμετείχε στην εκλογική διαδικασία, ενώ υφίσταται ήδη πάνω στο συλλογικό του σώμα μερικές από τις συνέπειές της.

Ώστε λοιπόν αυτό είναι το πλαίσιο στο οποίο οι ώριμες δυτικές κοινοβουλευτικές δημοκρατίες «εμπιστεύονται» τους πολίτες τους: υπό την συνθήκη έκτακτης ανάγκης με την οποία διαχειρίζονται την κρίση, θέτουν τα κατάλληλα -ιδεολογικά και κοινωνικά ζυμωμένα- ερωτήματα. Άλλωστε είναι πασίγνωστο ότι η ρητορική του Brexit αναπτύσσεται στο βρετανικό πολιτικό σύστημα εδώ και πολλά χρόνια, απολαμβάνοντας μια διακομματική στήριξη. Με αυτό το δεδομένο έχει όντως μια επίφαση «δημοκρατικότητας» η όλη ιστορία του δημοψηφίσματος, μόνο που θυμίζει περισσότερο μια μεγάλης έκτασης εξεταστική διαδικασία σε μερικά βασικά σημεία της κυρίαρχης ιδεολογίας. Θυμίζει κάτι σαν «δημοκρατία», μόνο που προσιδιάζει στις εποχές εκείνες που οι άρχοντες ανεβοκατέβαζαν τον αντίχειρά τους, υπό την οχλοβοή των προτιμήσεων ενός παραληρούντος κοινού. Κι όπως έχει αποδειχθεί ξανά και ξανά, μόνο άσχημα πράγματα μπορούν να συμβούν, όταν χειροκροτείς ένα έργο που αγνοείς τους πρωταγωνιστές, την πλοκή -και φυσικά τους αφανείς κασκαντέρ.

Ιδιαίτερη μνεία επίσης χρειάζεται και στους φασίστες της βρετανικής Ημέρας Ανεξαρτησίας. Μέσα σε ελάχιστα πραγματικά χρόνια εντάχθηκαν (αναφερόμαστε βασικά στο UKIP εδώ) στην mainstream βρετανική πολιτική σκηνή, αναλαμβάνοντας μάλιστα και πρωτεύοντες ρόλους. Απέδειξαν έτσι ξανά πως δεν είναι μόνο μια χρήσιμη ρατσιστική ή αντιμουσουλμανική εφεδρεία στις δυτικές κοινωνίες, αλλά μπορούν, είναι σε θέση να αναλαμβάνουν και αποστολές μεγαλύτερου πολιτικού βεληνεκούς. Τους δίνεται πια αυτή η δυνατότητα από τα ίδια τα πολιτικά συστήματα πολλών ευρωπαϊκών χωρών: καθώς η διαχείριση της καπιταλιστικής κρίσης αποκτά περισσότερα εθνοκρατικά πρόσημα, θεωρούνται κατάλληλοι να επενδύσουν αυτές τις αφηγήσεις με μεγαλεία, φαντασιώσεις και συνωμοσιολογίες. Βοηθάει άλλωστε σχετικά και η διανοητική κατάσταση της πλειοψηφίας των πρωτοκοσμικών υπηκόων.
Θα είναι το Brexit ένα σημείο καμπής ως προς την προώθηση ακροδεξιών/φασιστικών κομμάτων στην κεντρική πολιτική σκηνή των περισσότερων ευρωπαϊκών χωρών; Θ’ αναλάβουν όντως πιο αναβαθμισμένες πολιτικές αποστολές, από το να προσθέτουν υλικό στο βόθρο του ρατσισμού και του αντιμουσουλμανισμού; Μα αυτό συμβαίνει ήδη σε πολλές περιπτώσεις! Κι αυτό λέει πολλά για την εποχή, την ιστορική φάση των ενδοκαπιταλιστικών ανταγωνισμών και τη διαχείριση της κρίσης. Οι κάλπες και τα εμβατήρια που γράφουμε και παραπάνω...


Κι όσο μεγάλα τμήματα της εργατικής τάξης, όπως συνέβη στη Βρετανία, συνεχίζουν να βλέπουν το μέλλον τους μέσα από τα δοτά εθνικά πρίσματα, η κατάσταση δεν θα βελτιώνεται -το αντίθετο. Και το ταξίδι μέσα στη νύχτα της ιδεολογίας θα παραμορφώνει τις μορφές του πραγματικού κόσμου, χωρίς να μπορούμε να συγκροτήσουμε μια στοιχειώδη κατανόηση, καταρχήν, του τί και γιατί μας συμβαίνει. Αλλά ως γνωστόν δεν πιστεύουμε ούτε στο θεό ούτε στα θαύματα -ελπίζουμε στους ανθρώπους και τον πλούτο των σχέσεων...

ΔΕΥΤΕΡΑ 11/7 ΣΤΟ ΑΥΤΟΔΙΑΧΕΙΡΙΖΟΜΕΝΟ ΣΤΕΚΙ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΟΥ | "ΜΗΤΡΙΑΡΧΙΑ"

> προβολές απ' το antifascist action
στο αυτοδιαχειριζόμενο στέκι περιστερίου
 (Καρυάτιδος 166, πλ. Δέγλερη)



> Δευτέρα 11 Ιουλίου στις 20:30:
“Μητριαρχία” (2014) του Ν. Κορνήλιου
Ένα καταφύγιο γυναικών απειλείται με κατεδάφιση. Εξήντα γυναίκες διαφορετικών εθνικοτήτων, ηλικιών και κοινωνικών προελεύσεων συγκεντρώνονται για να το υπερασπιστούν.