X

Φορμα επικοινωνιας

Σημείωσε στην παρακάτω φόρμα ποια CD, DVD ή εκδόσεις (και πόσα αντίτυπα από το καθένα) θέλεις από το distro του antifaLive, όπως και το mail σου, κι εμείς θα επικοινωνήσουμε μαζί σου για την αποστολή.

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *

TRAINSPOTTIN



Το κινέζικο περιοδικό Δελτίο Σιδηροδρομικών Εργατών (
铁路工人通讯) είναι μια ανεξάρτητη περιοδική έκδοση από, και για, εργάτες στον σιδηρόδρομο. Ξεκίνησε να κυκλοφορεί στις 16 Ιουνίου του 2015 με στόχο την προώθηση της επικοινωνίας και της αλληλοβοήθειας μεταξύ των σιδηροδρομικών εργατών όλων των ειδικοτήτων εν όψει της κερδοσκοπικής αναδιάρθρωσης του κλάδου και των σκόρπιων αντιστάσεων που αναπτύχθηκαν εναντίον της τα τελευταία χρόνια.
Τέτοιες προσπάθειες είναι εξαιρετικά σπάνιες στην Κίνα. Η πλειοψηφία των προσπαθειών αυτών που δεν ελέγχονται από κρατικά-κομματικά όργανα συνήθως προέρχονται από ακαδημαϊκούς ή επαγγελματικές ΜΚΟ. Οι συντάκτες του  Δελτίου Σιδηροδρομικών Εργατών όμως περιγράφουν τους εαυτούς τους ως μια ομάδα κοινών εργατών ανεξάρτητων από οποιαδήποτε εξωτερική ατζέντα, οι οποίοι ελπίζουν να εκφράσουν τις φωνές ένος όσο το δυνατόν ευρύτερου φάσματος σιδηροδρομικών εργατών.
Στον πρόλογο του πρώτου τεύχους γράφουν:
   
Μια πλατφόρμα επικοινωνίας, συνεργασίας και έκφρασης μεταξύ σιδηροδρομικών εργατών.
Το παρόν έντυπο είναι ένα δελτίο γραμμένο από μια ομάδα σιδηροδρομικών εργατών, το οποίο κυκλοφορεί διαδικτυακά και μέσω κινητών τηλεφώνων.
Γιατί το συντάξαμε;

REALITY


"[...]
Yπάρχουν δύο λέξεις που οι έλληνες εμπνέονται να αποδίδουν σ’ όσους θέλουν να υποτιμήσουν. H μία είναι το “ψευδό”. H άλλη είναι το “λαθρό”. Έτσι νοιώθουν οι ίδιοι γνήσιοι και έννομοι.

Eπί δεκαετίες, στα τέλη του 19ου αιώνα και στις πολύ αρχές του 20ου, η μετακίνηση των εργατών ήταν ελεύθερη στην ευρώπη και στην αμερική. Kάπως έτσι εκατοντάδες χιλιάδες φτωχοί έλληνες αγρότες (και όχι μόνο έλληνες, αλλά και ιταλοί, ιρλανδοί, πολωνοί,) πήγαν σε κάποιο λιμάνι κουβαλώντας λιγοστά υπάρχοντα, πλήρωσαν το εισητήριο, και έφτασαν στην μακρινή αμερική. Στις ηπα και στον καναδά. Kαι τότε καπιταλισμός ήταν.
Aρκετοί απ’ τις προηγούμενες γενιές μεταναστών που εν τω μεταξύ ένοιωθαν γνήσιοι και έννομοι έβριζαν αυτούς τους βρωμιάρηδες που έφταναν στο Long Island, και έλεγαν ότι οι καινούργιοι είναι κρεττίνοι, ειδικά οι έλληνες και οι ιταλοί, και ότι “η αμερική δεν χωράει άλλους”. Δεν χωράει άλλα τέτοια ναυάγια.
Oι σκληροί απαγορευτικοί νόμοι άρχισαν να σφυρηλατούνται έτσι. Kαι έγιναν ακόμα σκληρότεροι στη διάρκεια της Mεγάλης Kρίσης. Ύστερα έγινε ο δεύτερος πόλεμος, έχασαν πολλοί αμερικάνοι γουρουνιστές τα παιδιά τους, και έβγαλαν τον σκασμό την υπόλοιπη ζωή τους. “H δημοκρατία νίκησε μια για πάντα”.

Σε κάποιους αρκεί ν’ ακούσουν την ιστορία ενός μόνο ανθρώπου για να καταλάβουν την ιστορία του κόσμου. Για κάποιους ο καθένας είναι ο Kόσμος.
[...]
"

*το απόσπασμα είναι απ' τον "κύκλο με το συρματόπλεγμα" (Sarajevo #49, φλεβάρης '11).
Τα βαγόνια βρίσκονται κάπου στα Διαβατά της σαλονίκης. Οι φωτογραφίες έφτασαν στα χέρια μας από -συντρόφους 
και φίλους- writers που τα βρήκαν στον δρόμο τους την περασμένη βδομάδα.

ΚΑΤΣΑΡΙΔΕΣ ΠΟΛΗΣ*

Λονδίνο 29/7/16.
[ Οι διαδηλώσεις και τα μπλοκαρίσματα έξω απ' τα Byron (αλυσίδα κυριλέ λονδρέζικων μπεργκεράδικων, απ' τις μεγαλύτερες στην Μ. Βρετανία) συνεχίζονται. ]
Καλό μήνα.





"Την περασμένη εβδομάδα, η ισπανόφωνη αγγλική εφημερίδα El Ibérico ανέφερε ότι το βράδυ της 4ης Ιουλίου, η αλυσίδα εστιατορίων Byron Burgers κάλεσε ένα μεγάλο αριθμό απ' τους μετανάστες που εργάζονταν για αυτήν σε μια συνεδρία ειδικής «κατάρτισης» που θα λάμβανε χώρα σε 15 εστιατόρια Byron στο Λονδίνο.

Όταν έφτασαν, τους περίμενε η αστυνομία μετανάστευσης και σύμφωνα με επίσημες πηγές 50 απ' αυτούς συνελήφθησαν και απελάθηκαν. Ένας επιπλέον αριθμός 150 μεταναστών εργατών κατάφεραν να αποφύγουν την απέλαση και παραμένουν κρυμμένοι.

Οι περισσότεροι απ' τους απελαθέντες ήταν λατινοαμερικάνοι εργάτες. Η κατάσταση του σοκ και των κακουχιών που θα χρειαστεί να αντιμετωπίσουν οι οικογένειες τους είναι κάτι που δεν θα γίνει γνωστό, όπως και το αν οι εργαζόμενοι πληρώθηκαν έστω τους μισθούς τους ή τα χρήματα που τους χρωστούσε η εταιρεία.

Κάποιοι απ' τους απελαθέντες είχαν δουλέψει στα Byron για τέσσερα χρόνια. Και τα Byron βρέθηκαν στην ευχάριστη θέση να τους εκμεταλλεύονται όλο αυτό το διάστημα και στη συνέχεια να τους διώξουν και να τους ωθήσουν στην καταστροφή απ' την μια μέρα στην άλλη.

Στεκόμαστε δίπλα στους απελαθέντες εργάτες του Byron και όλους τους μετανάστες εργαζόμενους - με χαρτιά ή χωρίς χαρτιά.

Κανένας δεν είναι παράνομος. Κανείς δεν είναι αναλώσιμος. Αν τα Byron είναι έτοιμα να φερθούν έτσι σε μια ομάδα εργαζομένων, πώς θα είναι έτοιμα να φερθούν σε όλους τους υπόλοιπους, καθημερινά, στους χώρους εργασίας τους; [...]
"

| Unite Hotel and Restaurant Workers Branches, the United Voices of the World Union, London Latinxs, Black Dissidents, London IWW, Lesbians and Gays Support the Migrants, South London Solfed, War On Want and Global Justice Now (συνεργασία ομαδοποιήσεων που έχουν καλέσει σε αλεπάλληλα μπλοκαρίσματα των εστατοριών)



"[...] Απελευθερώσαμε πολλές χιλιάδες ζωντανές κατσαρίδες, ακρίδες και τριζόνια σε αυτά τα εστιατόρια. Ζητάμε συγγνώμη απ' το προσωπικό και τους πελάτες για την ενόχληση, όμως είναι επείγον να δράσουμε, οι καταναγκαστικές απελάσεις όπως αυτές δεν μπορεί να γίνονται ανεκτές, είναι επείγον να υπερασπιστούμε αυτούς τους ανθρώπους και τις οικογένειες τους από μια τέτοια απάνθρωπη μεταχείριση. Η Byron, μια εταιρεία που έχει βγάλει εκατομμύρια πάνω στις πλάτες του μεταναστευτικού εργατικού δυναμικού, έστησε μια παγίδα για τους ίδιους τους εργαζόμενούς της."

[...] Μέσα στο αυξανόμενο κλίμα ρατσισμού και της ξενοφοβίας, πρέπει να τραβηχτεί μια γραμμή -και εμείς λέμε "ως εδώ". Κανένας δεν είναι παράνομος. Δράσαμε σήμερα σε ένδειξη αλληλεγγύης με όλους τους αδελφούς και τις αδελφές μας που απελαύνονται καθημερινά. Αν στέκεσαι ενάντια στην ύπουλη παγίδα που στήθηκε για τους εργαζόμενους του Byron, πρέπει να υποστηρίξεις τις δράσεις για την υπεράσπιση των μεταναστών εργατών και προσφύγων.
"

| London Black Revs και Malcolm X Movement

ΑΠ' ΤΗΝ ΙΣΤΑΝΜΠΟΥΛ ΣΤΗ ΜΟΣΧΑ, ΣΤΟ ΠΑΡΙΣΙ ΚΑΙ ΠΑΝΤΟΥ: Ο ΦΟΒΟΣ ΦΥΛΑΕΙ ΤΙΣ ΔΙΑΤΑΓΕΣ | BARRICADA #44 (IOYΛΗΣ '16)


ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ |

Από την Ιστανμπούλ στη Μόσχα, στο Παρίσι και παντού // Bee Sting // Kαθαρίστριες: Χωρίς αίσιο τέλος // Μιλιταρισμός, σύνορα και νέα Ακτοφυλακή // Brexit: Μαθήματα εθνοκρατισμού // Σύριοι πρόσφυγες και άσυλο: μια συζήτηση // Back to the roots // Γαλλία: από τις απεργίες στη Νίκαια // Τρία συν ένα σημεία για τα γεγονότα στο Ντάλας // λένε // Queer, μουσουλμάνα και ανεπιθύμητη στο νέο Stonewall // Λούφα φάση //
+ ένθετο
: Πέρα από το Holidarity και τον Voluntourism· λευκοί γερμανοί ακτιβιστές στο Βαλκανικό Διάδρομο

>>> Το
antifa BARRICADA θα το βρεις σε αυτοδιαχειριζόμενους χώρους, στο βιβλιοπωλείο του Ναυτίλου (σόλωνος και χ. τρικούπη), στo solaris (κέντρο αθήνας) και στα περίπτερα της πλατείας εξαρχείων (στουρνάρη και σπ. τρικούπη) και της πλατείας κάνιγγος (στην αρχή της ακαδημίας).


Brexit: Μαθήματα εθνοκρατισμού

Οι Βρετανοί αποφάσισαν. Το τι ακριβώς, πως (και αν) θα εφαρμοστεί αυτό είναι μια άλλη, μεγάλη συζήτηση. Αλλά ψήφισαν υπέρ της εξόδου της Μεγάλης Βρετανίας από την ΕΕ. Πολλοί φαίνεται να λυπούνται, ενώ αρκετοί άλλοι χαίρονται -συμπεριλαμβανομένης της ευρωπαϊκής αριστεράς και βεβαίως όλων των φασιστών, οι οποίοι ονειρεύονται ή/και σχεδιάζουν αντίστοιχα δημοψηφίσματα και στις χώρες τους.

Οι ρατσιστικές επιθέσεις στη Βρετανία έχουν αυξηθεί κατακόρυφα, ωσάν το ερώτημα υπό την «κρίση του λαού» να ήταν το μελλοντικό καθεστώς των μεταναστών στη χώρα, πολιτών χωρών-μελών της ΕΕ και μη. Το πολιτικό σύστημα της χώρας διαχειρίζεται κλυδωνιζόμενο μια φάση προσαρμογής στα νέα δεδομένα, αντικαθιστώντας ένα μέρος του πολιτικού προσωπικού του. Και ο καιρός περνάει, διαμορφώνοντας όλο και πιο ζοφερούς συσχετισμούς, όλο και πιο «μαύρες» αφηγήσεις, δοξασίες και ιδεολογήματα που χτίζουν πάνω στα προηγούμενα.

Ας είναι όμως: αν μπορούμε να κάνουμε κάτι λίγο, πραγματικά ελάχιστο, αυτό είναι να κρατήσουμε το κεφάλι μας στη θέση του. Να καταλαβαίνουμε τον κόσμο, όχι ως προβολή κάποιων πολιτικών φαντασιώσεων, αλλά σαν αυτό που είναι: μια εποχή ιστορικής πύκνωσης, μια εποχή όπου οι ενδοκαπιταλιστικές αντιθέσεις έχουν τη δυναμική να παράξουν (και παράγουν!) γεγονότα μεγάλης κλίμακας. Κι όποιοι/ες βλέπουν μικρές χαραμάδες «ελπίδας» μέσα στις κινήσεις και τους τακτικισμούς των αφεντικών του κόσμου, όποιοι/ες παίρνουν τη μία ή την άλλη θέση, σε τελική ανάλυση σφραγίζουν τη δική τους «τύχη». Στενάχωρο ίσως, αλλά αληθινό. Και βεβαίως δεν μπορούμε να κάνουμε ούτε βήμα μπροστά, αν δεν γίνει πλήρως κατανοητό πως τα εθνικά εμβατήρια σήμερα περιλαμβάνουν και «δημοκρατικές κάλπες».

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα με την σειρά. Σύμφωνα με την mainstream αφήγηση το Brexit είναι η κορύφωση μιας ευρωσκεπτικιστικής στροφής σ’ όλη την ήπειρο, η οποία είχε αποτυπωθεί προηγουμένως και στις κάλπες, ήδη από τις ευρωεκλογές του 2014. Τότε η άνοδος των ακροδεξιών/φασιστικών κομμάτων είχε προκαλέσει ένα μικρό δημοσιογραφικό/πολιτικό σοκ, ενώ την ίδια στιγμή είχε στηθεί ένα ολόκληρο πλαίσιο ερμηνειών και εξηγήσεων, το οποίο ουσιαστικά νομιμοποιούσε περαιτέρω την πρόσβασή τους σε μεγάλα ακροατήρια. Δεν θα έπρεπε να παραξενεύεται κανείς μ’ αυτό: καθώς η διαχείριση της καπιταλιστικής κρίσης προχωρά, είναι κέρδος στρατηγικής σημασίας για τους αφέντες του κόσμου να ορίζουν το πλαίσιο της «συζήτησης» και να δείχνουν τους ιδανικούς «φταίχτες». Να ορίζουν κυρίως όμως εκείνες τις εθνικά ορθές εξηγήσεις, οι οποίες καλύπτουν τα πεπραγμένα τους πίσω από διαδοχικά πέπλα εθνικισμού και συνωμοσιολογιών. Μ’ αυτή την έννοια ο ευρωσκεπτικισμός σαν πολιτικό φαινόμενο δεν είναι τίποτα άλλο από την εθνοκρατική προτεραιότητα/εθνικοποίηση στη διαχείριση της καπιταλιστικής κρίσης -ενώ ταυτόχρονα δείχνει με το δάχτυλο προς τη μεριά της ευρω-ολοκλήρωσης.

Προφανώς σύμφωνα με την αποψή μας, δεν τίθεται θέμα ποια εκδοχή διαχείρισης της καπιταλιστικής κρίσης εις βάρος του πολυεθνικού προλεταριάτου είναι προτιμητέα: είτε εθνική, είτε δι-εθνική, πρόκειται για πολιτικές και συμφέροντα των αφεντικών και των κρατών τους. Και φυσικά δεν μπορούμε ν’ αναγνωρίσουμε τίποτα θετικό (για μας και την τάξη μας) στην πιθανότητα αποδιάρθρωσης ενός διεθνικού πλαισίου καπιταλιστικής συσσώρευσης, προς χάριν των εθνικών αντίστοιχων. Δεν διαλέγουμε χασάπη, ειδικά σε τέτοιους καιρούς. Αυτά θα έπρεπε να είναι γνωστά και καθαρά στους πάντες.

Δεν είναι όμως: είναι πολλοί εκείνοι που και στα μέρη μας χαίρονται με το Brexit -άλλωστε τα χειροκροτήματα πάντα δωρεάν ήταν. Εκείνο όμως που κοστίζει τα πάντα από πολιτική άποψη είναι το γεγονός ότι μέσα στα χρόνια της κρίσης το καθεστωτικό πολιτικό φάσμα έχει κατασκευάσει ένα αμφίπλευρο (αριστερό/δεξιό) πλαίσιο νομιμοποίησης του εθνικισμού, στο όνομα μιας φαντασιακής «εθνικής απελευθέρωσης», η οποία πάντα εννοείται σαν μια κάποιου είδους «θετική» εξέλιξη.
Από κει και πέρα αξίζει να παρατηρήσουμε τι συμβαίνει πίσω από το θέαμα του Brexit, πριν και μετά το ίδιο το δημοψήφισμα. Τα πραγματικά ερωτήματα αφορούν φυσικά τη θέση του βρετανικού καπιταλισμού, πρώτα στο ευρωπαϊκό πλαίσιο και μετά στο παγκόσμιο -έτσι προκύπτει άλλωστε το ερώτημα της συμμετοχής (ή μη) στο χώρο ελεύθερου εμπορίου που λέγεται ΕΕ. Αμέσως παρακάτω, τα πραγματικά ερωτήματα αφορούν τα καθεστώτα εκμετάλλευσης της εργασίας (και τα πιθανά τους όρια σήμερα) στο εσωτερικό της Βρετανίας-έτσι προκύπτει η όλη φιλολογία για τον περιορισμό της «ελεύθερης κίνησης» και της μετανάστευσης στη Βρετανία τα τελευταία χρόνια. Με άλλα λόγια το ερώτημα Brexit δεν είναι παρά τμήμα του προβληματισμού των βρετανικών αφεντικών (ή ενός σοβαρού κομματιού της τάξης τους), όσον αφορά τις δυνατότητες έμμεσων μορφών «προστατευτισμού» της εγχώριας παραγωγής, καθώς επίσης και την υπερένταση της εκμετάλλευσης της εργασίας στη χώρα -στα πλαίσια μιας περισσότερο «εθνικοποιημένης» διαχείρισης της κρίσης. Δεν είναι δα και τρομερό κατόρθωμα το ότι τα πραγματικά ερωτήματα κρύφτηκαν πίσω από τις κατάρες για τις Βρυξέλλες ή τους μετανάστες -έχουμε δει και πιο χοντροκομμένες αφηγήσεις να τα καταφέρνουν εδώ γύρω.

Το ζήτημα πάντως είναι ότι αυτά τα πραγματικά ερωτήματα φυσικά και δεν απαντιούνται σε οποιουδήποτε είδους κάλπες. Ποτέ στην ιστορία η διαχείριση της κρίσης εις βάρος της εργατικής τάξης δεν ήταν «ζήτημα δημοκρατίας», όπως πολλοί διαδίδουν. Εν προκειμένω εκείνο που κατοχυρώθηκε στις βρετανικές κάλπες είναι η ετοιμότητα πολλών δεκάδων εκατομμυρίων ψηφοφόρων ν’ αποδεχτούν καταρχήν το όλο πλαίσιο του θέματος. Να συμμετάσχουν σε μια εκλογική διαδικασία που θα επηρεάσει άμεσα το μέλλον τους κι όχι απαραίτητα με τρόπους που έχουν ήδη υποδειχθεί. Διάλεξαν μεν το χασάπη της αρεσκείας τους, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι (θα) έχουν κανένα σοβαρό έλεγχο επ’ αυτού. Το πιθανότερο μάλιστα είναι, αναλόγως της ψήφου τους, να παίρνουν τη μία ή την άλλη (εθνικά υπερήφανη, πάντα) θέση στις διαπραγματεύσεις αποχώρησης της Βρετανίας από την ΕΕ και το πολιτικό θέαμα που θα παράγεται εξ αυτών.

Δεν ξέρουμε βεβαίως τι πρόκειται να συμβεί στο μέλλον, αλλά δεν θα μας φαινόταν αδιανόητο το δημοψήφισμα αυτό (και τα μεθεόρτιά του) να αποκτήσει μια θέση στο συλλογικό φαντασιακό, ως μια τραυματική μεν, αλλά απαραίτητη συνθήκη της βρετανικής «απελευθέρωσης». Κι ως γνωστόν η «ελευθερία χρειάζεται θυσίες» -ει δυνατόν πολλές. (Κάτι μας θυμίζουν ολ’ αυτά...) Φυσικά αν οι βρετανοί προετοιμάζονται όντως για τα δύσκολα που είναι μπροστά τους, μπορεί να φανταστεί κανείς τι είδους «θυσίες» περιμένουν το πολυεθνικό τμήμα του προλεταριάτου στη χώρα -το οποίο προφανώς και δεν συμμετείχε στην εκλογική διαδικασία, ενώ υφίσταται ήδη πάνω στο συλλογικό του σώμα μερικές από τις συνέπειές της.

Ώστε λοιπόν αυτό είναι το πλαίσιο στο οποίο οι ώριμες δυτικές κοινοβουλευτικές δημοκρατίες «εμπιστεύονται» τους πολίτες τους: υπό την συνθήκη έκτακτης ανάγκης με την οποία διαχειρίζονται την κρίση, θέτουν τα κατάλληλα -ιδεολογικά και κοινωνικά ζυμωμένα- ερωτήματα. Άλλωστε είναι πασίγνωστο ότι η ρητορική του Brexit αναπτύσσεται στο βρετανικό πολιτικό σύστημα εδώ και πολλά χρόνια, απολαμβάνοντας μια διακομματική στήριξη. Με αυτό το δεδομένο έχει όντως μια επίφαση «δημοκρατικότητας» η όλη ιστορία του δημοψηφίσματος, μόνο που θυμίζει περισσότερο μια μεγάλης έκτασης εξεταστική διαδικασία σε μερικά βασικά σημεία της κυρίαρχης ιδεολογίας. Θυμίζει κάτι σαν «δημοκρατία», μόνο που προσιδιάζει στις εποχές εκείνες που οι άρχοντες ανεβοκατέβαζαν τον αντίχειρά τους, υπό την οχλοβοή των προτιμήσεων ενός παραληρούντος κοινού. Κι όπως έχει αποδειχθεί ξανά και ξανά, μόνο άσχημα πράγματα μπορούν να συμβούν, όταν χειροκροτείς ένα έργο που αγνοείς τους πρωταγωνιστές, την πλοκή -και φυσικά τους αφανείς κασκαντέρ.

Ιδιαίτερη μνεία επίσης χρειάζεται και στους φασίστες της βρετανικής Ημέρας Ανεξαρτησίας. Μέσα σε ελάχιστα πραγματικά χρόνια εντάχθηκαν (αναφερόμαστε βασικά στο UKIP εδώ) στην mainstream βρετανική πολιτική σκηνή, αναλαμβάνοντας μάλιστα και πρωτεύοντες ρόλους. Απέδειξαν έτσι ξανά πως δεν είναι μόνο μια χρήσιμη ρατσιστική ή αντιμουσουλμανική εφεδρεία στις δυτικές κοινωνίες, αλλά μπορούν, είναι σε θέση να αναλαμβάνουν και αποστολές μεγαλύτερου πολιτικού βεληνεκούς. Τους δίνεται πια αυτή η δυνατότητα από τα ίδια τα πολιτικά συστήματα πολλών ευρωπαϊκών χωρών: καθώς η διαχείριση της καπιταλιστικής κρίσης αποκτά περισσότερα εθνοκρατικά πρόσημα, θεωρούνται κατάλληλοι να επενδύσουν αυτές τις αφηγήσεις με μεγαλεία, φαντασιώσεις και συνωμοσιολογίες. Βοηθάει άλλωστε σχετικά και η διανοητική κατάσταση της πλειοψηφίας των πρωτοκοσμικών υπηκόων.
Θα είναι το Brexit ένα σημείο καμπής ως προς την προώθηση ακροδεξιών/φασιστικών κομμάτων στην κεντρική πολιτική σκηνή των περισσότερων ευρωπαϊκών χωρών; Θ’ αναλάβουν όντως πιο αναβαθμισμένες πολιτικές αποστολές, από το να προσθέτουν υλικό στο βόθρο του ρατσισμού και του αντιμουσουλμανισμού; Μα αυτό συμβαίνει ήδη σε πολλές περιπτώσεις! Κι αυτό λέει πολλά για την εποχή, την ιστορική φάση των ενδοκαπιταλιστικών ανταγωνισμών και τη διαχείριση της κρίσης. Οι κάλπες και τα εμβατήρια που γράφουμε και παραπάνω...


Κι όσο μεγάλα τμήματα της εργατικής τάξης, όπως συνέβη στη Βρετανία, συνεχίζουν να βλέπουν το μέλλον τους μέσα από τα δοτά εθνικά πρίσματα, η κατάσταση δεν θα βελτιώνεται -το αντίθετο. Και το ταξίδι μέσα στη νύχτα της ιδεολογίας θα παραμορφώνει τις μορφές του πραγματικού κόσμου, χωρίς να μπορούμε να συγκροτήσουμε μια στοιχειώδη κατανόηση, καταρχήν, του τί και γιατί μας συμβαίνει. Αλλά ως γνωστόν δεν πιστεύουμε ούτε στο θεό ούτε στα θαύματα -ελπίζουμε στους ανθρώπους και τον πλούτο των σχέσεων...

ΔΕΥΤΕΡΑ 11/7 ΣΤΟ ΑΥΤΟΔΙΑΧΕΙΡΙΖΟΜΕΝΟ ΣΤΕΚΙ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΟΥ | "ΜΗΤΡΙΑΡΧΙΑ"

> προβολές απ' το antifascist action
στο αυτοδιαχειριζόμενο στέκι περιστερίου
 (Καρυάτιδος 166, πλ. Δέγλερη)



> Δευτέρα 11 Ιουλίου στις 20:30:
“Μητριαρχία” (2014) του Ν. Κορνήλιου
Ένα καταφύγιο γυναικών απειλείται με κατεδάφιση. Εξήντα γυναίκες διαφορετικών εθνικοτήτων, ηλικιών και κοινωνικών προελεύσεων συγκεντρώνονται για να το υπερασπιστούν. 




ΓΡΑΜΜΑ ΑΠΟ ΑΜΥΓΔΑΛΕΖΑ /

> κείμενο που δόθηκε σε μέλη της Αντιφασιστικής Συνεννόησης 65 από πρώην φυλακισμένο μετανάστη στο στρατόπεδο συγκέντρωσης της αμυγδαλέζας


Εγώ και η yυναίκα μου συλληφθήκαμε γιατί δεν είχαμε χαρτιά. Η γυναίκα μου μεταφέρθηκε στο κέντρο κράτησης του ελληνικού κι εγώ στη φυλακή της αμυγδαλέζας. Η αστυνομία μας είπε ότι είναι ζήτημα δύο, το πολύ τριών ημερών και θα αφεθούμε ελεύθεροι, αλλά αφότου μπήκαμε στη φυλακή μάθαμε ότι τελικά δεν ήταν έτσι και ότι θα έπρεπε να μείνουμε για πολύ μεγαλύτερη χρονική περίοδο. Ο μεγαλύτερός μας φόβος και το μεγαλύτερό μας πρόβλημα ήταν ότι δεν ξέραμε καθόλου το χρονικό διάστημα που έπρεπε να περιμένουμε για να αποφυλακιστούμε, καθώς υπήρχαν και άλλοι κρατούμενοι με το ίδιο πρόβλημα με χαρτιά, οι οποίοι βρίσκονταν εκεί μέχρι και έναν ολόκληρο χρόνο και ακόμα δεν είχαν αφεθεί. Δεν είχα καμία επικοινωνία με τη γυναίκα μου για τις πρώτες τέσσερις μέρες όπου έπρεπε να περάσω στο αλλοδαπών στην πέτρου ράλλη, πριν μεταφερθώ στην αμυγδαλέζα. Ήταν πολύ σκληρό για μας γιατί δεν είχαμε ιδέα πού θα μας πάνε και τι θα μας συμβεί. Στο αλλοδαπών στην πέτρου ράλλη υπήρχαν παντού κάμερες κι η αστυνομική συμπεριφορά ήταν πολύ καλύτερη από την αμυγδαλέζα. Στην αμυγδαλέζα είχαμε όλων των ειδών τα προβλήματα, από την κακή, σκληρή και ρατσιστική συμπερrφορά της αστυνομίας μέχρι τις πολύ φτωχές συνθήκες υγιεινής, το χειρότερο είδος φαγητού, την όχι κατάλληλη φαρμακευτική αγωγή, το ζήτημα των ναρκωτικών μες στη φυλακή και το γεγονός ότι κανείς δε μας απαντούσε για πόσο καιρό θα πρέπει να είμαστε κρατούμενοι. Στη φυλακή το μόνο φάρμακο που παίρναμε για κάθε ασθένεια ήταν ένα παυσίπονο ή υπνωτικά χάπια ή ηρεμιστικά που έκαναν πολλούς να συνηθίσουν σε αυτά τα χάπια και να τα χρησιμοποιήσουν σα ναρκωτικά ώστε να είναι ικανοί να ξεχάσουν το γεγονός ότι είναι στη φυλακή και να μπορούν να περάσουν το χρόνο, καθώς δεν υπήρχε εντελώς τίποτα για μας να κάνουμε από το να μετράμε τις αμέτρητες μέρες με την ελπίδα να αφεθούμε. Είχαμε όλων των ειδών τα ναρκωτικά μέσα, που έμπαιναν με τη βοήθεια της αστυνομίας φυσικά, και αυτό όταν άλλο ένα μεγάλο πρόβλημα μέσα γιατί πολλοί κρατούμενοι έκαναν χρήση ναρκωτικών μέσα εξαιτίας της κακής ψυχολογικής τους κατάστασης. Και αυτό από μόνο του προξενούσε μεγαλύτερα προβλήματα όπως μεγάλοι τσακωμοί ανάμεσα τους ως αποτέλεσμα της χρήσης ναρκωτικών. Και μετά ήταν και η αστυνομία που δε νοιαζόταν καθόλου γι' αυτούς τους τσακωμούς και συνήθως απλά τους κοιτούσε μέχρι να τελειώσουν, και μετά χρησιμοποιούσε τα ναρκωτικά σα λόγο για να τους κρατάει μέσα για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα. 'Ετσι και έβγαζαν λεφτά από αυτό και το χρησιμοποιούσαν για να κρατάνε τους κρατούμενους μέσα. Είχαμε το ίδιο πρόβλημα με τα κινητά καθώς μπορούσες να πληρώσεις 100 ευρώ για να έχεις το κινητό σου μέσα στα κρυφά, αλλά μετά αν η αστυνομία σε έπιανε να το χρησιμοποιείς ή το έβρισκε στα πράγματά σου, θεωρούνταν έγκλημα και λόγος να περάσεις περισσότερο χρόνο μέσα, όπως συνέβη με έναν τύπο από το ιράν που ξυλοκοπήθηκε πολύ άσχημα και τα σκυλιά τού ρίχτηκαν εξαιτίας απλά ενός κινητού. Και υπήρχαν πολλά άλλα προβλήματα που έχεις μέσα σε μια φυλακή που έπρεπε να ζήσουμε μέρα παρά μέρα. Σήμερα είμαι ελεύθερος αλλά η ανάμνηση των απαίσιων ημερών σε εκείνο το μέρος θα μένει πάντα στις σκέψεις μας με το φόβο ότι θα πρέπει να υποβληθούμε ξανά σε αυτές τις συνθήκες σε οποιαδήποτε στιγμή στο μέλλον, καθώς οι νόμοι για τα χαρτιά των μεταναστών είναι παράλοyοι και μας θέτουν σε κίνδυνο όλη την ώρα. Και το μόνο που θέλαμε από την αρχή ήταν ασφάλεια και ελευθερία.
Ευχαριστώ. 


GOT GAME / SBE + ANTIFA | ΣΑΒΒΑΤΟ 2 ΙΟΥΛΗ - ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ


> Σάββατο 2 Ιούλη 20:00,
Στα μπασκετάκια στην "Πρόνοια" (Θηβών 213, Περιστέρι > 100 μέτρα απ' τον σταθμό του μετρό "Ανθούπολη")
Underground hip hop dj set με τους DJ SPELLS + DJ LONGPLAY
απ' το antifa live και το antifascist action










7 -ΔΗΛΑΔΗ;



Βίντεο απ' τους 7yx για το 7 και την σημασία του.

"Οι εφτάψυχοι είμαστε μια αυτόνομη κίνηση εργατών που οι περισσότεροι δουλεύουμε ως σερβιτόροι/ες, διανομείς, barmen-barwomen, μάγειρες/μαγείρισσες, κλπ. Εμπνευσμένοι από το αμερικανικό κίνημα fight for 15, θεωρούμε ότι το ζήτημα του βασικού μισθού είναι το πλέον βασικό και στην Ελλάδα, παρότι κάτι τέτοιο αποκρύπτεται συστηματικά. Αν δεν δράσουμε εμείς οι εργάτες και οι εργάτριες γι’ αυτό, δεν θα το κάνει κανείς για μας."



+ (παλαιότερο) βίντεο απ' τους 7yx για το κίνημα του Fight for 15 στις ΗΠΑ.

ANTIFA COMMUNITY #24



( Πάτα πάνω στην εικόνα για να το ξεφυλλίσεις σαν έντυπο ή πάτα εδώ για να το δεις σαν pdf )

ΜΑΗΣ '16 | 24o τεύχος της έκδοσης δρόμου της συνεργασίας αντιφασιστικών ομάδων antifa community.
Κυκλοφορεί στο κέντρο και τις γειτονιές, χέρι με χέρι. Αν δεν έχει φτάσει στα δικά σου και το θες (το συγκεκριμένο ή προηγούμενα τεύχη) στείλε μας ένα mail στο antifacommunity@yahoo.gr

DEMOCRACY REIGNS

απ' την "ασταμάτητη μηχανή" του Sarajevo


Εάν το ερώτημα ήταν: έχουμε 1500 συμφωνίες (ο αριθμός είναι πολύ μεγαλύτερος) με δυο ντουζίνες κράτη... να συνεχίσουν να ισχύουν ή να τις καταργήσουμε πακέτο; είναι σαφές ότι θα μπορούσε να εννοηθεί σαν "μέσα ή έξω απ’ την ε.ε.;" Μόνο που η αναφορά σε ένα μεγάλο αριθμό διακρατικών συμφωνιών θα υποδείκνυε, έστω σχηματικά, περί τίνος πρόκειται. Θα μπορούσαν πολλοί να αναρωτηθούν: τι συμφωνίες είναι αυτές; δεν τις ξέρουμε... πρέπει να τις μάθουμε πριν αποφασίσουμε.

Ο μέσος υπήκοος οποιουδήποτε καπιταλιστικού κράτους μπορεί να ξέρει πολλά κουτσομπολιά για τα γκομενικά των σταρς, συνήθως αγνοεί όμως την θεσμική συνθετότητα μέσα στην οποία ζει. Συνεπώς το πως διατυπώνονται οι ερωτήσεις που του απευθύνθουν οι "απο πάνω", ειδικά όταν αφορούν αυτήν την συνθετότητα, είναι το πιο καθοριστικό.

Όπως συνέβη με το ελληνικό δημοψήφισμα έτσι και με το τωρινό αγγλικό η ερώτηση που ζητούσε ένα "ναι" ή ένα "όχι" ήταν σε μεγάλο βαθμό συναισθηματικός εκβιασμός. Για εμάς το αποτέλεσμα τέτοιων εκβιασμών είναι δεύτερο σε σημασία. Το πρώτο είναι το πόσοι τον αποδέχονται νομίζοντας ότι ασκούν ένα "δημοκρατικό δικαίωμα"! Υπάρχουν, μάλιστα, διάφοροι (έχουμε συναντήσει τέτοιους στα μέρη μας) που θεώρησαν το περσινό (ελληνικό) δημοψήφισμα σαν απόδειξη και επίδειξη άμεσης δημοκρατίας!
Όχι - για εμάς αυτό είναι βασικό όχι!!! Δεν υπάρχει τίποτα δημοκρατικό ούτε καν από τυπική άποψη στο να βάζουν οι απο πάνω τα ερωτήματα κατάλληλα διαμορφωμένα και οι απο κάτω να απαντούν, είτε έτσι είτε αλλιώς. Το ακριβώς ανάποδο θα άξιζε πολύ περισσότερο το συζητήσιμο έτσι κι αλλιώς χαρακτηρισμό "δημοκρατία": οι απο κάτω ρωτούν, οι απο πάνω απαντούν, οι απο κάτω κρίνουν τις απαντήσεις και εκείνους που τις έδωσαν.