X

Φορμα επικοινωνιας

Σημείωσε στην παρακάτω φόρμα ποια CD, DVD ή εκδόσεις (και πόσα αντίτυπα από το καθένα) θέλεις από το distro του antifaLive, όπως και το mail σου, κι εμείς θα επικοινωνήσουμε μαζί σου για την αποστολή.

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 22/2, 19:30, ΕΜΠ | "Η ΝΑΪΛΑ ΚΑΙ Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ" (ΠΡΟΒΟΛΗ ΤΑΙΝΙΑΣ)


Την Παρασκευή 22 Φλεβάρη το συμβούλιο για την εργατική αυτονομία παρουσιάζει, σε πρώτη προβολή στα μέρη μας, την ταινία της βραζιλιάνας σκηνοθέτιδας Julia Bacha Naila and the uprising.Είναι η ιστορία της Naila Ayesh στην πρώτη intifada των παλαιστινίων· είναι χιλιάδες ιστορίες παλαιστίνιων γυναικών σ’ εκείνη την εξέγερση· είναι η ιστορία της παλαιστινιακής αντίστασης σαν πράξεις γένους θηλυκού…



Η Ναϊλά και η Εξέγερση - Παρασκευές για την Παλαιστίνη from auto coun on Vimeo.

ANTIFA LIVE vol 25 | ΦΩΤΟ

Άλλοι μετράνε τη ζωή σε τετραγωνικά. Άλλοι ζυγίζουν τη ζωή σε γραμμάρια. Κι άλλοι την αντικρύζουν μόνο φορώντας γυαλιά. Αυτά είναι σίγουρα βήματα σε ένα έδαφος που δε σου ανήκει. Αυτοί είναι εύκολοι τρόποι να βαφτίζεις οτιδήποτε αγνοείς ζωή. Αυτές είναι δοκιμασμένες συνταγές επιβίωσης για νεκροζώντανους.

Αλλά η ζωή -όπως πάντα- βρίσκεται αλλού. Στην λαχανιασμένη ανάσα που παλεύει να σταθεροποιηθεί. Στο ανεπαίσθητο άγγιγμα που αναζητά την αγκαλιά. Στο οργισμένο βλέμμα που ζητάει το λογαριασμό για όλους. Εκεί βρίσκεται. Εδώ βρισκόμαστε.

Antifa live. Fata Morgana. Να τα λέμε κι αυτά. O Γιάννος κι ο Σπύρος, ο Λάμπρος κι ο Μιχάλης, ο Γιώργος και ο Άρης, ο Τάσος, ο Παναγιώτης, το Μαράκι, ο Σωτήρης, ο Αχιλλέας και ξανά ο Γιώργος κι άλλοι τόσοι κι άλλες τόσες, εκατοντάδες πια, υπηρέτες και υπηρέτριες ενός άγνωστου θεού που εικονίσματά του είναι τα παιδιά της μητρόπολης κι ευαγγέλιά του ρίμες και κουπλέ μπασταρδεμένα με beat από κάθε γωνιά του κόσμου.

Αυτοί κι αυτές είμαστε. Κάθε Δευτέρα μπαίνουμε στην ουρά για τα κάτεργα και κάθε Παρασκευή στήνουμε γιορτή, κάθε Κυριακή κοιμόμαστε χώρια και κάθε Σάββατο ξυπνάμε μαζί, κάθε βράδυ πέφτουμε για ύπνο με όνειρα και κάθε πρωί ο εφιάλτης έρχεται να μας επισκεφθεί. Αλλά ξέρουμε πως δεν υπάρχει επιστροφή, γνωρίζουμε καλά πως μόνο οι κοινές μας σκέψεις, οι κοινές μας αγωνίες, ο κοινός μας αγώνας, θα γίνουν βάλσαμο στις χίλιες και μία πληγές της κοινής μας καθημερινότητας.

Δεν έχει αξιοθέατα και selfie αυτό το ταξίδι, δεν έχει ήρωες και τέρατα αυτό το παραμύθι, δεν έχει στρατηγούς και παράσημα αυτή η διαδρομή. Ό,τι αξίζει το ξέρουν αυτοί που συμμετέχουν, ό,τι μετράει το γνωρίζουν αυτές που τολμάνε να προχωρήσουν.

Έτσι χτίστηκε και χτίζεται με πόνο και αγάπη ένας ολόκληρος κόσμος που μόνο αυτονόητος δεν είναι κι ονομάζεται ανεξάρτητη σκηνή.
Έτσι έχει σάρκα και οστά και δεν είναι κούφια λέξη ο αντιφασισμός.

Για τον Πετρίτ Ζίφλε και την Zackie Oh, για τον Σαχζάτ Λουκμάν και την Zainab Fadil, για τον Raw Assault και τον Killah P, για τ’ αδέρφια και για τις αδερφές στην Παλαιστίνη και στο Μεξικό, για όλους και για όλες παντού.

16/2/19, νομική σχολή, αθήνα, antifa live vol 25- 

ΣΑΒΒΑΤΟ 16 ΦΛΕΒΑΡΗ, ΝΟΜΙΚΗ | ANTIFA LIVE vol 25

> Σάββατο 16/2, στις 21:00, στη Νομική.
Antifa Live vol 25.
Παρουσίαση δίσκων των TNT (Rationalistas-Ορθολογιστές) & Ήρωας.
Θα συμμετέχουν οι: 211 // Rationalistas - Ορθολογιστές // Ζωγράφος. Στα decks o Dj Gzas.
Εκεί-








ΤΟ ΕΘΝΙΚΟ ΣΥΜΦΕΡΟΝ ΔΟΛΟΦΟΝΕΙ / ΜΠΡΟΣΤΑ ΠΑΕΙ Ο ΣΤΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΠΙΣΩ Η ΣΤΑ.ΣΥ.! | VIDEO ΑΠΟ ANTIFA ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ

> Βίντεο από την αντιφασιστική διαδήλωση του antifa community ενάντια στην συμμετοχή της ελλάδας στο ισραηλινό απαρτχάιντ.
(Εδώ η προκήρυξη που μοιραζόταν κατά την διάρκεια της πορείας).




ZERO YEARS #10


Το Zero Years υποστηρίζει τη Λέσχη Κατασκόπων του 21ου αιώνα και τους σκοπούς της. Αν δεν βρίσκεις αυτή την έκδοση αλλού, θα την βρεις στο info/βιβλιοπωλείο της Λέσχης, Φερρών 30 και Φυλής, κάθε Πέμπτη 16.30-19.30 και κάθε Σάββατο, 12.00-16.00. Θα τη βρεις, όμως, και εδώ:

στην Αθήνα: στο κάτω περίπτερο της πλατείας εξαρχείων, στο βιβλιοπωλείο Ναυτίλος και στα Αυτοδιαχειριζόμενα στέκια Αρχιτεκτονικής και Νομικής.
στην Πάτρα: αυτοδιαχειριζόμενο στέκι Ανατόπια
στη Θεσσαλονίκη: στο στέκι στη Μόδη
στα Ιωάννινα: στο Fahrenheit 451
και στο αυτόνομο βιβλιοπωλείο και αρχείο κινηματικών εντύπων Mad Marx
αν παρόλα αυτά δεν το βρίσκετε, στείλτε στο zeroyearszine@gmail.com


ΜΙΛΩΝΤΑΣ ΜΕ ΤΑΞΙΚΟΥΣ ΟΡΟΥΣ ΓΙΑ ΤΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ
Προλεγόμενα σε μια κινηματική συζήτηση που θα έπρεπε να είχε ήδη γίνει
Εάν οι φυσικές, χημικές, βιολογικές συνθήκες της εργασίας έχουν αντίκτυπο στο σώμα του εργάτη, η οργάνωση της εργασίας αντίθετα έχει το ψυχικό σώμα ως στόχο.
(Christophe Dejours & Pascale Molinier, Le travail comme énigme, 1994)
Ζούμε στην εποχή του γενικευμένου άγχους. Το άγχος έχει αναγορευτεί στον γενικό συναισθηματικό ρυθμιστή της καθημερινής ζωής. Μια ζωή υπό πίεση απλώνεται γύρω από αυτή την κοινωνία, όπου κι αν στρέψουμε τα μάτια μας. Οι σύγχρονοι υπήκοοι είναι διαρκώς «στην τσίτα», πολύ συχνά με την θέλησή τους. Οι στιγμές της καθημερινής ζωής περνούν φευγαλέα από μπροστά τους, ώρα με την ώρα, μέρα με την μέρα. Οι βδομάδες κυλάνε καταιγιστικά και όλοι είναι «στο τρέξιμο». Βιάζονται για να προλάβουν, διαρκώς σε μια αυτοτροφοδοτούμενη ένταση, μέχρι να γυρίσουν το βράδυ σπίτι τους για να κοιμηθούνε (αν κοιμηθούνε...). Όλη την μέρα καφέδες, super foods και energy drinks. Και το βράδυ ξύδια, μπάφοι, αγχολυτικά και σειρές. Είναι ο πολιτισμός του 21ου αιώνα. Μας αφορά όμως αυτό ως σύγχρονη εργατική τάξη; Κι αν ναι, γιατί;
Για να κατανοήσουμε ιστορικά τον σύγχρονο εργατικό ψυχισμό, έχει σημασία να διερωτηθούμε πως ένιωθε στην καθημερινότητά της η «παλιά εργατική τάξη». Έχει σημασία να φανταστούμε την εργατική τάξη μέσα στον κόσμο της, με ό,τι αυτός συμπεριελάμβανε. Για να απαντήσουμε, θα υποστηρίξουμε αρχικά κάτι θεμελιώδες στην ανάλυσή μας: ότι κάθε ιστορική φάση καπιταλιστικής εξέλιξης, σε αναλογία με τις μεθόδους της εμπορευματικής παραγωγής και τους τρόπους κοινωνικής αναπαραγωγής της εργατικής τάξης, «παράγει» και εμπνέει τα ανάλογα, μαζικής εμβέλειας και ηγεμονικά δυσφορικά συναισθήματα για το προλεταριάτο. Αυτά τα ηγεμονικά δυσφορικά συναισθήματα αποτελούν επιμέρους όψη των κοινωνικών αντιφάσεων της ίδιας της καπιταλιστικής παραγωγής και κατανάλωσης, τμήμα του καπιταλιστικού εποικοδομήματος, και κατ’ επέκταση έχουν μια ιστορικότητα και μια κοινωνικότητα που είναι αξεδιάλυτη από το σύστημα αυτό. Σε στιγμές μαζικής προλεταριακής ανταρσίας, οι πληβείοι στρέφονται και εναντίον αυτών των δυσφορικών συναισθημάτων, ως κομμάτι του κόσμου του κεφαλαίου του οποίου την καταστροφή επιθυμούνε. Ας ονομάσουμε τα συναισθήματα αυτά «δυσφορικά συναισθήματα προς καπιταλιστική αξιοποίηση», χωρίς να θέλουμε καθόλου να μειώσουμε την υπόστασή τους ως αληθινά ανθρώπινα συναισθήματα.
Η παραπάνω άποψη, ενδεχομένως, φαντάζει αιρετική για τα τρέχοντα κινηματικά ήθη, όμως κάνει κάτι πολύ σημαντικό κατά την γνώμη μας: κόντρα στον σχετικισμό και την ψυχολογικοποίηση, ιστορικοποιεί τα δυσφορικά συναισθήματα της εργατικής τάξης, τα αποπροσωποποιεί από τους υλικούς φορείς τους και επιχειρεί να τα εντάξει στο ευρύτερο ιστορικό και πολιτισμικό πλαίσιο. Ιστορικοποιώντας τα ηγεμονικά δυσφορικά συναισθήματα της εργατικής τάξης, ως εκδηλώσεις του εργατικού ψυχισμού που υπάγεται σταδιακά στην εξουσία του κεφάλαιου, θεμελιώνει την αντίληψη περί πρωτοκαθεδρίας των υλικών παραγόντων στην ψυχική υγεία, δίχως να μειώνει σε τίποτα την αυθεντικότητα των ανθρωπίνων συναισθημάτων καθεαυτών. Επιπλέον αποπειράται να συμμετάσχει στην γενική συζήτηση περί «ψυχικής υγείας», διεμβολίζοντας τις σχετικιστικές και συσκοτιστικές αναλύσεις των κομφορμιστών ειδικών, από την ειδική οπτική γωνία θέασης και συμφέροντος του προλεταριακού βιώματος και μόνον αυτού. Ας εξετάσουμε κάποιες ιστορικές μορφές «δυσφορικών συναισθημάτων προς καπιταλιστική αξιοποίηση».

ΤΟ ΕΘΝΙΚΟ ΣΥΜΦΕΡΟΝ ΔΟΛΟΦΟΝΕΙ - ΜΠΡΟΣΤΑ ΠΑΕΙ Ο ΣΤΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΠΙΣΩ Η ΣΤΑ.ΣΥ. | ΦΩΤΟ ΑΠΟ ANTIFA ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ + ΠΡΟΚΗΡΥΞΗ

26/1 κέντρο αθήνας | φώτο απ' την διαδήλωση του antifa community ενάντια στην συμμετοχή του ελληνικού κράτους και των εταιριών Στα.Συ. και ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ στο αιματοβαμμένο ισραηλινό απαρτχάιντ.
Ενάντια σε μια γραμμή τραμ, σε ένα απαρτχάιντ, σε μια (ακόμα) δολοφονική συμμαχία που εξυπηρετεί "εθνικά συμφέροντα". Και για όλους τους λόγους του κόσμου.
















ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 25/1, 19:30 | ΠΡΟΒΟΛΗ-ΣΥΖΗΤΗΣΗ: 2011 / Η INTIFADA ΤΩΝ ΑΡΑΒΩΝ + Η ΣΥΜΜΑΧΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΜΕ ΤΗΝ ΑΙΓΥΠΤΙΑΚΗ ΧΟΥΝΤΑ

Παρασκευή 25/1, 19:30, κτ. Γκίνη, Πολυτεχνείο: Προβολή-συζήτηση: "2011/ η intifada των αράβων + η συμμαχία του ελληνικού κράτους με την αιγυπτιακή χούντα" απ' το συμβούλιο για την εργατική αυτονομία
Σάββατο 26/1: antifa διαδήλωση ενάντια στην ελληνική συμμετοχή στο ισραηλινό απαρτχάιντ, απ' το antifa community


Την Παρασκευή 25 Γενάρη, στο ΕΜΠ, στις 7.30 μμ, το συμβούλιο για την εργατική αυτονομία «ανοίγει το οπτικό πεδίο» γύρω απ’ την παλαιστινιακή αντίσταση. Με μια αναφορά / υπενθύμιση των αραβικών εξεγέρσεων / επαναστάσεων το 2011. Αλλά και την ελληνική ιμπεριαλιστική απάντηση σ’ αυτές: την συμμαχία με την χούντα του Καΐρου…




...Και το Σάββατο 26/1 το antifa community καλεί σε διαδήλωση ενάντια στην ελληνική συμμετοχή στο ισραηλινό απαρτχάιντ: Περισσότερα εδώ και εδώ:

ΣΑΒΒΑΤΟ 26/1 12:00, ΘΗΣΕΙΟ | ANTIFA ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΣΤΟ ΙΣΡΑΗΛΙΝΟ ΑΠΑΡΤΧΑΪΝΤ

Τα ελληνικά αφεντικά και το κράτος τους βγάζουν φράγκα απ' το ισραηλινό απαρτχάιντ -δε θα τους αφήσουμε!
>>> ANTIFA ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ | Σάββατο 26/1, 12:00, Θησείο | 
απ' την συνεργασία αντιφασιστικών ομάδων του antifa community


ΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΚΑΙ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΤΟΥΣ
ΒΓΑΖΟΥΝ ΦΡΑΓΚΑ ΑΠ' ΤΟ ΙΣΡΑΗΛΙΝΟ ΑΠΑΡΤΧΑΪΝΤ
ΔΕ ΘΑ ΤΟΥΣ ΑΦΗΣΟΥΜΕ

Το 2002 το Ισραήλ άρχισε να κτίζει ένα δαιδαλώδες τείχος μήκους 730 χλμ. στην κατεχόμενη Δυτική Όχθη και την Ιερουσαλήμ, ώστε να οργανώσει πιο επιθετικά τον πολεοδομικό αποκλεισμό και τον στρατό-αστυνομικό έλεγχο των παλαιστινίων. Tο τελευταίο εργαλείο στα χέρια της ισραηλινής εποικιστικής πολιτικής είναι ένα δίκτυο από γραμμές τραμ, το Metropolitan light rail system, το οποίο συνδέει τη δυτική Ιερουσαλήμ με τους εποικισμούς, διασχίζοντας τα κατεχόμενα εδάφη. Η πρώτη γραμμή έχει ήδη κατασκευαστεί και σύντομα θα κατασκευαστεί κι η επόμενη.
Κύριος στόχος του συστήματος υποδομών, στο οποίο περιλαμβάνεται το τραμ, είναι η ενοποίηση της Ιερουσαλήμ υπό ισραηλινό έλεγχο. Οι σταθμοί του τραμ δεν είναι παρά καμουφλαρισμένα φυλάκια του ισραηλινού στρατού μέσα στις παλαιστινιακές γειτονιές.
Η ελληνική εταιρεία δημοσίων συγκοινωνιών ΣΤΑΣΥ και η κατασκευαστική ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ βρίσκονται ήδη στη β' φάση του διαγωνισμού για τη κατασκευή και τη συντήρηση της επόμενης γραμμής. Δεν είναι απλά μια επιχειρηματική κίνηση που θ' αποφέρει έσοδα στη ΣΤΑΣΥ· ΕΙΝΑΙ Η ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ. Στέκεται δίπλα στις τριμερείς συναντήσεις, στις όλο και πιο αναβαθμισμένες κοινές στρατιωτικές ασκήσεις και στη διπλωματική κάλυψη που παρέχει το ελληνικό κράτος στο ισραηλινό -εδώ και μια δεκαετία- στις διεθνείς του σχέσεις.
Η Παλαιστίνη και οι νεκροί της μπορεί να είναι μακριά, αλλά τα κράτη και οι εταιρείες που σχεδιάζουν την εξόντωση τους είναι εδώ. Και είναι εχθροί μας.

BARRICADA #54

Κυκλοφορεί το τεύχος 54 του περιοδικού Barricada Antifa.



Περιεχόμενα: Τα στοιχεία του εγκλήματος | Bee Sting | Ιερά διατροφή ναι! Ιερό διαζύγιο όχι! | Οι μετανάστες όλοι να πάρουνε χαρτιά. Στη Μόρια να κλείσουμε ναζί κι αφεντικά | Το βόρειο εθνικιστικό μέτωπο | λένε | Λάμα στα στήθια της μητρόπολης· μια συνένευξη με τον Άψινθο | Κίτρινα γιλέκα (στο σκοτάδι;) | Παλαιστίνη: έμφυλη βία και αντίσταση στην κατοχή | Κριτικός ρεαλισμός από την Κίνα | Ο διάδρομος
+ Ένθετο: Γύρω γύρω φωτιά και στη μέση θάλασσα· οι ελληνικές (αντιτουρκικές) περιπέτειες στην Μεσόγειο

Διάθεση:
Σε αυτοδιαχειριζόμενα στέκια και στα βιβλιοπωλεία ΝΑΥΤΙΛΟΣ και ΑΛΦΕΙΟΣ. Στο κέντρο της πόλης, στα περίπτερα: πλ. Κάνιγγος (στην αρχή της Ακαδημίας) και πλ. Εξαρχείων (γώνια Σ. Τρικούπη και Στουρνάρη.
Και στο internet: www.autonomia.gr/autonomia/barricada/barricada.html


Το βόρειο εθνικιστικό μέτωπο

Η αναθέρμανση του ελληνικού ιμπεριαλισμού μετά από μια δεκαετία κρίσης και η ανακήρυξη της «νέας εθνικής κυριαρχίας» που ευαγγελίζεται η μετα-μνημονιακή εποχή έχει ανακατασκευάσει δυο ευδιάκριτα μέτωπα. Το ένα μέτωπο κοιτάει την Τουρκία και τον πόλεμο στην Μέση Ανατολή και το άλλο τους δύο βόρειους γείτονες (την Μακεδονία και την Αλβανία) που δεν συμμετέχουν στην ΕΕ και αποτελούν το ελληνικό σύνορο στα «ασταθή» Δυτικά Βαλκάνια. Αυτό το βόρειο μέτωπο του ελληνικού ιμπεριαλισμού παράγει σταθερά, μεγαλύτερα και μικρότερα γεγονότα με αυξομειούμενη ένταση, όχι μόνο στο πλαίσιο της εξωτερικής πολιτικής του ελληνικού κράτους αλλά και σαν εσωτερική επικαιρότητα, η οποία ακουμπάει και συνδιαλέγεται με τα εθνικά συμφέροντα. Τι έχει προκαλέσει αυτήν την εθνική κινητοποίηση τον τελευταίο περίπου χρόνο; Από τη μία οι επιλογές των Αμερικανών να εντάξουν τα κράτη που δεν βρίσκονται στο ΝΑΤΟ σε αυτό· και από την άλλη η επιλογή της ΕΕ τόσο να εντάξει κάποια κράτη με διαφορετικές ταχύτητες όσο και να προσδώσει μια σαφή ευρωπαϊκή προοπτική στο σύνολο των κρατών αυτών. Αυτές οι παράλληλες εξελίξεις έχουν προφανώς εντείνει τους διακρατικούς ανταγωνισμούς. Τόσο ο ελληνικός ιμπεριαλισμός, όσο ο κοινωνικός σχηματισμός που τον στηρίζει, θέλουν να έχουν λόγο σ’ αυτές εκβιάζοντας, όσο μπορούν, την Μακεδονία και την Αλβανία με την θέση που ήδη έχει στους οργανισμούς που αυτοί θα ενταχθούν. Και εδώ είναι που συναντιούνται οι ισχυρές εθνικές ιδεολογίες και φαντασιώσεις των Ελλήνων με τις επιδιώξεις του κράτους τους. 

Ας τα πάρουμε ένα ένα.
Μακεδονία
Τον Ιούνιο η συμφωνία των Πρεσπών ολοκλήρωσε ένα κύκλο «διαπραγματεύσεων» 20 χρόνων κατά την οποία το ελληνικό κράτος, ακολουθώντας τη γνωστή του τακτική της κωλυσιεργίας για το «όνομα» της Μακεδονίας, ανέμενε τη διάλυση του μακεδονικού κράτους ή την κατάλληλη στιγμή ν’ αναλάβει στρατιωτική δράση στο πλαίσιο μιας γενικευμένης σύρραξης. Φυσικά, τίποτα από τα δύο δε συνέβη και το «όνομα» παρέμενε μια εκκρεμότητα κυρίως στα απονεκρωμένα μυαλά του εθνικού κορμού, με τα περισσότερα κράτη να έχουν αναγνωρίσει την Μακεδονία με το συνταγματικό της όνομα. Έτσι, το ελληνικό κράτος αναγκάστηκε να δεχτεί την τωρινή συμφωνία μπροστά στις πιέσεις των εξελίξεων στην περιοχή, ελπίζοντας ότι η συμφωνία αυτή θα αποτύχει και η αποτυχία θα χρεωθεί στο μακεδονικό κράτος. Η Ελλάδα πόνταρε ότι η συμφωνία θα όξυνε τις εσωτερικές αντιθέσεις, όχι μόνο ανάμεσα στις δύο εθνότητες που απαρτίζουν τη μακεδονική κοινωνία (αλβανική και μακεδονική), αλλά και ανάμεσα στην νέα κυβέρνηση και την αντιπολίτευση, λόγω των αλλαγών που αυτή προέβλεπε στο σύνταγμα, αλλά και τις χρονοβόρες νομικές και κοινοβουλευτικές διαδικασίες που απαιτούνταν για να αλλάξει αυτό.
Ωστόσο, στο δημοψήφισμά που έγινε στις 30 Σεπτέμβρη στη Μακεδονία, το 90% ψήφισε υπέρ της συμφωνίας των Πρεσπών, παρά το μποϊκοτάζ της αντιπολίτευσης που οδήγησε σε συμμετοχή 35%. Κι αυτή ήταν η αρχή των εσωτερικών διεργασιών επικύρωσής της, προξενώντας κύματα απογοήτευσης στον εδώ εθνικό κορμό. Η συνέχεια περιλάμβανε περισσότερες εκπλήξεις για όσους ονειρεύονταν την αποτυχία της κοινοβουλευτικής διαδικασίας αλλαγής του συντάγματος λόγω έλλειψης των απαιτούμενων κουκιών από τον Zaev στη μακεδονική Βουλή. Οι διαφοροποιήσεις οκτώ βουλευτών της αντιπολίτευσης, οι οποίες προοιώνιζαν την διάσπασή της, εξασφάλισαν τον απαραίτητο αριθμό των βουλευτών (2/3 της βουλής) για να περάσουν -και θεσμικά- οι συνταγματικές αλλαγές που προβλέπει η συμφωνία. Έτσι, στις 15 Ιανουαρίου αναμένεται να λάβει χώρα στην Βουλή η τρίτη ψηφοφορία για την αναθεώρηση του Συντάγματος, η οποία αποτελεί και την τελευταία φάση της εφαρμογής της Συμφωνίας των Πρεσπών σε ό,τι αφορά τη Μακεδονία. Η μακεδονική πλευρά, υπό τη διεθνή μεσολάβηση και εγγύηση, ανέλαβε και έφερε εις πέρας τις όποιες παράλογες αιτιάσεις του εθνικιστή γείτονα της, με διαβατήριο την ευρω-ατλαντική ένταξη, ενώ η ελληνική πλευρά ευελπιστούσε, μάταια, στην αποτυχία τους.
Ερχόμενοι στα καθ’ ημας, η ώρα της επικύρωσης της συμφωνίας από την ελληνική βουλή πλησιάζει. Μπορεί το ελληνικό κράτος να εξάγει γι’ άλλη μια φορά τα εσωτερικά του προβλήματα και να ξαναγίνει ρόμπα διεθνώς - αθετώντας την υπογραφή του; Χωρίς να αποκλείεται αυτό, το θέμα μπορεί να παραμείνει ανοικτό με διαφορετικούς τρόπους, που θα κοιτάνε στα προσκόμματα που θα μπορεί να θέτει στην ενταξιακή διαδικασία της Μακεδονίας στην ΕΕ μέχρι την οριστική ολοκλήρωσή της. Εκβιάζοντας βάσει της θέσης του, με τσαμπουκάδες ανάλογα με τις συνθήκες και την γεωπολιτική κατάσταση των δυτικών Βαλκανίων, με το κατάλληλο μπετονάρισμα του εσωτερικού μετώπου με μπόλικες δόσεις εθνικισμού σε μετα-μνημονιακό περιβάλλον μοιάζει να είναι η πολιτική που αντιστοιχεί στον ελληνικό ιμπεριαλισμό και στις κοινωνικές του συμμαχίες. Αύριο, ίσως σε καλύτερη θέση να μπορούμε να επιβάλλουμε καλύτερους όρους...
Αλβανία
Όσα είπαμε για την αντιμετώπιση των διμερών ανοικτών θεμάτων με την Μακεδονία από το ελληνικό κράτος καθώς και τον τρόπο που η Αθήνα υπολογίζει να τα «λύσει», προβάλλοντας το χαρτί του βέτο της ένταξης στην ΕΕ, ισχύουν εν μέρει και για την Αλβανία. Εδώ δεν υπάρχει απλά ένας κακόβουλος αλυτρωτισμός σε βάρος του «κάτι που μας ανήκει» και «μας επιβουλεύονται για να το πάρουν». Στην περίπτωση της Αλβανίας εφαρμόζεται ένας συνδυασμός των παραπάνω με την επιθετική διεκδίκηση της νότιας Αλβανίας που η εγχώρια εθνοπατριωτική ρητορεία διακηρύσσει πως «μας ανήκει δίκαια αλλά μας την έχουν κλέψει». Εδώ, ο μοχλός πίεσης για τα όποια διμερή θέματα ανακύπτουν, θέματα τα οποία έχει κατασκευάσει ιδεολογικά και πολιτικά το ελληνικό κράτος, είναι το ζήτημα της «Βορείου Ηπείρου» και οι σχέσεις της εκεί μειονότητας με το αλβανικό κράτος.
Είχαμε αναφερθεί εκτεταμένα (#49) στα κρατικά σχέδια τουριστικής αξιοποίησης της αλβανικής Ριβιέρας και στις αντιδράσεις ενός μέρους του ντόπιου πληθυσμού. Αντιδράσεις που βρήκαν τη συμπαράσταση του ελληνικού ΥΠΕΞ και τις οποίες αυτό με τη σειρά του αξιοποίησε για να ασκήσει πίεση στις διμερείς διαπραγματεύσεις, κυρίως για την οριστική οριοθέτηση της ΑΟΖ ανάμεσα στις δύο χώρες. Οι εκεί θιγόμενοι από τις κρατικές απαλλοτριώσεις το διαφήμισαν σαν «προσπάθεια αλλοίωσης της μειονοτικής περιοχής μας από τους Αλβανούς» με την κρυφή ελπίδα να συγκινήσουν τον ελληνικό εθνικό κορμό και να συσχετισθούν εργαλειακά με το ελληνικό ΥΠΕΞ. Φυσικά, το αλβανικό κράτος έχει φροντίσει να διαθέτει τους συσχετισμούς στην περιοχή, καθώς έχει ισχυρό έρεισμα στην τοπική μειονότητα. Θυμηθείτε ότι κάπως έτσι ο δήμαρχος Χειμάρας -Έλληνας πολίτης μιας κωμόπολης του αλβανικού κράτους- μετατράπηκε σε εθνικό προδότη που του αφαιρέθηκε η ελληνική ιθαγένεια με απόφαση του Υπουργού Εσωτερικών.
Και αν υπήρξε ένας εθνικός προδότης έπρεπε να φτιαχτεί χώρος και για έναν εθνικό ήρωα. Μπροστά στις δυσκολίες νομιμοποίησης που αντιμετώπιζε η ρητορική περί καταπίεσης της μειονότητας, ακόμα και στο εσωτερικό της, με το ίδιο το θέμα του ιδιοκτησιακού, και της καταπάτησης μερικών δεκάδων περιουσίων, να έχει όρια αξιοποίησης από το ελληνικό κράτος ακόμα και διεθνώς, έπρεπε να παραχθούν και επιπλέον γεγονότα έντασης. Κάτι τέτοιο επιχειρήθηκε στις 28 Οκτώβρη στις Βουλιαράτες της Αλβανίας. Το χωριό αυτό, λίγα χιλιόμετρα από τα ελληνοαλβανικά σύνορα, αποτελεί ένα από τα 99 χωριά των νομών Αργυροκάστρου και Αγίων Σαράντα που επίσημα το αλβανικό κράτος αναγνωρίζει σαν μειονοτικά, έχοντας παραχωρήσει τα αντίστοιχα δικαιώματα (διδάσκεται στα σχολεία η ελληνική γλώσσα, γιορτάζονται εθνικοί επέτειοι), από την εποχή του Χότζα. Εποχή κατά την οποία ο πληθυσμός απολάμβανε μια σχετικά ευνοϊκή μεταχείριση, ασχέτως αν αυτό δεν αναφέρεται και αποκρύπτεται, πράγμα που εξηγεί εν μέρει και τα υψηλά ποσοστά του σοσιαλιστικού κόμματος, συνέχειας του Κόμματος της Εργασίας του Χότζα, σε αυτές τις περιοχές της Αλβανίας. 
Στο χωριό αυτό βρίσκεται και στρατιωτικό κοιμητήριο, το δεύτερο αναγνωρισμένο στρατιωτικό νεκροταφείο Ελλήνων πεσόντων του Ελληνο-ιταλικού πολέμου του 1940-41, που η λειτουργία του ήταν προϊόν της συνεργασίας των δυο κρατών τον τελευταίο χρόνο. Εκεί, στις 28 Οκτώβρη βρίσκονταν υπουργοί, αξιωματικοί του στρατού και της αστυνομίας, επίσημοι από τα δύο κράτη και φανταζόμαστε μέρος του κλιμακίου της ΕΥΠ που υπάρχει στην περιοχή. Εκεί λοιπόν ο Κωσταντίνος Κατσίφας, μέλος κατά τα λεγόμενα του «της σκληροπυρηνικής νεολαίας της Βορείου Ηπείρου», θαυμαστής της ΜΑΒΗ, εθνικιστής και πρώην καταδρομέας, με ένα τροποποιημένο καλάσνικοφ στο χέρι, αφού πυροβόλησε εναντίον των ντόπιων μπάτσων, διέσχισε με το όπλο στο χέρι την πλατεία του χωριού και κατευθύνθηκε στο βουνό, χωρίς όμως, να περάσει στην ελληνική μεριά των συνόρων. Αντίθετα ταμπουρώθηκε κάπου πάνω από το χωριό μέχρι που οι ειδικές δυνάμεις της αλβανικής αστυνομίας τον βρήκαν και τον σκότωσαν. 
Άραγε, ο Κατσίφας αποτέλεσε έναν χρήσιμο ηλίθιο σε ένα σχεδιασμό που στήθηκε από τους μηχανισμούς του ελληνικού βαθέος κράτους, που σαφώς έχει τέτοια παράδοση στη περιοχή αυτή; Μήπως τα όποια σχέδια πήγαν κατά διαόλου, χάρη στις άκρες της αλβανικής αστυνομίας; Μάλλον δε θα μάθουμε ποτέ. Αυτό όμως που σίγουρα ξέρουμε είναι πως ο Κατσίφας δε δίσταζε να απειλεί διαδικτυακά τους «προδότες πολιτικούς  που ξεπουλάνε τη Βόρειο Ήπειρο» και να αποθεώνει τους πράκτορες της ΜΑΒΗ. Αντίστοιχα μάλλον πράγματα γνώριζε και η αλβανική αστυνομία που λίγους μήνες πριν το θάνατό του τον είχε καλέσει δύο φορές στο τμήμα για να τον συμμορφώσει. Όπως και να έχει, κάθε αμφιβολία διαλύθηκε οριστικά και αμετάκλητα, όταν έφτασε η στιγμή της κηδείας αλλά και του μνημόσυνου του Κατσίφα. Γιατί αυτοί που δύο φορές πέρασαν τα σύνορα για να αποδώσουν φόρο τιμής στον «αδικοχαμένο εθνικό ήρωα» δεν ήταν απλά συγκινημένοι πατριώτες αλλά το βαθύ κράτος σε όλο του το μεγαλείο: ακροδεξιοί βουλευτές, εθνικιστικές οργανώσεις και «περίεργοι» σύλλογοι και φυσικά η συμμορία των παρακρατικών που δε θα μπορούσε να είναι απούσα από τέτοια event. Αυτοί είναι οι φίλοι του εκλιπόντος· κι αυτό αρκεί για να βγάλει ο καθένας τα συμπεράσματά του. Και όλα αυτά τα γεγονότα συνέβησαν ενώ οι διαπραγματεύσεις Ελλάδας - Αλβανίας έχουν ουσιαστικά παγώσει, το ιδιοκτησιακό παραμένει σταθερά στην ατζέντα του ελληνικού ΥΠΕΞ, και ο Κατρούγκαλος και ο Μητσοτάκης στέλνουν επιστολές καταγγελίας της Αλβανίας στους υπεύθυνους για την διεύρυνση θεσμούς της ΕΕ. Ποιος εθνικός διχασμός λοιπόν; Πρόκειτα για ζητήματα στα οποοία κυβέρνηση κι αντιπολίτευση συμφωνούν. Συνήθως όμως κανείς δε τους δίνει την απαιτούμενη σημασία.
Στα μνημόσυνα και στις καταλήψεις
Τον Απρίλιο του 2018 (#51) γράφαμε πως «τα εθνικά θέματα δύνανται να καθορίσουν το (όποιο) μεταμνημονιακό πολιτικό/ιδεολογικό τοπίο: ως αποπροσανατολισμός από την οιωνεί υποτίμηση της πολυεθνικής εργατικής τάξης και σαν διαρκής προσανατολισμός του εθνικού κορμού. Το πρώτο είναι η προϋπόθεση του δεύτερου.» Εδώ και ένα εξάμηνο λοιπόν η βόρεια εκδοχή των εθνικών θεμάτων, αυτή η εκδοχή ενός εθνικισμού που θέλει να παρουσιάζεται και «αμυντικός απέναντι σε αλυτρωτισμούς άλλων» και «επιθετικός για τα δίκαια των αλύτρωτων αδερφών μας», συναντάει το ρατσισμό απέναντι σε κατώτερους και ανύπαρκτους λαούς που «τους δώσαμε να φάνε και θα έπρεπε να δουλεύουν για μας...» Αυτός ο συνδυασμός ταιριάζει στην διαφημιζόμενη έξοδο από το μνημόνιο, όπου οι κακοί ξένοι μας κρατούσαν από κάτω, και τώρα πρέπει να ξαναγίνουμε δυνατοί και να επιβάλλουμε το εθνικό μας συμφέρον. Αυτός ο συνδυασμός θέλει να διαμορφώσει σαν μοναδική συγκρουσιακή αντιπολίτευση στη μεταμνημονιακή εποχή τον εθνικό παροξυσμό και τον εθνικισμό. Και σίγουρα κοιτάει μακριά κι όχι μόνο στις εκλογές που πλησιάζουν. Η «αντιπολίτευση μέσω των εθνικών θεμάτων» συνιστά μια πάγια τακτική όλων των κομμάτων και προετοιμάζει, ήδη, την επαύρο των εκλογών.
Τα μνημόσυνα που άρχισαν να κάνουν οι παπάδες σε κάθε ενορία και μητρόπολη ανά την Ελλάδα μπορεί να ήταν βγαλμένα από τα χριστιανικά εγχειρίδια -αν και η εκκλησία κάνει εθνική ανεξάρτητη πολιτική- αλλά δίνει ένα τόνο των διεργασιών σε όλο το ακροδεξιό χώρο, ειδικά αν η εκκλησία μετατοπίσει την στήριξη της από την χρυσή αυγή προς ένα άλλο αντίστοιχο εθνικιστικό πολιτικό κόμμα. Η προσπάθεια, ειδικά στην βόρεια Ελλάδα, να οργανωθούν μαθητικές καταλήψεις με την υποστήριξη και την οργάνωση των συλλόγων γονέων και καθηγητών, τις εκκλησιαστικές οργανώσεις τις παμμακεδονικές ενώσεις, έδειξε το εύρος που μπορεί να πάρει ο εθνικός κορμός όταν συντονιστεί και διαφημιστεί. Γι’ αυτό και στις 29 Νοέμβρη στη Θεσσαλονίκη οι πορείες των μικρών πατριωτών μαθητών είχαν μια μικρή επιτυχία και στη ελληνική επαρχία στη βόρεια Ελλάδα ακόμη μεγαλύτερη. Στην Αθήνα τα αντιφασιστικά αντανακλαστικά των μαθητών, και όχι μόνο, μπορεί σε πρώτο χρόνο να απέδωσαν καρπούς στο να κόψουν τον βήχα περί Μακεδονίας, αλλά ούτε δεδομένο θα πρέπει να θεωρείται αυτό, ούτε θα πρέπει ποτέ να υποτιμάται ο αντίπαλος.

Αυτό που πρέπει να γίνει σαφές είναι ότι οι κινητοποιήσεις του εθνικού κορμού δεν εξυπηρετούν μονάχα τη στρατηγική της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής. Στη πραγματικότητα έχουν πολύ ουσιαστικές συνέπειες για τη μεταμνημονιακή πορεία αυτού του τόπου. Οι μαθητικές φασιστικές καταλήψεις και οι εθνοσυνάξεις του βούρκου αφήνουν ένα εθνικιστικό κεφάλαιο πίσω τους το οποίο δεν αποφέρει μόνο κουκιά για εκλογικές αναμετρήσεις, αλλά οπλίζει και τα χέρια του κάθε φασίστα που συντονίστηκε κι ένιωσε τα χέρια του να λύνονται. Το μπετονάρισμα του εθνικού κορμού φτιάχνει για όλους εμάς ένα χώρο ασφυκτικό που καθιστά την όποια αντίθεση σε αυτόν «εσωτερικό εχθρό» και τις όποιες κοινωνικές κι εργασιακές διεκδικήσεις θέματα δεύτερης διαλογής. Εξάλλου, στη κωλοχώρα που λέγεται ελλάδα ζούμε και το ξέρουμε καλά πως δίπλα στα εθνοπανηγύρια δε χωράνε ευαισθησίες, ούτε γι’ απλήρωτα οχτάωρα, ούτε για φυλακισμένους μετανάστες.