X

Φορμα επικοινωνιας

Σημείωσε στην παρακάτω φόρμα ποια CD, DVD ή εκδόσεις (και πόσα αντίτυπα από το καθένα) θέλεις από το distro του antifaLive, όπως και το mail σου, κι εμείς θα επικοινωνήσουμε μαζί σου για την αποστολή.

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *

Η ΠΡΟΕΛΑΣΗ ΤΗΣ ΠΑΝΟΥΚΛΑΣ

> αφίσα που κολλήθηκε από αυτόνομους



Η προέλαση της πανούκλας δεν σημαδεύει μόνο τους μετανάστες και τους πρόσφυγες 
~
Πριν 2 χρόνια ήταν μια φασιστική πρόταση. Σήμερα είναι μια πολτισμένη "διαχείριση": Η δημιουργία στρατοπέδων συγκέντρωσης μεταναστών έξω απ' τα τείχη· έξω απ' τη νομοθεσία της ε.ε... Έτσι ώστε να "χάνονται οι ευθύνες" για όσα εγκλήματα συμβαίνουν εκεί, σε βάρος των χιλιάδων dreamers.

Με αυτά τα κάτεργα οι πρωτοκοσμικοί υπήκοοι θα "ησυχάσουν"... Θα νοιώσουν ότι έχουν κάποια "αξία" για τ' αφεντικά τους. Πόσο "μεγάλη"; Τόσο όσο χρειάζονται οι "εθνικοί κορμοί" ενόψει του εξελισσόμενου παγκόσμιου πολέμου...

ZERO YEARS #8 | ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ

Zero Years #8, Ιούνης - Ιούλης '18 | κυκλοφορεί


Το Zero Years υποστηρίζει τη Λέσχη Κατασκόπων του 21ου αιώνα και τους σκοπούς της. Αν δεν βρίσκεις αυτή την έκδοση αλλού, θα την βρεις στο info/βιβλιοπωλείο της Λέσχης, Φερρών 30 και Φυλής, κάθε Πέμπτη 16.30-19.30 και κάθε Σάββατο, 12.00-16.00. Θα τη βρεις, όμως, και εδώ:

στην Αθήνα: στο κάτω περίπτερο της πλατείας εξαρχείων, στο βιβλιοπωλείο Ναυτίλος και στα Αυτοδιαχειριζόμενα στέκια Αρχιτεκτονικής και Νομικής.

στην Πάτρα: αυτοδιαχειριζόμενο στέκι Ανατόπια

στη Θεσσαλονίκη: στο στέκι στη Μόδη

στα Ιωάννινα: στο Fahrenheit 451

και στο αυτόνομο βιβλιοπωλείο και αρχείο κινηματικών εντύπων Mad Marx
αν παρόλα αυτά δεν το βρίσκετε, στείλτε στο zeroyearszine@gmail.com


Σ’ αυτό το χώρο κάτι μου φέρνει
ρίγη γλυκειάς αδιαφορίας
δεν τρέχει τίποτα έξω από μένα
ζω στο δικό μου μικρό παράδεισο

Κλείνω τ’ αυτιά μου σε κάθε ψέμα
που μου ξυπνά φόβο παράλογο
είμαι περήφανος που ζω σαν τον καθένα
στην αυτοκρατορία των ανάπηρων


Μια από τις αρχικές αξιώσεις του περιοδικού αυτού ήταν -και φυσικά παραμένει- να συζητάει και να γράφει για την βιωμένη πραγματικότητα των συντακτών/τριών του ως κομμάτι της σύγχρονης εργατικής τάξης. Κι αυτή η πραγματικότητα είναι κοινωνικά και ταξικά ορισμένη, είναι πολωμένη και καπιταλιστικά σύνθετη, είναι γεμάτη αντιφατικές επιθυμίες και αδιάλλακτες ανάγκες -ή και το αντίστροφο. Οι δύο και κάτι μήνες που μας πήρε να συζητήσουμε, να ξανασυζητήσουμε και να συντάξουμε την ύλη αυτού του τεύχους ευτυχώς δεν μας βρήκαν αδρανείς. Χάρη στην προθυμία για κουβέντα που έδειξε το Αυτοδιαχειριζόμενο Βιβλιοπωλείο-Distro «Σουπιά» βρεθήκαμε να συζητάμε τα Ελληνοτουρκικά στο Πολυτεχνείο του Βόλου, στα τέλη του περασμένου Απρίλη. Χάρη στις σταθερές συντροφικές σχέσεις και τις αμοιβαίες πολιτικές συμφωνίες με το antifa community βρεθήκαμε σε δύο μοτοπορείες εναντίωσης στην ελληνο-ισραηλινή συμμαχία και αλληλεγγύης στους/στις Παλαιστίνιους/ες, με τη μία εξ’ αυτών να περνάει έξω από το Πεντάγωνο και το ελληνο-ισραηλινό εμπορικό επιμελητήριο στο κάτω Χαλάνδρι. Χάρη στην πρωτοβουλία των Συμβουλίων για την Εργατική Αυτονομία βρεθήκαμε, επίσης, σε μια συγκέντρωση έξω από το Υπουργείο Εξωτερικών και σε μια πολιτική εκδήλωση με θέμα τις ιμπεριαλιστικές αναζητήσεις του ελληνικού κράτους στην Ανατολική Μεσόγειο με επίκεντρο την ενέργεια. Κι όλα αυτά αφότου αφιερώσαμε τον μεγαλύτερο όγκο του προηγούμενου τεύχους στην ιχνηλάτηση της μεταστροφής της εξωτερικής πολιτικής του ελληνικού κράτους στην Μέση Ανατολή από τον Β’ ΠΠ και έπειτα, ιδιαίτερα σε ότι αφορούσε την αραβο-ισραηλινή σύγκρουση.

Είμαστε κατά κάποιο τρόπο προνομιούχοι/ες, έτσι δεν είναι; Και το προνόμιό μας είναι ότι σε μια εποχή που η πολιτική συγκυρία γίνεται στην καλύτερη περίπτωση αντικείμενο υπαρξιακού αναστοχασμού και στην χειρότερη αποβάλλεται μπροστά στην ευκολία της Ιδεολογίας, το πολιτικά οργανωμένο συντροφικό μας περιβάλλον δεν μας επέτρεψε την αδράνεια. Δεν μας υπέδειξε την ακαδημαϊκή ενατένιση της κοινωνικής κίνησης. Μας επέβαλε -και εμείς το επιβάλαμε στους εαυτούς και τις εαυτές μας- να μπλέξουμε: να συζητήσουμε, να διαφωνήσουμε, να κάνουμε κριτική, να σκεφτούμε, να διαβάσουμε και να κολλήσουμε αφίσες, χωρίς να χάνουμε ποτέ από τα μάτια μας το δρόμο. Μη φαντάζεστε! Όταν λέμε το δρόμο εννοούμε όλα όσα αναφέραμε παραπάνω, μαζί με όσα προλάβαμε να συζητήσουμε ή να ζήσουμε, οργανωμένα ή εδώ κι εκεί, ασκώντας ένα ελάχιστο πολιτικό καθήκον σε μια ζοφερή εποχή. Το ξέρουμε ότι δεν είναι αρκετά. Ποτέ τα λόγια από μόνα τους δεν ήταν.

Το λέμε ξανά: γράφουμε από προνομιούχο θέση. Η αντι-θεσμική παράδοση που κουβαλάμε μας έχει προσφέρει τη συνείδηση πως δοκιμάζουμε για να αποτύχουμε καλά, να δοκιμάσουμε ξανά και να αποτύχουμε καλύτερα. Καμία μελαγχολία! Μας προκαλεί απλά δυσπεψία η κατανάλωση κάθε μικρής «επιτυχίας»: ενός πεσίματος σε φασίστα, ενός μοιράσματος σε σχολείο, μιας εκλογικής επιτυχίας, μιας έκδοσης, ενός πολιτικού ελιγμού ή μιας καλής άποψης -ως της απόλυτης νίκης, ως του φάρου για το μέλλον της επαναστατικής γραμμής κ.λπ. Οι μικρόκοσμοι είναι αποπνικτικοί -και οι φύλακές τους κάτι χειρότερο! Μιλάμε, λοιπόν, από τη θέση μιας διάθεσης για πολιτικό πειραματισμό που δεν αναζητεί κάποια δικαίωση από τις γραφές. Αντλεί απλά από την ίδια του την κίνηση, οπισθοχωρεί μόνο για να σκεφτεί, να ανασυνταχτεί και να δοκιμάσει ξανά.

Παρακάτω λοιπόν, θα προσπαθήσουμε να συζητήσουμε κάποια από αυτά που ακούσαμε, διαβάσαμε, είδαμε δίπλα μας και συζητήσαμε το προηγούμενο δίμηνο, κατά την απόπειρά μας να τεθούμε, λόγω και έργω, ενάντια στον ελληνικό ιμπεριαλισμό με αφορμή την κλιμακούμενη ένταση στη Λωρίδα της Γάζας και τη Δυτική Όχθη. Μια απόπειρα εκ προοιμίου μειοψηφική και αναγκαστικά ημιτελή. [...]



KILLING GAZA | ΤΕΤΑΡΤΗ 27/6, ΑΣΟΕΕ

KILLING GAZA | 

Εκδήλωση - προβολή | Τετάρτη 27/6, ΑΣΟΕΕ, 20:30
από το antifa barricada και το antifa projector

Ο ΜΟΝΟΣ ΦΟΒΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΦΟΒΟΣ | ΔΙΑΡΡΗΚΤ(ΡΙ)ΕΣ

> αφίσα που κολλήθηκε από διαρρήκτ(ρι)ες της φοιτητικής κουλτούρας


Ο ΜΟΝΟΣ ΦΟΒΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΦΟΒΟΣ

ΠΡΟΧΘΕΣ, Η ΑΤΥΠΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΧΡΗΣΤΩΝ, μικροπαραβατικών, μικρο-πωλητών και αιώνιων φοιτητών/τριών οργάνωσε τελετή μαύρης μαγείας με σκοπό να θυσιάσει άριστους νέους με προοπτική καριέρας στο εξωτερικό. Σας φαίνεται ρεαλιστικό;
Ωραία, όσo ρεαλιστικό είναι το παραπάνω δημοσίευμα, τόσο είναι και τα δημοσιεύματα που κυκλοφορούν σε δελτία ειδήσεων και εφημερίδες. Όλα εκείνα, που με πρόσχημα την αριστερή ηγεμονία στα πανεπιστήμια, διαμορφώνουν μία νέα δεξιά αφήγηση για το πανεπιστήμιο. Μία ιστορία περί εγκληματικότητας και ανομίας, που μεθοδευμένα τα τελευταία 10 χρόνια χτίζεται μέσα και έξω από τις σχολές: είτε σε επίπεδο προσώπων, μαθημάτων και ακαδημαϊκών προσανατολισμών, είτε ευρύτερα στη νοοτροπία του ακαδημαϊκού σώματος.
ΒΕΒΑΙΑ, Η ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΤΗΣ ΔΕΝ ΕΓΚΕΙΤΑΙ, ΑΠΛΑ, ΣΤΗΝ ΤΥΦΛΗ ΜΗΝΤΙΑΚΗ ΑΝΑΠΑΡΑΓΩΓΗ. Κάθε άλλo η αποτελεσματικότητά της βασίζεται στην μοριακή εδραίωσή της, στην ακαδημαϊκή καθημερινότητα: στις συζητήσεις, στις επαφές και στο επίπεδο των καθημερινών σχέσεων. Ο φόβος και η ανασφάλεια του φοιτητικού σώματος, γύρω από «την πρέζα στη Μασσαλίας», «το παρεμπόριο στην ΑΣΟΕΕ » και τα «ναρκωτικά στο ΑΠΘ», έχουν γίνει τυφλοσούρτης, ενώ ο συντηρητισμός της ελληνικής οικογένειας γυρνάει πίσω σε ατομισμό και απογοήτευση. Και αν είμαστε για κάτι σίγουροι και σίγουρες, αυτό είναι πως ο φόβος παράγει γενικευμένη σιωπή.
ΕΤΣΙ, Η ΑΝΑΣΦΑΛΕΙΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΚΑΝΟΝΙΚΟΤΗΤΑ και στρώνεται το απαραίτητο έδαφος ώστε η αφήγηση περί εγκληματικότητας να εφαρμόζεται τέλεια στη συντηρητική σφαίρα του φοιτητικού σώματος. Η ιδεολογία της ανομίας γίνεται ηγεμονική και η συστράτευση με την αστυνομία στέκεται σα μοναδική λύση. Κάπως έτσι ανανεώνεται ο ήδη εδραιωμένος ρατσισμός των φοιτητών, κάπως έτσι χτίζεται η ανοχή σε επιθέσεις κατά μεταναστών, τοξικοεξαρτημένων και μικροπαραβατικών κατά της πολυεθνικής εργατικής τάξης.
ΟΣΟ ΓΙΑ ΕΜΑΣ, δεν πέφτουμε από τα σύννεφα από την κάθε φορά μηντιακή παράνοια, ούτε περιμένουμε κάποια εντυπωσιακή «καταπάτηση του πανεπιστημιακού ασύλου» για να δούμε τι συμβαίνει δίπλα μας. Καιρός, λοιπόν, να δράσουμε ανάλογα. Να γνωριστούμε, να χτίσουμε τις σχέσεις μας, να αναγνωρίσουμε τις συλλογικές μας δυνατότητες και να αντεπιτεθούμε.

ΟΠΩΣ ΣΤΗ ΒΟΣΝΙΑ, Η ΣΙΩΠΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΘΝΟΚΑΘΑΡΣΗ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΕΝΟΧΗ! | ΑΥΤΟΝΟΜΟΙ

αφίσα που κολλήθηκε από αυτόνομους

ANTIFA COMMUNITY 29 + VIDEO ΑΠ' ΤΟ ANTIFA LIVE vol 23

Μοιράστηκε τον Μάη του 18 απ' την συνεργασία αντιφασιστικών ομάδων του antifa community (Κλικ εδώ για να το διαβάσεις)


[ + video με τους Krav Boca και τους Renovatio απ' το 23ο antifa live ]

ΜΙΣΘΟΣ Ή ΕΙΣΟΔΗΜΑ; | ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ | ΤΕΤΑΡΤΗ 13/6, ΕΜΠ


μισθός ή εισόδημα; (η άρνηση της μισθωτής εργασίας απ' τα δεξιά)
> Πολιτική εκδήλωση | 13 Ιουνίου, ΕΜΠ, κτ. Γκίνη, 19:30
απ' τους 7ψυχους

ΑΠΑΛΛΑΓΗ ΤΗΣ Π.Α. ΑΠΟ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ | ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ ΣΑΒΒΑΤΟ 9 ΙΟΥΝΗ, ΠΑΤΡΑ


Στις 13 Ιούνη στις 9:00 στο Εφετείο Ναυπλίου εκδικάζεται η υπόθεση της Π. Α. για μείωση της ποινής. 
αφίσα που κολλήθηκε από την Α.Σ. 65


Ενάντια στη δικαιοσύνη της πατριαρχίας υπερασπιζόμαστε το 
δικαίωμα στη γυναικεία αυτοάμυνα
απέναντι στην αντρική επιθετικότητα

ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ, ΣΑΒΒΑΤΟ 9 ΙΟΥΝΗ, 12:00
ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ

(Για το ίδιο ζήτημα λίγους μήνες πριν,από το antifa shalala + συντρόφισσες:)

ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ |

(για τις δράσεις του antifa community και του συμβουλίου για την εργατική αυτονομία. Για την αλληλεγγύη στους παλαιστίνιους και την κόντρα στην ελληνο-ισραηλινή συμμαχία.
για μας και για εκείνες, για εκείνους.)

ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ: ANTIFA BARRICADA #52 | ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ: Η ΖΩΗ ΚΙ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΟΝ ΦΡΑΧΤΗ


Κυκλοφορεί το τεύχος 52 του περιοδικού Barricada Antifa.
ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ:Οι καιροί των δολοφόνων // Bee Sting // «Κάψτε τους ζωντανούς!» // Το Grexit είναι εδώ//Παλαιστίνη: η ζωή κι ο θάνατος στον φράχτη - Τι είναι η «Μεγάλη Πορεία της Επιστροφής»; - Και τι ζητάει από εμάς;// Λένε // Για την 20ή μαρτίου, την 8η μαΐου και -κυρίως- όλες τις υπόλοιπες μέρες // Μάης1968+50=2018 // Antifa live στο σκοπευτήριο // Aστυνομικό μυθιστόρημα και ταξική πάλη // Τρένα
+ Ένθετο: Ελληνοτουρκικά: τα διδακτικά 90's (Παλιές ιμπεριαλιστικές ιστορίες (και φαντασιώσεις) περικύκλωσης της Τουρκίας)

Διάθεση:
Σε αυτοδιαχειριζόμενα στέκια και στα βιβλιοπωλεία ΑΛΦΕΙΟΣ και ΝΑΥΤΙΛΟΣ. Στο κέντρο της πόλης, στα περίπτερα: πλ. Κάνιγγος (στην αρχή της Ακαδημίας) και πλ. Εξαρχείων (γώνια Σ. Τρικούπη και Στουρνάρη.

Παλαιστίνη: η ζωή κι ο θάνατος στον φράχτη
Τι είναι η «Μεγάλη Πορεία της Επιστροφής»; Τίποτα δεν γεννιέται στο κενό. Η ιστορία της παλαιστινιακής αντίστασης έχει παρελθόν, παρόν και μέλλον. Φτιάχνεται με αίμα, με ανθρωπιά, με θυσίες και με μνήμη. Η ισραηλινή στρατιωτική επιχείρηση στη λωρίδα της Γάζας το 2014 δεν είναι μακριά. Πόσοι από μας τη θυμούνται στ’ αλήθεια; Πόσοι θυμούνται τα αποτελέσματα της; Κανένας. Αυτοί και αυτές όμως θυμούνται· όχι μόνο επειδή τη βιώσαν κυριολεκτικά στο πετσί τους, αλλά και γιατί έχουν μια άλλη, αληθινή σχέση με τη ζωή -ακόμα και με τον θάνατο.

Από το 2007 η πολιορκία του ισραηλινού στρατού έχει πάρει την τωρινή, σχεδόν ολοκληρωτική, μορφή της. Στρατιωτικός αποκλεισμός από θάλασσα, αέρα και ξηρά. Καταστροφή του εργοστασίου παραγωγής ενέργειας, του εργοστασίου διαχείρισης λυμάτων, καταστροφή σπιτιών, νοσοκομείων, πανεπιστημίων και σχολείων, καταστροφή ακόμη και των δέντρων. Απαγόρευση μετακινήσεων του πληθυσμού εκτός Γάζας χωρίς την έγκριση του στρατού, απαγόρευση εισαγωγής και εξαγωγής προϊόντων πάλι χωρίς την έγκριση του στρατού, απαγόρευση μεταφοράς αρρώστων. Επιδρομές με drones, παρακολούθηση με κάμερες και στρατιωτικές περιπολίες κατά μήκος του φράχτη. Με άλλα λόγια, πρόκειται για την κατασκευή της μεγαλύτερης ανοιχτής «τοξικής» φυλακής του κόσμου, μιας πραγματικής επίγειας κόλασης όπου ο κατοχικός στρατός έχει, κατά τα λεγόμενα των επιτελών του, αποφασίσει να «βάλει σε δίαιτα» τους Παλαιστίνιους. Η βίαια επιβεβλημένη μιζέρια θα τους οδηγήσει στην αυτοκαταστροφή, θα τους ξεγυμνώσει από την ανθρωπιά τους και θα τους μετατρέψει σε τρελαμένα ζώα, αυτή είναι η γραμμή του κατοχικού ισραηλινού κράτους. Σε αυτόν τον τρομερό εφιάλτη αντιστέκονται πρώτα και κύρια οι Παλαιστίνιοι.

Ο φράχτης και η φυλακή, το σύνορο και η πολιορκία
Το ισραηλινό κράτος διακηρύσσει ότι δεν είναι κατοχική δύναμη, αφού δεν βρίσκεται μέσα στη λωρίδα της Γάζας. Άρα δεν φέρει καμία νομική ή άλλη ευθύνη για τη ζωή και τις συνθήκες διαβίωσης των 2 εκατομμυρίων κατοίκων της, σε αντίθεση με την κατεχομένη Δυτική Όχθη. Το λέει αυτό για να αντικρούσει τις διεθνείς εγκλήσεις να σταματήσει την ασφυκτική πολιορκία της Γάζας και να προσφέρει «επιχειρήματα» σε αυτούς που έχουν κάθε είδους συμφέρον να το υποστηρίξουν. Γιατί, έχοντας τον ουσιαστικό έλεγχο του αποκλεισμού, αυτό που αποκαλεί «σύνορο» είναι στην πραγματικότητα ένα στρατιωτικοποιημένο δίκτυο από περιπολικά ακτοφυλακής, συρματοπλέγματα, ηλεκτρονικά εμπόδια, φονικές μη-προσπελάσιμες ζώνες και συστήματα παρακολούθησης που λειτουργούν σαν φράχτης μιας ανοιχτής φυλακής. Αλλά, ακόμα και με νομικούς όρους, το ισραηλινό κράτος ακριβώς επειδή διατηρεί τον «αποτελεσματικό έλεγχο» στη λωρίδα της Γάζας, παραμένει η αδιαμφισβήτητη κατοχική δύναμη.

Το Ισραήλ έχει μετατρέψει την Γάζα σε μια περιοχή που είναι ταυτόχρονα και διαχωρισμένη, αλλά και προσαρτημένη στον ισραηλινό έλεγχο. Είναι ένας μιλιταριστικός σχεδιασμός βολικός, τόσο για τον περιορισμό των ευθυνών που απορρέουν από διεθνείς συνθήκες και νόμους, όσο και για την πλήρη δικαιολόγηση των βιαιοπραγιών, όποια στιγμή κριθεί απαραίτητο. Αυτό έχει αποκρύψει ένα αμφιλεγόμενο, αλλά αδυσώπητο γεγονός: μετά από 51 χρόνια, η Γάζα δεν μπορεί να θεωρηθεί πλέον «κατεχόμενη περιοχή». Πρόκειται ουσιαστικά για ένα διαχωρισμένο και υποταγμένο κομμάτι του Ισραήλ. Ένα αντίγραφο των περιφερειών, των περιοχών και των χωριών, όπου φυλακίζονταν αυτόχθονες πληθυσμοί και κοινότητες μαύρων στο απαρτχάιντ της Νοτίου Αφρικής και σε αλλά αποικιακά καθεστώτα. Μ’ άλλα λόγια, οι Παλαιστίνιοι δεν καταπιέζονται εκτός του Ισραηλινού κράτους, άλλα είναι οριστικά φυλακισμένοι εντός του.

Η πράσινη γραμμή της εκεχειρίας του 1967 είναι το σύνορο που αποτελεί το κλειδί για την απόκρυψη αυτού του πολύπλοκου συστήματος. Όπως συμβαίνει στην, εκ των πραγμάτων, προσάρτηση της Δυτικής Όχθης, όπου οι συνεχώς επεκτεινόμενοι εποικισμοί και η στρατιωτική παρουσία έχουν καταστήσει το σύνορο μη-υπαρκτό, αντίστοιχα και η Γάζα αποτελεί οουσιαστικά τμήμα της πολιτικής δικαιοδοσίας του Ισραηλινού κράτους. Η Χαμάς, όπως και η Παλαιστινιακή Αρχή, θεωρούνται μια άτυπη κυβέρνηση «εχθρικών ξένων», που μπορούν να διαχειρίζονται αυτόν τον πληθυσμό εντός της ισραηλινής επικυριαρχίας αλλά όμως, μόνο, όσο αυτός περιορίζεται πίσω από αυτό το τείχος. Έτσι, οποιαδήποτε μαζική, έμπρακτη αμφισβήτηση αυτού του φράχτη/συνόρου, αποκαλύπτει και την ουσιαστική ρατσιστική πολιτική του Ισραήλ το οποίο φοβάται, περισσότερο και από την ίδρυση ενός παλαιστινιακού κράτους, έναν Παλαιστινιακό πληθυσμό που δεν θα μπορεί πια ν’ αποκηρύσσει. Έναν πληθυσμό οποίος θα διεκδικεί ίσα δικαιώματα για όλους. Διότι, αν οι Παλαιστίνιοι δεν μπορούν να κερδίσουν την ανεξαρτησία τους κατά μήκος της Γραμμής της Εκεχειρίας (όπως έχει επιβάλλει το Ισραήλ εδώ και 70 χρόνια), δεν έχουν παρά να επιλέξουν τον δρόμο της διεκδίκησης πλήρους ισότητας, πέρα από αυτήν. Κι η μεγάλη Πορεία της Επιστροφής έκανε ακριβώς αυτό. Οι χιλιάδες διαδηλωτές που πήραν μέρος δεν ήταν εισβολείς οι οποίοι αποπειράθηκαν να παραβιάσουν τα σύνορα ενός κυρίαρχου κράτους, όπως διατυμπανίζει η ισραηλινή προπαγάνδα. Οι άντρες, οι γυναίκες και τα παιδιά της Παλαιστίνης, που για μήνες βρίσκονται αντιμέτωποι με τα πυρά των ελεύθερων σκοπευτών και τις ριπές των πολυβόλων, είναι το αποτέλεσμα μιας πολιτικής «διαχωρισμού». Εκτοπισθέντες και πολίτες χωρίς δικαιώματα, οι οποίοι δραπετεύουν από ένα κρατικά χτισμένο γκέτο. Ο ισραηλινός στρατός, λοιπόν, δεν απωθεί κάποιους ξένους εισβολείς, άλλα σκοτώνει και καταστέλλει τον γηγενή πληθυσμό του.

Από την απελπισία στον αγώνα, το ισραηλινό απαρτχάιντ στην άκρη της σφεντόνας
Η επιλογή των Παλαιστινίων για άοπλες, μη βίαιες διαδηλώσεις κατά μήκος του ισραηλινού φράχτη στη Γάζα δεν ήταν υπαγορευμένη αλλά δική τους. Μ’ αυτήν την τολμηρή και ιστορική κίνηση τους υπερίσχυσαν όλων των πολιτικών εκπροσώπων τους, συνεχίζοντας την παράδοση των δυο προηγούμενων Ιντιφάντα, και γύρισαν το ρολόι πίσω 70 χρόνια, στη στιγμή του καταστροφικού διωγμού από την πατρίδα τους. Και γι’ αυτό επωμίστηκαν απίστευτες και αιματηρές θυσίες. Μόνο μεταξύ της 30ης Μαρτίου και της 15ης Μαΐου, ο ισραηλινός στρατός σκότωσε εν ψυχρώ και μπροστά στα μάτια όλου του κόσμου περισσότερους από 110 Παλαιστίνιους, μεταξύ αυτών 12 παιδιά, 2 δημοσιογράφους και έναν διασώστη. Παράλληλα, περισσότεροι από 12.700 διαδηλωτές τραυματίστηκαν, με το μεγαλύτερο μέρος εξ αυτών να παραμένουν ακόμα στα νοσοκομεία. Όπως χαρακτηριστικά δήλωσε ένας εκ των χιλιάδων διαδηλωτών: «Πεθαίνουμε κάθε μέρα σιγά-σιγά στη Γάζα, είναι καλύτερα να πεθάνω κοντά στο φράχτη προσπαθώντας να είμαι ελεύθερος».

Αυτή η δήλωση αποτυπώνει με τον πλέον γλαφυρό τρόπο την κατάσταση που έχει διαμορφωθεί στη λωρίδα της Γάζας, μετά την στρατιωτική επιχείρηση του Ισραήλ το 2014 και τα ολέθρια αποτελέσματα που είχε αυτή στις υποδομές της. Ο ολοκληρωτικός πόλεμος που περιγράψαμε παραπάνω, έχει δημιουργήσει ένα γενικευμένο αίσθημα απελπισίας, σ’ ένα περιβάλλον πλήρους αποκλεισμού. Αυτό, μαζί με την αδυναμία των πολιτικών οργανώσεων να καταρτίσουν μια συνεκτική στρατηγική απέναντι στη κατοχή, οδήγησε συνολικά την παλαιστινιακή αντίσταση να αναζητήσει νέα μέσα και μορφές αγώνα. Όποιος πιστεύει ότι οι Παλαιστίνιοι είναι απαθείς στις επιλογές που αφορούν τη ζωή και το θάνατό τους, ακολουθώντας τις αποφάσεις των οργανώσεων τους είναι στην καλύτερη των περιπτώσεων αφελής, αν όχι ανίκανος να καταλάβει την πραγματικότητα της παλαιστινιακής κοινωνίας και της πολιτικής ιστορίας της. Και στη χειρότερη, ένας τυπικός εκφραστής του πιο βαθέως πυρήνα του διαφορικού ρατσισμού, όπου οτιδήποτε δε χωράει στη δική του οπτική και ανάλυση δεν μπορεί παρά να είναι ακραίο και παρανοϊκό. Γι’ αυτό και η κριτική στην παλαιστινιακή αντίσταση οικοδομεί την επιχειρηματολογία της βασισμένη στη λευκή ανωτερότητα και την πρωτοκοσμική υπεροχή, σύμφωνα με την οποία οι παλαιστίνιοι είναι απολίτιστοι, οπισθοδρομικοί και, φυσικά, φονταμενταλιστές. Παραγράφοντας το γεγονός πως απ’ αυτό το κομμάτι γης ξεπηδούν εδώ και δεκαετίες λογοτέχνες και ποιητές που ο πρώτος δεν μπορεί καν να νιώσει. Ξεχνώντας πως σ’ αυτά τα χώματα από την πρώτη στιγμή του αγώνα, ήταν οι γυναίκες που βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή. Και αποσιωπώντας, τέλος, πως αυτό το πλήθος «φανατικών» είναι στην πλειοψηφία του άθεο. Μ’ όλες αυτές τις βολικές παραλείψεις, γενναία εγχειρήματα σαν την «Μεγάλη Πορεία της Επιστροφής» μοιάζουν πράγματι δυσνόητα. Για ποιους όμως, αναρωτιόμαστε...

Πέραν αυτών, δεν πρέπει να παραβλέψουμε τις αλλαγές στον διεθνή συσχετισμό δυνάμεων που επηρέασαν στο μέγιστο βαθμό και τις επιλογές για την αναγνώριση του παλαιστινιακού κράτους. Το οριστικό χτύπημα, όπως το αντιλαμβάνονταν πεντακάθαρα οι ίδιοι οι παλαιστίνιοι, στην επιλογή της ίδρυσης ενός παλαιστινιακού κράτους, ήρθε με την ανακήρυξη της Ιερουσαλήμ σαν πρωτεύουσας του Ισραήλ από της ΗΠΑ. Οι μαχητικές διαδηλώσεις των Παλαιστινίων στη Δυτική Όχθη, η ωμή καταστολή τους και η οριστική αδυναμία της ηγεσίας της διεφθαρμένης Παλαιστινιακής Αρχής να παράξει οποιεσδήποτε κινήσεις αντίστασης οδήγησαν στην αναζήτηση μια διεξόδου, που θα λάμβανε υπόψη της και τα ζητήματα βασικών δικαιωμάτων που έμπαιναν από τα κινήματα συμπαράστασης στον αγώνα τους, όπως το πετυχημένο BDS (Boycott Disinvest Sanction). Έτσι, η ίδια η παλαιστινιακή αντίσταση επέβαλε από τα κάτω τις μη βίαιες διαδηλώσεις με στόχο πρώτα να σταματήσει η απάνθρωπη πολιορκία της Γάζας και δευτερευόντως το δικαίωμα στη επιστροφή των προσφύγων στα χωριά από τα οποία εκδιώχτηκαν το 1948. Και αυτό ανάγκασε τους πάντες να στοιχηθούν πίσω από τις μαζικές κινητοποιήσεις και να σεβαστούν τις επιλογές των διαδηλωτών για μη χρησιμοποίηση των ενόπλων οργανώσεων. Με στόχο την ανάδειξη του ισραηλινού απαρτχάιντ και των ρατσιστικών πολιτικών του στα μάτια όλου του κόσμου σαν πολιτικό ζήτημα πρώτης γραμμής. Αυτή είναι η πολιτική στόχευση της τρίτης Ιντιφάντα και αποτελεί ένα αδιαμφισβήτητο γεγονός που κανείς δεν μπορεί να προσπεράσει αδιάφορα. Διότι, αυτή η αιματοβαμμένη επιλογή ανάγκης, συνιστά την ίδια στιγμή και ένα γενικής χρήσης πολιτικό μάθημα. Διότι, επίσης, αποδεικνύεται πως μέσα στις πιο αντίξοες συνθήκες μπορούν να υπάρξουν άντρες και γυναίκες που εκτιμούν, αξιολογούν και κρατάνε τα μυαλά τους και τις καρδιές τους καθαρά.

Οι άνθρωποι αυτοί αντιλαμβάνονται πως το Ισραήλ είναι όμηρος των στρατιωτικών του επιτυχιών στη Δυτική Όχθη και των αλεπάλληλων, παράνομων επικοισμών του εκεί. Πράγμα το οποίο έχει τρεις συνέπειες. Πρώτον, την de facto κατάρρευση οποιασδήποτε υπόνοιας ανακήρυξης παλαιστινιακού κράτους. Δεύτερον, την de facto αχρήστευση της παλαιστινιακής αρχής ως μηχανισμού μεσολάβησης της ισραηλινής κατοχής και άρα πλήρους απονομιμοποίησής της στα μάτια των Παλαιστίνιων πληβείων. Τρίτον, τη συνειδητοποίηση ότι ο πολιτικός αγώνας που έχει αξία και μπορεί και πρέπει να δοθεί είναι εναντία στο συνολικό, ρατσιστικό, απαρτχάιντ που τους έχει επιβληθεί. Ομοίως, η στρατιωτική (και όχι μόνο) επιτυχία της Χαμάς στη λωρίδα της Γάζας ενάντια στον πάνοπλο ισραηλινό στρατό το καλοκαίρι του 2014, δεν κατάφερε να οδηγήσει στη λύση της πολιορκίας με αποτέλεσμα, όλοι οι κάτοικοι της να παραμένουν όμηροι των ορέξεων του ισραηλινού κράτους. Κι αν οι κοινωνικές εντάσεις τα τελευταία χρόνια δεν είχαν φτάσει σε σημείο εσωτερικής έκρηξης εντός της λωρίδας της Γάζας, αυτό οφείλεται στην ωριμότητα της παλαιστινιακής αντίστασης στο σύνολό της. Μοιραία, οι στοχεύσεις του ρατσιστή ιδιοκτήτη της φυλακής, προκάλεσε μαζικά και μεγαλειώδη χαρακτηριστικά πολιτικής ανυπακοής και μαχητικής μη-βίαιης αντίστασης. Κι αυτός ο αγώνας συνένωσε όλο τον παλαιστινιακό πληθυσμό που βρίσκεται υπό την επικυριαρχία του Ισραήλ (μέσα στο ίδιο το κράτος, στις κατεχόμενες περιοχές της Δυτικής Όχθης, μέσα στην πολιορκούμενη λωρίδα της Γάζας). Γι’ αυτό άλλωστε και οι δολοφονίες ήταν ανελέητες από τις πρώτες μέρες των διαδηλώσεων.



Και τι ζητάει από εμάς;
Η σφαγή των Παλαιστινίων διαδηλωτών, από τη 30η Μαρτίου μέχρι και τη Δευτέρα 14 Μαΐου, ανέδειξε τον πλήρη χαρακτήρα της κατάστασης που έχει επιβάλει το ισραηλινό κράτος, γι’ αυτούς που έχουν ακόμα καρδιά να νιώσουν και μάτια για να δουν. Ανέδειξε ότι ο αγώνας ενάντια σε αυτό είναι η συνειδητή, πολιτική επιλογή τους και δημιούργησε αδιαπραγμάτευτα ένα ρήγμα στο ισραηλινό απαρτχάιντ που κανένας δεν μπορεί να μείνει αμέτοχος σε αυτό. Ο καθένας πρέπει να πάρει θέση και να σηκώσει το ηθικό, καταρχήν, βάρος αυτής της επιλογής. Η αλληλεγγύη και η συμπαράσταση στον αγώνα των Παλαιστινίων είναι ένα αντιφασιστικό καθήκον που πρέπει να σηκώνουμε στο μέτρο των δυνατοτήτων μας. Και μόνο να μάθουμε έχουμε από αυτό. Η δική τους αφήγηση, τα δίκαια αιτήματα τους και οι μορφές αγώνα τους βρίσκουν απέναντι τους στις δυτικές κοινωνίες όλα τα ιδεολογήματα και τα επιχειρήματα που επικαλείται κάθε φασίστας και κάθε αφεντικό απέναντι στην πολυεθνική εργατική τάξη. Και εκεί ενώνονται οι μοίρες μας κι ας είναι η Παλαιστίνη χιλιόμετρα μακριά. Να μπορείς να ανακαλύπτεις τους εχθρούς της τάξης σου και μέσα από τους δικούς τους αγώνες είναι η ανιδιοτελής προσφορά τους.

Και για όλους εμάς που ζούμε και αναπνέουμε σ’ αυτό το κράτος της νοτιοανατολικής Μεσογείου, όλα τα παραπάνω έχουν μια ιδιαίτερη σημασία. Διότι, καθώς ο χρόνος κυλάει οι δικές του επιλογές, οι δικοί του αιματηροί σχεδιασμοί, ακουμπάνε και δένονται ολοένα και περισσότερο πάνω στην ισραηλινή μιλιταριστική μηχανή. Η ελληνο-ισραηλινή συμμαχία, όπως έχει διαμορφωθεί τα τελευταία 10 χρόνια και όπως σχεδιάζει το κοινό τους μέλλον, δεν αφήνει χώρο για παρεξηγήσεις και παρερμηνείες. Οι κοινές στρατιωτικές ασκήσεις, με τον πιο «ηθικό» στρατό του κόσμου όπως θέλει να παρουσιάζει τον εαυτό του ο ισραηλινός μιλιταρισμός, η στήριξη στους διεθνείς ή ευρωπαϊκούς θεσμούς όποτε ανακύπτει θέμα για τις πρακτικές του ισραηλινού κράτους, οι εισαγωγές πολεμικού εξοπλισμού, όπως τα drones που νοίκιασε ο ελληνικός στρατός και που δοκιμάζονται πάνω στα σώματα των Παλαιστινίων για να βελτιώνονται και να είναι άρτια, αποτελούν άμεση και έμμεση στήριξη στο πιο φιλοπόλεμο και μιλιταριστικό κράτος της Μέσης Ανατολής. Είναι μια επιλογή που όχι μόνο δεν μπορεί να παραβλεφθεί, άλλα ούτε να μπαίνει στο παρεμπιπτόντως σε οποιαδήποτε κίνηση αλληλεγγύης στον αγώνα των Παλαιστινίων. Είναι το λιγότερο ελλιπές και δεν στέκεται στο ύψος των περιστάσεων οτιδήποτε παραβλέπει αυτή τη συνθήκη της συμμετοχής και συνενοχής του ελληνικού κράτους στο σφαγείο που εκτελεί ο ισραηλινός στρατός εκεί. Ο εχθρός που μας αντιστοιχεί είναι πρώτα και κύρια εδώ, στους φασίστες με τις γραβάτες που σχεδιάζουν την εμπλοκή σε καινούργια σφαγεία στη περιοχή για χάρη των δικών τους συμφερόντων. Η έμπρακτη αλληλεγγύη στον παλαιστινιακό αγώνα περνάει, επομένως, μέσα από την εναντίωση στα σχέδια του ελληνικού κράτους και στις πλάτες που παρέχει στο αντίστοιχο ισραηλινό. Ο αντιαμερικανισμός και ο αντισραηλιτισμός της ντόπιας αριστεράς βραχυκυκλώνει ηθελημένα το αντιιμπεριαλιστικό και αντεθνικό καθήκον μας. Όσοι δε, από την άλλη, είναι πρόθυμοι να «τσιμπήσουν» στην φαινομενική πολιτική των ίσων αποστάσεων που ανέπτυξε το ελληνικό κράτος για τα τελευταία γεγονότα, κλείνουν -παρέα με το κράτος τους- το μάτι στην κυρίαρχη ισραηλινή αφήγηση όπως αυτή ξεδιπλώθηκε κυρίως μετά τα γεγονότα. Και έχουν επίσης επιλέξει την αποκρουστική και συναισθηματικά νεκρή μεριά των αφεντικών και του κράτους τους.

Σ’ αυτό το πολιτικό πλαίσιο κι αυτήν την ιστορική συγκυρία, οι επιλογές του antifa community ήταν σαφείς και επίκαιρες, παρότι μειοψηφικές. Έχουμε πολύ δρόμο να διανύσουμε και πολλές κόντρες να σηκώσουμε. Άλλα οι αγώνες των Παλαιστίνων, που θα συνεχιστούν, αποτελούν την πυξίδα και τη συνεχή υπενθύμιση των καθηκόντων μας. Είναι ο επίμονος αγώνας τους που κανείς δεν θα μπορεί να αγνοήσει, τώρα και στο μέλλον.