X

Φορμα επικοινωνιας

Σημείωσε στην παρακάτω φόρμα ποια CD, DVD ή εκδόσεις (και πόσα αντίτυπα από το καθένα) θέλεις από το distro του antifaLive, όπως και το mail σου, κι εμείς θα επικοινωνήσουμε μαζί σου για την αποστολή.

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *

26-27-28/5 | ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΕΚΔΟΣΗΣ "ΤΩΡΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ"

> 3ήμερο παρουσίασης της έκδοσης "Τώρα είμαστε όλοι καθάρματα". Από Διαρρήκτ(ρι)ες της Φοιτητικής Κουλτούρας. 27, 28 και 29 Μάη, στη Νομική -είσοδος από ακαδημίας - μασσαλίας


-ΠΕΜΠΤΗ 26/05

19.00> Εκδήλωση: WAR LABS: Για την ιστορία της σχέσης επιστήμης και μιλιταρισμού
22.00> Προβολή: Sir, no sir! (2005) Αντιστάσεις των αμερικανών στρατιωτών στον πόλεμο του Βιετνάμ
-ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 27/05
19.00> Εκδήλωση: ΒRING THE WAR HOME: Η ιστορία του στρατού είναι μια ιστορία αντιεξέγερσης. Η ιστορία του στρατού -η ιστορία της μορφής του πολέμου- είναι μια κοινωνική ιστορία.
22.00> Dj Set: Humano | Hiphop, Afrobeat, Bass
-ΣΑΒΒΑΤΟ 28/05
19.00> Εκδήλωση: Η ιδιοτροπία της ελληνικής περίπτωσης: Για τα μιλιταριστικά ενδιαφέροντα του ελληνικού πανεπιστημίου (και μια εξήγησή τους)
22.00> Lust’n’sound Bar
"Μπροστά στα μάτια μας εμφανίστηκε το Jason: είδαμε στρατοαστυνομικά κονδύλια, εργαστήρια και ερευνητές του ΕΜΠ που έκαναν τη δουλειά τους, τη frontex και τους λιμενόμπατσους που περίμεναν. Είδαμε τους φοιτητές που αδιαφορούσαν· είδαμε και αυτούς και αυτές που δεν ψήνονταν. Είδαμε ένα υψηλό καταμερισμό της εργασίας και ένα καλοστημένο δίκτυο ακαδημαϊκών δομών, εργαστηρίων και εταιριών που δύσκολα μπορούσε να προσβληθεί. Είδαμε μια ώριμη μιλιταριστική ιδεολογία: μια ιδεολογία παρούσα και ταυτόχρονα αόρατη μέσα στις επιστημονικές κοινοτυπίες: “κάνουμε τη δουλειά μας”/“μας ενδιαφέρει απλά η επιστήμη”/“δεν ξέρουμε πού θα παραδοθεί”.
Όλα αυτά φαίνονται να επιπλέουν σε ένα ανεξήγητο παρόν. Κι όμως: ό,τι είδαμε παραπάνω έχει ιστορία. Και η συλλογική κατανόηση της ιστορίας του είναι χρήσιμη για να μην χάσκουμε με το στόμα ανοιχτό κάθε φορά που οι καθημερινές χειρονομίες και συμπεριφορές των φοιτητών/τριων βγάζουν δόντια. Κάθε φορά που ακαδημαϊκή ζωή ή οι ερευνητικές προοπτικές της φοράνε τις αποχρώσεις του χακί και καταφάσκουν στις κατευθύνσεις του νέου μιλιταρισμού.
Αντιμιλιταριστική ιστορία της επιστήμης- αντιμιλιταριστική ιστορία του στρατού- αντεθνική προλεταριακή κριτική στο ελληνικό πανεπιστήμιο. Κάνουμε ένα βήμα πίσω για να κοιτάξουμε το παρελθόν μας χωρίς τα γυαλιά της ιδεολογίας αλλά με τη συνείδηση της ταξικής μας θέσης· χρειάζεται να τα βάλουμε με την επιστήμη και τη γνώση μέσα στον ίδιο τους το ναό. Η πολιτική ιστορία είναι προϋπόθεση της πολιτικής οργάνωσης. Η πολιτική οργάνωση είναι η μόνη δυνατότητα για μια πολιτική, δηλαδή πολεμική ιστορία. Και αυτή η πολεμική ιστορία δεν ανήκει στη σχόλη της ακαδημαϊκής ζωής, δεν είναι ένα διανοητικό πείραμα- ανήκει στην πραγματική δυνατότητα της άρνησης. Είναι ό,τι έχουμε."


BARRICADA #43 (ΜΑΗΣ '16) | Η ΚΑΤΑΡΑ ΤΩΝ ΜΝΗΜΟΝΙΩΝ


ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ |
 
Η κατάρα των μνημονίων // Bee Sting // Πομακοχώρια: μία επιτηρούμενη ζώνη // Μετανάστες: μια βιοπολιτική της αποτροπής // antifa διαδήλωση // Hot spot στη Χίο: ανταπόκριση // Κέντρο κράτησης Κορίνθου: Ένας Μαροκινός μιλάει // Μια (εναλλακτική) ακροδεξιά για τη Γερμανία // ...Και για την Αυστρία // Λένε // Πραγματικότητα και μυθοπλασία στην μπητ λογοτεχνία: Μπάροουζ // Aleppo Diary
+ ένθετο: Big Data, αλγόριθμοι και υπολογιστική αντιεξέγερση


>>> Το antifa BARRICADA θα το βρεις σε αυτοδιαχειριζόμενους χώρους, στο βιβλιοπωλείο του Ναυτίλου (σόλωνος και χ. τρικούπη), στo solaris (κέντρο αθήνας) και στα περίπτερα της πλατείας εξαρχείων (στουρνάρη και σπ. τρικούπη) και της πλατείας κάνιγγος (στην αρχή της ακαδημίας).

Η κατάρα των μνημονίων


Είναι γενικά γνωστό πως το βασικότερο σημείο κάθε ταχυδακτυλουργικού κόλπου βρίσκεται στην απόσπαση της προσοχής του θεατή. Να επικεντρώνεται δηλαδή αυτή σε δευτερεύοντα σημεία της παράστασης, ώστε να μπορεί ο ταχυδακτυλουργός ανενόχλητος να διαπράξει τις μικρές του απάτες. Στην εγχώρια πολιτική σκηνή αυτό το έργο παίζεται σε σταθερή βάση υπό τον τίτλο η κατάρα των μνημονίων. Σ’ αυτή την καθόλα μυθολογική αφήγηση, ο εχθρός πάντα βρίσκεται εκτός συνόρων. Και διαρκώς, μηχανεύεται, ραδιουργεί και συνωμοτεί για να συνθλίψει τον γενναίο πλην αδύναμο ελληνικό λαό. Κι εκείνος αν και αντιστέκεται, τελικά υποκύπτει στις άγριες ορέξεις του τέρατος που ακούει στο όνομα ΔΝΤ, τρόικα, διεθνείς κερδοσκόποι, κοκ.


Είναι βολική και εσκεμμένα παραπλανητική αυτή η αφήγηση. Γιατί καθώς κάθε συζήτηση γύρω από τα μνημόνια εστιάζεται στον ξένο παράγοντα, περνάνε σχεδόν απαρατήρητα τα συμφέροντα που εντός των συνόρων εξυπηρετούνται από τα μνημόνια. Τα νομοσχέδια -ασφαλιστικό και φορολογικό- που ψηφίστηκαν στις 8 Μαϊου είναι ενδεικτικά αυτού του γεγονότος. Καταρχάς αξίζει να παρατηρήσουμε το εξής: η επιλογή της 8ης Μαϊου ήταν μια ταχυδακτυλουργική κίνηση από την πλευρά της φαιορόζ συγκυβέρνησης συριζα-αν.ελ, καθώς «κούμπωσε» τον επίσημο εορτασμό της εργατικής πρωτομαγιάς, με τις όποιες πιθανές κινητοποιήσεις και πέρασε χωρίς ιδιαίτερη πίεση τα νομοσχέδια. Πέραν αυτού, ο μηντιακός -κύρια- θόρυβος για το ασφαλιστικό έφερε σχεδόν αυτόματα σε δεύτερη μοίρα τα επίσης ακραία αντεργατικά φορολογικά μέτρα που ψηφίστηκαν την ίδια μέρα. Τα οποία δεν είναι και λίγα: φορολογία εισοδήματος 22% για τα χαμηλά εισοδήματα, αύξηση του ΦΠΑ από 23 σε 24%, αύξηση στα τέλη κυκλοφορίας, το φυσικό αέριο και τα καύσιμα, και
επιβολή τέλους στη χρήση του διαδικτύου. Αυτά τα μέτρα, που στην πλειοψηφία τους κινούνται στη λογική της πλέον άδικης φορολόγησης, της έμμεσης, αποτελούν αναγνώριση του γεγονότος πως αφού δεν πληρώνουν αυτοί που έχουν, τα αφεντικά δηλαδή, θα πληρώσουν όλοι οι υπόλοιποι. Αυτό φυσικά ελάχιστα θα επηρεάσει τις εταιρείες καυσίμων -που έτσι κι αλλιώς κάνουν χρυσές δουλειές με το λαθρεμπόριο- ή τις εταιρείες κινητής τηλεφωνίας, που παρουσιάζουν υψηλότατη κερδοφορία ακόμη και στα χρόνια των μνημονίων. Σε αντίστοιχη κατεύθυνση κινείται και το ασφαλιστικό νομοσχέδιο, όπου αυξάνονται και πάλι οι ασφαλιστικές εισφορές των εργαζομένων, πράγμα που φυσικά θα μεταφραστεί σε περαιτέρω μείωση των μισθών. Πέραν αυτού, σα μοναδική λύση για τη βιωσιμότητα των ταμείων παρουσιάζονται η κατάργηση του ΕΚΑΣ και της επικουρικής ασφάλισης στα επόμενα τρία χρόνια, η κατάργηση της κατώτατης σύνταξης των 486 ευρώ με 15 χρόνια ασφάλισης και 4500 ένσημα και η καθιέρωση της εθνικής σύνταξης στα 384 ευρώ για όσους θα έχουν στο έξης από 20 χρόνια ασφάλισης και πάνω. Μια σύνταξη που αν και αναφέρεται ως η κατώτατη μάλλον θα αφορά την πλειοψηφία των σημερινών μισθωτών: οι χαμηλοί μισθοί, η διαρκώς αυξανόμενη μαύρη εργασία και οι διάφορες μορφές «ευέλικτης» απασχόλησης αυτό μάλλον προοιωνίζουν. Ούτε κουβέντα φυσικά για το ότι η χρόνια και βασική πληγή των ταμείων είναι η εισφοροδιαφυγή των αφεντικών ούτε λόγος για το γεγονός πως οι βασικότερες αιτίες που τα ταμεία έχουν βρεθεί σε αυτήν την κατάσταση είναι αφενός η υψηλή ανεργία, αφετέρου η μείωση των μισθών που συνεπάγεται την αντίστοιχη μείωση στις ασφαλιστικές εισφορές. Και σημειωτέον πως αυτό το ζοφερό μέλλον αποτελεί φυσικά το καλό σενάριο. Ολα αυτά δηλαδή θα ισχύσουν αν και μόνο αν το ελληνικό κράτος ανταποκριθεί στις μνημονιακές του υποχρεώσεις, πετύχει τα κατάλληλα πρωτογενή πλεονάσματα στα επόμενα χρόνια κοκ. Στην αντίθετη περίπτωση, θα ενεργοποιηθεί ο περίφημος «κόφτης», οι αυτόματες δηλαδή οριζόντιες μειώσεις σε μισθούς και συντάξεις, που αποτελούν την πιο βασική πηγή φορολογικών εσόδων για το κράτος. Επιπλέον, για να μην ξεχνιόμαστε, αυτά τα σενάρια αφορούν το τυπικό σύνταγμα των ταξικών σχέσεων, τους κανόνες δηλαδή που επίσημα οριοθετούν την αγορά εργασίας.

Οι οποίοι όμως γνωρίζουμε καλά πως γίνονται πολύ πιο σκληροί και αδυσώπητοι όταν πρόκειται για το πραγματικό σύνταγμα των ταξικών σχέσεων, τους όρους δηλαδή με τους οποίους ατομικά συνήθως διαπραγματευόμαστε την εργατική μας δύναμη με το κάθε αφεντικό.

Καταλαβαίνουμε πως παραείναι εφιαλτικό για να είναι αληθινό το παραπάνω σενάριο. Αυτή όμως δεν είναι η πραγματικότητα που εδώ και χρόνια καθημερινά ζούμε σαν εργάτες κι εργάτριες; Αυτοί δεν είναι οι κανόνες με τους οποίους καλούμαστε να συμμορφωθούμε στα μικρά και μεγάλα κάτεργα της μισθωτής σκλαβιάς; Αυτοί είναι· και η ιστορία έχει δείξει πως θα γίνουν χειρότεροι όσο αρνούμαστε να χειραφετηθούμε σαν τάξη, όσο αδυνατούμε να αναγνωρίσουμε ποια πραγματικά είναι τα ταξικά μας συμφέροντα και ποιοι είναι οι πραγματικοί μας εχθροί.

SHAKING THE DUST | ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 13/5 ΣΤΗΝ ΑΣΟΕΕ


Παρασκευή 13/5, στο προαύλιο της ΑΣΟΕΕ | 
(πρώτη) Προβολή του ντοκυμαντέρ Shake the Dust 
+ DJ SET με τον C3O H4O O8

στις 20:00 |απ' το antifa LIVE

SARAJEVO #106 (ΜΑΗΣ '16) | Ο ΑΝΤΙΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ ΣΩΖΕΙ (ΖΩΕΣ)

> Κυκλοφορεί το 106ο τεύχος του Sarajevo (Μάης '16)

Είναι γεγονός ότι ο Ελληνικός Πολιτισμός αποτελεί παγκόσμια κληρονομιά ανεκτίμητης αξίας. Συνεχίζει, δε, μέχρι και σήμερα, να συνιστά ζώσα κληρονομιά για το σύνολο της ανθρωπότητας, όχι μόνο σε αναφορά με το χθες και το σήμερα, αλλά και σε σχέση με το διηνεκές.
Αδιαμφισβήτητα, η Ελληνική γλώσσα συνιστά τον πυρήνα διάδοσης του Ελληνικού Πολιτισμού. Πρόκειται για μία από τις αρχαιότερες γλώσσες του κόσμου, ζωντανή, σφριγηλή και άρρηκτα συνδεδεμένη με τη διάδοση του χριστιανισμού.
...
Για όλους τους παραπάνω λόγους, αλλά και ως αφετηριακό σημείο εκκίνησης της ανωτέρω προσπάθειας, προτείνεται η νομοθετική καθιέρωση της 20ης Μαΐου, ημέρα γέννησης του Σωκράτη, ως “Παγκόσμιας Ημέρας Ελληνοφωνίας και Ελληνικού Πολιτισμού”.
...
Επιπρόσθετα, η 20η Μαΐου αποτελεί ημερομηνία ενάρξεως της 1ης Οικουμενικής Συνόδου της Νίκαιας, η οποία λειτούργησε κομβικά για την Ελληνορθόδοξη παράδοση και τη μεταγενέστερη πολιτιστική επιρροή της ανά τον κόσμο.
...
Οι υπουργοί
- εσωτερικών και διοικητικής ανασυγκρότησης Παναγιώτης Κουρουπλής
- εξωτερικών, Νικόλαος Κοτζιάς
- παιδείας, έρευνας και θρησκευμάτων, Νικόλαος Φίλης
- πολιτισμού και αθλητισμού, Αριστείδης Μπάλτας
- ο υφυπουργός εξωτερικών, Ιωάννης Αμανατίδης.
Αυτή είναι μια καινούργια έμπνευση της φαιορόζ κυβέρνησης, και αναρωτιόμαστε σε ποιο παράλληλο σύμπαν ζουν αυτοί οι τύποι με τέτοιες “πρωτοβουλίες”. Όσο για το περιεχόμενο; Είναι σε περίληψη όλη η μεγαλομανία και η διαστροφή της ελληνικής ιδεολογίας. Ποιος θα ήταν δυνατόν, ποτέ, να συνδυάσει τα γενέθλια του Σωκράτη (το 470 π.χ.) με τον πρώτο κομματικό συνέδριο των χριστιανών (το 325 μ.χ.), συνέδριο που οργανώθηκε απ’ τον αυτοκράτορα, για να ξεμπερδέψουν με την “αίρεση” του αρειανισμού και να αποφασίσουν ότι ο “υιός” δεν είναι κατώτερος του “πατρός” (όπως υποστήριζε ο Άρειος) αλλά ίσος - ποιος; Μόνο η ιδεολογία του ελληνικού έθνους / κράτους θα μπορούσε να εκδηλώνει τέτοιον ιστορικό εκλεκτικισμό.

Α
υτή η ιδεολογία είναι δημιούργημα του 19ου αιώνα. Αυτό είναι γνωστό. Πολύ συγκεκριμένοι διανοούμενοι (και ιστορικοί, με κυριότερους τον Ζαμπέλιο και Παπαρρηγόπουλο) προσπάθησαν να κατασκευάσουν μια “ιστορία του ελληνικού έθνους” που αφενός να δίνει ιστορικό βάθος στο νέο (τότε) ελληνικό κράτος αγκυρώνοντάς το με την ένδοξη (όπως είχε γίνει ήδη απ’ τις αστικές τάξεις της ευρώπης) αρχαια ελλάδα· αφετέρου να νομιμοποιεί τις ιμπεριαλιστικές αξιώσεις αυτού του καινούργιου και μικροσκοπικού κράτους στα βαλκάνια και στη μικρά ασία, σε βάρος της (υπαρκτής τότε) οθωμανικής αυτοκρατορίας.
Όλες οι ιδεολογίες (νομιμοποίησης) της δημιουργίας των εθνικών κρατών, αρχίζοντας απ’ το γαλλικό, είναι στον ένα η στον άλλο βαθμό μυθολογίες. Με την έννοια ότι χρησιμοποιούν επιλεκτικά την ιστορία, τονίζουν ή υπερτονίζουν κάποια σημεία, υποτιμούν ή εξαφανίζουν άλλα που δεν ταιριάζουν με την κυρίαρχη αφήγηση και τους σκοπούς της. Η ελληνική περίπτωση, η μυθολογία / ιδεολογία του ελληνικού έθνους / κράτους έχει, όμως, μερικές ιδιαιτερότητες που ενδεχομένως είναι και μοναδικές στην ευρύτερη ζώνη της νοτιοανατολικής ευρώπης και της μέσης ανατολής - με την εξαίρεση την ιδεολογία του εβραϊκού έθνους / κράτους. Αυτές οι ιδιαιτερότητες θα μπορούσαν να είναι φιλολογικό ζήτημα αν δεν συνέβαινε να παράγουν ακόμα (και θα συνεχίσουν να παράγουν για καιρό ακόμα) “τραγωδίες”...
Η πρώτη ιδιαιτερότητα (γενικά κρυμμένη) είναι ότι η ιδέα της “ιστορικής συνέχειας των ελλήνων”, απ’ τους Μυκηναίους ως σήμερα, δια μέσου των αιώνων, ιδέα που δουλεύτηκε πρώτα απ’ τον Ζαμπέλιο και μετά (πιο ολοκληρωμένα) απ’ τον Παπαρρηγόπουλο, με την ιστορία του ελληνικού έθνους (που αποτελεί την “διδακτέα ύλη” του μαθήματος της ιστορίας στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα απ’ τις τελευταίες δεκαετίες του 19ου αιώνα...) είναι γερμανική εφεύρεση. Ο Γιόχαν Γουστάβ Ντρόιζεν, το 1833, δημοσιοποίησε μια “ιστορία του μεγάλου Αλεξάνδρου” γραμμένη έτσι ώστε να υμνεί έμμεσα αλλά καθαρά το γερμανικό μεγαλείο και τον Βίσμαρκ, δια μέσου ενός είδους “ιστορικής αντανάκλασης”. Προκειμένου να δημιουργήσει μια “βάση” για τον πρωσισμό (και τις ιμπεριαλιστικές αξιώσεις του στην ευρώπη) ο Ντρόιζεν έφτιαξε μια “βάση” για τον ελληνισμό - κάτι που ήταν εν μέρει “άσκηση ύφους” μέσα στον (νεο)κλασσικισμό και τον ρομαντισμό του 19ου αιώνα. Η κεντρική ιδέα του Ντρόιζεν ήταν η ύπαρξη μιας “ουσίας” (εθνικού τύπου) που διατρέχει την ιστορία αναλλοίωτη, ακόμα κι αν “εκδηλώνεται” με τρόπους που είναι διαμετρικά αντίθετοι μεταξύ τους. Έτσι ο Ντρόιζεν έκανε κουρέλια όλη την ως τότε ιστορική αντίληψη για το τι, που και πότε ήταν η “αρχαία ελλάδα”, σύμφωνα με την οποία αυτή (ο “αρχαίος ελληνικός κόσμος” των πόλεων / κρατών) τελειώνει οριστικά με την μάχη της Χερώνειας. Μαζί όμως κουρέλιασε (κι αυτός ήταν ένας απ’ τους βασικούς στόχους του) τον αστικό ευρωπαϊκό θαυμασμό για την δημοκρατία της ελληνικής πόλης / κράτους (όπου υπήρξε τέτοια).

Ένας σχολιαστής του συγκεκριμένου έργου του Ντρόιζεν σημειώνει: [1]
... [Το έργο του Ντρόιζεν] βρίθει από μεγαλοπρεπείς περιγραφές του αχανούς κράτους του Αλεξάνδρου, ενώ τονίζεται η παρακμή της κλασικής Ελλάδας, “κατατεμαχισμένης μέχρι εκείνη την εποχή σε πλήθος κρατιδίων, εξαντλημένης από τις ατέρμονες εσωτερικές αντιδικίες”. Πρόκειται, όπως σημειώνει ο Α. Bouche - Leclercq, για μια αντίληψη στιγματισμένη απ’ “την αντιπάθεια [του Ντρόιζεν] για τα μικρά κρατίδια, της Kleinstaaterei”, καθώς η περιφρόνηση “της αυτονομίας των μικροσκοπικών πολιτικών οργανισμών” εμφανίζεται σε πλήθος διαφορετικών χωρίων. Ο απολογητής της μεγάλης Πρωσίας αντλεί απ’ την ελληνική αρχαιότητα το πρότυπο για την πολιτική ένωση των γερμανικών κρατιδίων, την υποταγή τους στην πρωσική μοναρχία. Και το εγχείρημα του Αλέξανδρου γίνεται το πρότυπο για την “οικουμενική αποστολή” του πρωσικού κράτους - η δομή του οποίου μετουσιώνει άλλωστε, κατά τον Hegel, το τελικό στάδιο της “παγκόσμιας ιστορίας”...
Ο Ντρόιζεν παρουσιάζει τη μάχη της Χερώνειας ως το αποφασιστικό γεγονός που σήμανε την “εθνική ενοποίηση της Ελλάδας” - μιας [αρχαίας] Ελλάδας πολύ μεγαλύτερης απ’ όσο εννοούνταν ως τότε, εφόσον [κατά τον Ντρόιζεν] η μακεδονία αποτελούσε καταστατικό μέρος της. Έτσι, στο κεφάλαιο της “ιστορίας του ελληνισμού” που έχει τον τίτλο “η ενοποίηση της Ελλάδας”, ο Φίλιππος εμφανίζεται [κατά τον Ντρόιζεν] την επαύριο της περίφημης μάχης “τοποθετημένος στην κεφαλή της ενοποιημένης Ελλάδας”, προκειμένου να “διεξαγάγει την μεγάλη εθνική σταυροφορία των Ελλήνων κατά των Περσών”. Έτσι, στο ιστορικό - φιλοσοφικό σύστημα του Ντρόιζεν, η “ελληνική ενοποίηση” δεν είναι παρά η αναγκαία προϋπόθεση για την αφετηρία του ιστορικού σταδίου που αποτέλεσε ο “ελληνισμός”. Ο ρόλος της ήταν “να προσανατολίσει προς ένα στόχο” την ενέργεια αυτής της Ελλάδας, ώστε να προσφέρει μια διέξοδο σε δυνάμεις καταπνιγμένες από την στενότητα του χώρου, καθώς “η Ελλάδα δεν προσέφερε πια έναν χώρο που να επαρκεί στην υπερχειλίζουσα ενέργεια που δεν έπαυε να γεννά”.
Σε μια εποχή (γενικού) νεοκλασσικισμού, με κέντρο αναφοράς είτε την (αρχαία) Αθήνα είτε την (αρχαία) Ρώμη, ο Ντρόιζεν επέλεξε την κατασκευή μιας “ουσίας - του - ελληνισμού” σαν αλληγορία γι’ αυτό που τον ενδιέφερε: την “ουσία του πρωσισμού”. Μπορεί κανείς να αντικαταστήσει στο πιο πάνω απόσπασμα, σ’ ότι είναι σε εισαγωγικά, το ελλάδα / ελληνικό κλπ με το πρωσία / πρωσισμός, την “στενότητα χώρου” αιώνες π.Χ. με την πρωσική “στενότητα χώρου” τον 19ο αιώνα, για να καταλάβει την σκοπιμότητα της κατασκευής του Ντρόιζεν. Αυτή η ιδέα της “ουσίας - του ελληνισμού” της οποίας η συνέχεια δεν είναι καθόλου απαραίτητο να επιβεβαιωθεί με την συνέχεια κάποιων οργανωτικών, πολιτικών μορφών, (μάλιστα επιβιώνει μέσα απ’ τα αντίθετά της, απ’ την δημοκρατική πόλη κράτος στην αυτοκρατορία) βόλευε ιδιαίτερα στην προσπάθεια κατασκευής μιας (αιώνιας) “ιστορίας του ελληνικου έθνους”. Αλλά δεν ήταν καθόλου αρκετή. Γιατί ακόμα κι αν η χρονική διάρκεια του “ελληνισμού” προεκτεινόταν ως και τα βασίλεια των διαδόχων του μεγΑλέκου, υπήρχε ένα τεράστιο χρονικό “κενό” (ως τον 19ο αιώνα) διάρκειας πολλών αιώνων. Ένα τεράστιο κενό γεμάτο με την ρωμαϊκή αυτοκρατορία, την ανατολική ρωμαϊκή αυτοκρατορία (ή “βυζάντιο”) και την οθωμανική αυτοκρατορία. Κι αν για την τελευταία το πράγμα ήταν σχετικά εύκολο (κατακτήτρια δύναμη, “υπόδουλο έθνος” ή “υπόδουλου γένος”) τι θα έπρεπε να γίνει με τις άλλες δύο;

Τ
ο τονίζουμε. Καμία άλλη εθνική ιδεολογία / μυθολογία δεν βρέθηκε μπροστά σε τέτοιο χάσμα (εκτός απ’ την εβραϊκή)! Γιατί δεν έχουμε υπ’ όψη καμία άλλη ιδεολογία / μυθολογία έθνους κράτους που να ξεκίνησε από “τόσο παλιά” (μυκηναίοι...) για να καλύψει τέτοιο τεράστιο χρονικό διάστημα 2.500 χιλιάδων χρόνων, χωρίς να έχει καμία πραγματική ιστορική συνέχεια! Η κινεζική, η ινδική ή η περσική (ιρανική) εθνική μυθολογία, που έχουν ιστορικό βάθος χιλιάδων χρόνων, δεν είχαν καμία ιστορική ασυνέχεια, κανένα “κενό” αφήγησης. Απ’ την άλλη μεριά οι αιγύπτιοι, παρότι ζουν και κατοικούν σε ένα έδαφος κατάσπαρτο από (αξιοθαύμαστα πολλές φορές) υπολείμματα ενός παλιού και μεγάλου πολιτισμού, ΔΕΝ έχουν συγκροτίσει την εθνική τους μυθολογία σαν “οι απόγονοι των φαραώ”. Αναγνωρίζουν ότι είναι άραβες, ένα πολύ μεταγενέστερο φύλο, και δεν ντρέπονται καθόλου γι’ αυτό.
Για να συγκροτηθεί, λοιπόν, η “αδιάκοπη ιστορική συνέχεια του ελληνισμού ανά τους αιώνες” (και, κατά συνέπεια, οι πιο σύγχρονες νοηματοδοτήσεις της “αξίας του να είσαι έλληνας”), κάτι που ήταν ακόμα και από ιδεολογική άποψη ένα salto mortale, η ιδέα του Ντρόιζεν περί “ουσίας του ελληνισμού” ήταν αναγκαία προϋπόθεση. Όχι, όμως, και ικανή, αν το πράγμα (η “ουσία”) τελείωνε στους επίγονους του μεγΑλέκου.
[...]

...η συνέχεια στο έντυπο τεύχος του Sarajevo.

+



Ανάσταση. 
...Γεννήθηκε σε μια σπηλιά, στις 25 Δεκέμβρη...
[για την ακρίβεια: στο χειμερινό ηλιοστάσιο] Γεννήθηκε από Παρθένο. Ταξίδεψε πολύ διδάσκοντας και διαφωτίζοντας τους ανθρώπους. Οι μεγαλύτερες γιορτές προς τιμήν του γίνονταν στο χειμερινό ηλιοστάσιο και στην εαρινή ισημερία [την άνοιξη]. Είχε δώδεκα συντρόφους – αποστόλους. Ενταφιάστηκε αλλά αναστήθηκε εκ του τάφου. Η ανάστασή του γιορταζόταν κάθε χρόνο με μεγάλη λαμπρότητα και χαρά. Επονομαζόταν Σωτήρας και Μεσολαβητής, και καμιά φορά απεικονιζόταν σαν αμνός...

Ποιός είναι αυτός; Ο Ναζωραίος των χριστιανών; Λάθος!!! Είναι ο Μίθρας. Ο Μίθρας υπήρξε μια θεότητα περσικής προέλευσης, και η λατρεία του επεκτάθηκε προς τα δυτικά, μέχρις ότου (χάρη στην ρωμαϊκή αυτοκρατορία) έφτασε και στην πρωτεύουσά της. Σχεδόν 100 χρόνια πριν την γέννηση του «υιού του θεού» των χριστιανών. Ήταν ο θεός του φωτός και της σοφίας, αγαθοεργός, «το πνεύμα του καλού» και ο άρχοντας του κόσμου.

Την εποχή που κάποιοι διαφωνούντες της εβραϊκής θρησκείας άρχισαν να μαστορεύουν και να προσπαθούν να διαδώσουν τα βασικά του χριστινιασμού, η λατρεία του Μίθρα ήταν μακράν η πιο μαζική στη ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Σ’ έναν λόφο της Ρώμης υπήρχε το μεγάλο, κεντρικό ιερό της λατρείας του.

Οι κήρυκες του χριστιανισμού έλεγαν σχεδόν τα ίδια, πασπαλισμένα με υπερβολές «ανωτερότητας». Ο δικός τους θεός δεν ήταν ένας κοινός θνητός αλλά γυιός του θεού... που σταυρώθηκε για την σωτηρία του κόσμου. Πέραν της εβραϊκής διασποράς, οι άλλοι υποψήφιοι για στρατολόγηση ήταν καχύποπτοι.Τι είναι αυτά που μας λέτε, και μάλιστα για καινούργια; Αυτά τα λένε οι πιστοί του Μίθρα εδώ και αιώνες.
Πρόβλημα, και μάλιστα μεγάλο! Τι απάντηση σκαρφίστηκαν οι κήρυκες της νέας θρησκείας (δείγμα όχι μόνο των τακτικών τους αλλά και της αποβλάκωσης την οποία επεδίωκαν). Ο διάβολος είπαν επειδή ήξερε απ’ τα πριν ότι ο ένας και μοναδικός θεός θα στείλει τον γυιό του να διδάξει και να μαρτυρήσει, έφτιαξε έγκαιρα μια παρόμοια θρησκεία, για να παρασύρει τους ανθρώπους.(!!!)
Κουβέντα δεν μπορείς να κάνεις έτσι! Πως στην ευχή ήξερε ο διάολος τα κρυφά σχέδια του θεού; Άστο να πάει... Ή σιχτιρίζεις ή προσκυνάς.
Πέτυχαν λοιπόν. Αφού, όμως, πρώτα, κατάφεραν να γίνουν επίσημη (κρατική) θρησκεία. Όσο για το μεγάλο ιερό του Μίθρα στη Ρώμη; Δεν υπάρχει ούτε σαν θεμέλια. Το έκαναν ίσιωμα.
Στη θέση του κτίστηκε η μεγαλύτερη εκκλησία του χριστιανισμού. Ο άγιος Πέτρος.

[ από την "ασταμάτητη μηχανή" του περιοδικού Sarajevo ]

ANTIFA ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 22.4 | ΦΩΤΟ












Παρασκευή 22/4, στις
18:30, στην πλατεία Αμερικής.
ANTIFA διαδήλωση ενάντια στην αντιμεταναστευτική πολιτική -από την συνεργασία αντιφασιστικών ομάδων του antifa community.



Πώς οργανώνεται το "ζορισμένο" και "κακόμοιρο" ελληνικό κράτος στην "προσφυγική κρίση"; Ανάμεσα στους φράχτες των συνόρων, οι μετανάστριες και οι μετανάστες μετακινούνται σε ένα δίκτυο τυπικών ή άτυπων καταυλισμών και στρατοπέδων συγκέντρωσης, κάτω από την επίβλεψη και το σχέδιο του στρατού. Το κόστος αναπαραγωγής ενός μεγάλου κομματιού της πολυεθνικής εργατικής τάξης ορίζεται από τις ορέξεις των μπάτσων και των καραβανάδων: Ανάμεσα στην επιβίωση και τις προσταγές της δημόσιας τάξης. Ανάμεσα στις ΜΚΟ και στις ελληνικές μαφίες.

ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΧΤΙΖΕΙ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΑ 
Από τον Πειραιά ως την Ειδομένη, το ελληνικό κράτος μετατρέπεται σε ένα μεγάλο στρατόπεδο συγκέντρωσης. Κάποιοι ψήνονται, γιατί ο στρατός πρέπει και μπορεί ™να κάνει τη δουλειά σωστάî. Κάποιοι βρίσκουν φράγκα και ανοιχτές δουλειές σε hot- spots και στρατόπεδα συγκέντρωσης. Οι φασίστες  αγκαλιάζονται με δημοτικές αρχές και ρατσιστές κατοίκους. Φράγκα, μιλιταρισμός, σκασμός: η στρατιωτική διαχείριση των μεταναστών/τριων εργατών/τριων είναι εθνική υπόθεση.

ΔΙΑΛΕΓΟΥΜΕ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΟ
Στις διαδηλώσεις από το Σχιστό ως το κέντρο της πόλης, στις καθιστικές διαμαρτυρίες, στις καθημερινές τους αρνήσεις, οι μετανάστες στέκονται σήμερα απέναντι στις αδιαλλαξίες των δυτικών κρατών και των κοινωνικών συμμaχιών τους. Ενάντια σε μια ζωή στο όριο της αναπαραγωγής και της εξόντωσης. Ενάντια στους κοινούς μας εχθρούς. Ενάντια στα πρόσωπα, τις σχέσεις και τα συμφέροντα που τους σημαδεύουν. Που μας σημαδεύουν ως αυτό που είμαστε πραγματικά: η πολυεθνική εργατική τάξη.

Ή ΜΕ ΤΟΥΣ ΣΤΡΑΤΟΥΣ & ΤΟΥΣ ΦΑΣΙΣΤΕΣ
Ή ΜΕ ΤΟ ΠΟΛΥΕΘΝΙΚΟ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΤΟ






































































Η ΠΡΟΚΗΡΥΞΗ ΠΟΥ ΜΟΙΡΑΣΤΗΚΕ ΣΤΗ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 22/4, 18:30, ΠΛ. ΑΜΕΡΙΚΗΣ


Κόντρα σε στρατούς - μπάτσους - φασίστες (-...)
ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ. 
> ANTIFA ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ, Παρασκευή 22 Απρίλη στις 18:30, στην πλατεία Αμερικής.

ANTIFA REPORT#11. ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ-ΑΠΡΙΛΗΣ '16


11ο τεύχος της έκδοσης δρόμου της συνέλευσης του antifa selanik. / Απρίλης '16.

Τυπώθηκε με την υποστήριξη της τυπογραφικής κολλεκτίβας DRUCK σε 2500 αντίτυπα. Μοιράζεται σε σχολεία, πανεπιστήμια, οαεδ και χέρι με χέρι. Κυκλοφορεί σε στέκια, καταλήψεις και antifa συναυλίες. Αν δεν το πετύχεις σε κάποιο από τα παραπάνω μέρη στείλτους ένα mail στο antifasln@yahoo.gr

+ το κομμάτι της τελευταίας σελίδας:

ΑΥΤΟΙ ΜΙΛΑΝΕ ΓΙΑ "ΡΟΕΣ" - ΕΜΕΙΣ ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΖΩΕΣ


> αφίσα στήριξης της διαδήλωσης του antifa community που κολλήθηκε από αυτόνομους. Παρασκευή 22 Απρίλη, 18:30, στην πλατεία Αμερικής 

ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΕΙΔΟΜΕΝΗ ΤΟ ΔΙΚΙΟ ΤΟ ΕΧΟΥΝ ΟΙ ΕΞΕΓΕΡΜΕΝΟΙ



Προπαγανδιστική μοτοπορεία αλληλεγγύης στους μετανάστες εργάτες από τo Antifa Community.
Ξανά και ξανά:
Ή με τους στρατούς και τους φασίστες ή με το πολυεθνικό προλεταριάτο-

Antifa Διαδήλωση, Παρασκευή 22/4, 18:30 στην Πλατεία Αμερικής