X

Φορμα επικοινωνιας

Σημείωσε στην παρακάτω φόρμα ποια CD, DVD ή εκδόσεις (και πόσα αντίτυπα από το καθένα) θέλεις από το distro του antifaLive, όπως και το mail σου, κι εμείς θα επικοινωνήσουμε μαζί σου για την αποστολή.

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *

Η ΕΚΔΗΛΩΣΗ - ΠΡΟΒΟΛΗ ΤΟΥ ANTIFA PROJECTOR ΑΝΑΒΑΛΛΕΤΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 19/2

Λόγω κλειστού πολυτεχνείου, η εκδήλωση - πρoβολή του antifa projector "Μεσίστιες γαλανόλευκες και μισοφέγγαρα στις φλόγες / τα όνειρα του ελληνικού ιμπεριαλισμού στα 90sαναβάλλεται για την παρασκευή 19/2 στις 20:00, στο πολυτεχνείο στον χώρο της Carthago.

ΣΑΒΒΑΤΟ 13/2, ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ | ΠΡΟΒΟΛΗ ΓΙΑ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΤΩΝ ΙΜΙΩΝ -ΚΑΙ ΠΙΣΩ ΑΠ' ΑΥΤΑ

"Μεσίστιες γαλανόλευκες και μισοφέγγαρα στις φλόγες / τα όνειρα του ελληνικού ιμπεριαλισμού στα 90s"
> Σάββατο 13/2, 20:00 στο Πολυτεχνείο, στο στέκι της Carthago

| Προβολή ντοκυμαντέρ από το antifa projector

20 ΦΛΕΒΑΡΗ ΣΤΟ ΠΑΠΟΥΤΣΑΔΙΚΟ / ANTIFA LIVE vol 17



> Σάββατο 20 Φλεβάρη, 20:00.
Antifa LIVE vol 17 στην κατάληψη Παπουτσάδικο στο Χαϊδάρι. |
Waxing Gibbous, Big Band Wolf, Ghostland, Lunapalm.







ΣΑΒΒΑΤΟ 6/2 > ΠΑΠΟΥΤΣΑΔΙΚΟ | ΚΑΚΟΙ ΑΝΕΜΟΙ...

> Σάββατο 6 Φλεβάρη στις 21:00 στην κατάληψη Παπουτσάδικο, απ' την ομάδα του SoWatt? | ΑΝΤΙ... - Ουστ - Cold I - The Genetic Pets


ΤΕΤΑΡΤΗ 3/2, 19:00 ΣΤΗ ΝΟΜΙΚΗ | ΕΝΑ ΑΝΘΡΩΠΙΣΤΙΚΟ ΦΡΟΥΡΙΟ ΑΛΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ -

> Τετάρτη 03/02 στις 19:00 στη Νομική (αίθουσα 3)
Εκδήλωση/συζήτηση με θέμα:
Ένα ανθρωπιστικό φρούριο αλά ελληνικά: η ελληνική αντιμεταναστευτική πολιτική ανοίγει (ξανά) τις πύλες των στρατοπέδων, των απελάσεων και των απαγορεύσεων
| από το Antifascist Action με την πολιτική υποστήριξη του Antifa Community



Το σύντομο ανέκδοτο του ευρωπαϊκού θεσμικού ανθρωπισμού τελείωσε. Το σύμπλεγμα της ασφάλειας, αφού χώνεψε το φτηνό ανθρωπιστικό λόγο και διέχυσε το φόβο και την τρομο-υστερία, σφραγίζει τα σύνορα ξερνώντας ακόμη περισσότερη στρατοαστυνομία και νέους πολεμικούς σχεδιασμούς.
Στην Ελλάδα η κυβέρνηση του Σύριζα αποδεικνύεται ιδανική για τη βρωμοδουλειά των αφεντικών. Μετά το ξέπλυμα 25 χρόνων κρατικής βίας και διάχυτου κοινωνικού ρατσισμού το ελληνικό κράτος προχωράει γοργά και ατσαλάκωτο -με αριστερό πλέον άλλοθι- στη θωράκιση των συνόρων, το σχεδιασμό νέων στρατοπέδων συγκέντρωσης και hot-spots. Η αστυνομία ανακτά τον πρώτο λόγο ενώ οι ΜΚΟ κάνουν μπίζνες συμπληρώνοντας τις δουλειές των μπάτσων. Οι ζωές των μεταναστών κρίνονται ως (αν)άξιες να βιωθούν ανάλογα με το αν χύνεται αρκετό αίμα στις χώρες καταγωγής τους. Κρίνονται (αν)άξιες ανάλογα με το πόσο στωικά αυτοί υπομένουν το θάνατο και τη βία. Από το πόσα φράγκα έχουν στις τσέπες τους. Από το πόσο «πρόθυμα» θα δουλεύουν τσάμπα για όσο και όποτε το απαιτεί η ανάπτυξη των ντόπιων αφεντικών.
Όμως κόντρα στα δολοφονικά τους σχέδια, για όλους εμάς τους προλετάριους με ταξική συνείδηση και μνήμη, δεν έχει τελειώσει τίποτα…

ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ: ANTIFA BARRICADA # 41 (ΓΕΝΑΡΗΣ - ΦΛΕΒΑΡΗΣ '16) / Ο ΠΥΚΝΟΣ ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ ΧΡΟΝΟΣ



ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ | 
Ο πυκνός ιστορικός χρόνος // Bee Sting // Όταν ο μιλιταρισμός βγαίνει από τα στρατόπεδα // Κύπρος, Αίγυπτος, Ισραήλ: οι σύμμαχοι της πατρίδας // Η ορατότητα της μη ορατότητας της ΛΟΑΤΚ κοινότητας // Αντιμεταναστευτική πολιτική: επιστροφή στο μέλλον // Κολωνία 2016 // Κύκλοι αγώνων των “ανεπιθύμητων” του ελληνικού ανθρωπισμού // Αντιτρομοκρατικά lockdowns (και άλλες ιστορίες) // Δύο μικρές ιστορίες και μία έκδοση // Λένε // Star Wars: Η δύναμη (της προπαγάνδας) ξυπνά // 
+ ένθετο: Αυστραλία: Αντιμεταναστευτική πολιτική στην άκρη του κόσμου

>>> Το antifa BARRICADA θα το βρεις σε αυτοδιαχειριζόμενους χώρους, στο βιβλιοπωλείο του Ναυτίλου (σόλωνος και χ. τρικούπη), στo solaris (κέντρο αθήνας) και στα περίπτερα της πλατείας εξαρχείων (στουρνάρη και σπ. τρικούπη) και της πλατείας κάνιγγος (στην αρχή της ακαδημίας).
 
Ο πυκνός ιστορικός χρόνος

Έχουν περάσει σχεδόν δύο αιώνες από τότε που οι εξεγερμένοι του Παρισιού πυροβολούσαν τα ρολόγια για να σταματήσουν το χρόνο. Αυτή η κίνηση ήταν κύρια συμβολική. Κι αυτό που υπονοούσε ήταν πως την ώρα που οι εξεγερμένοι προλετάριοι ορίζουν οι ίδιοι τις τύχες τους ο χρόνος, ο καπιταλιστικός χρόνος παγώνει. Την ίδια στιγμή που οι προλεταριακές ανταρσίες πολλαπλασιάζονται και οι επαναστατικές πρακτικές αποκαλύπτουν όλο τους το μεγαλείο, η καπιταλιστική μηχανή αγκομαχά και σιγά σιγά ακινητοποιείται. Με άλλα λόγια ο πλούτος και η ένταση των προλεταριακών πράξεων «υπερφορτώνουν» την ιστορική κίνηση μέχρι εκείνο το σημείο που την εκτροχιάζουν, τη βγάζουν από τις ράγες που οι αφεντες του κόσμου έχουν ορίσει να κινείται. Και είναι τότε που η τάξη μιλά για συμπυκνωμένο, πυκνό ιστορικό χρόνο.

Αυτή είναι όμως, δυστυχώς, η μία μόνο όψη του νομίσματος. Στην αντίπερα όχθη, κράτη και αφεντικά κάνουν τους δικούς τους υπολογισμούς, για ό,τι εκείνα αντιλαμβάνονται σαν πυκνό ιστορικό χρόνο. Και αν μάλλον χρειάζονται τόμοι επί τόμων για να αναλυθούν οι υπολογισμοί αυτοί σε όλη τους την έκταση, υπάρχουν τα γεγονότα μες την αλληλουχία τους, αλλά και μια στοιχειώδης ερμηνεία, που πείθουν γι’ αυτόν τον αιματηρά πυκνό ιστορικό χρόνο.

Σήμερα στο χάρτη υπάρχουν κάμποσες χώρες που δεν είναι ακριβώς εκείνες που γνωρίζαμε. Δεν είναι απλά η πραγματικότητα του Αφγανιστάν, της Λιβύης, του Ιράκ και της Συρίας, όπου πόλεις ολόκληρες έχουν μετατραπεί κυριολεκτικά σε ερείπια. Είναι επιπλέον το γεγονός πως η γεωγραφική επικράτεια αυτών των κρατών -και πόσων ακόμη στο κοντινό μέλλον;- δεν πρόκειται να είναι ποτέ ξανά η ίδια. Τα σύνορά τους έχουν αλλάξει ανεπιστρεπτί και το μόνο που θα μείνει να τα θυμίζει θα είναι κάποια ονομασία. Η οποία όμως θα αναφέρεται σε άλλους τόπους, σε άλλα μέρη του χάρτη και τελικά σε άλλες σχέσεις, σε άλλους ανθρώπους. Αυτοί που πρόλαβαν να δουν τα σπίτια τους να μετατρέπονται σε συντρίμια, αυτές που δεν πρόλαβαν καν να πουν ένα αντίο στους αγαπημένους τους την ώρα του βομβαρδισμού, εκείνοι που έχουν γίνει μόνιμοι κάτοικοι κάποιου προσφυγικού καταυλισμού, εκείνες που είδαν την διπλανή τους ν’ ανατινάζεται σε κάποιο ναρκοπέδιο ή να πνίγεται σε κάποια άγνωστη θάλασσα, ξέρουν καλά πως δεν υπάρχει επιστροφή στην κανονικότητα της ζωής, των ζωών που ζούσαν. Δεν πρόκειται περί εικασίας. Ο μόνος τρόπος για να συνεχίσει κανείς μια ζωή που από διάφορες απόψεις έχει κατεδαφιστεί, είναι η απόφαση για μια «άλλη», «καινούρια» ζωή. Αυτή η αδυσώπητη διαπίστωση δεν αφορά όμως μόνο τους πρόσφυγες. Αφορά κι όλους τους υπόλοιπους που παρακολουθούν αυτό το έγκλημα, όπως και πολλά άλλα, να βρίσκονται σε εξέλιξη. Είναι τελικά ζήτημα οπτικής το που ο/η καθένας/μια τοποθετούν τον εαυτό τους μέσα σε αυτή την όλο και πιο αιματοβαμμένη ιστορία. Αν δηλαδή πραγματικά αντιλαμβάνονται πως στα χρόνια που διανύουμε υπάρχουν χώρες που σχεδόν εξαφανίζονται από τον χάρτη. Αν ελπίζουν πως με κάποιο μαγικό τρόπο στην κάθε Συρία θα επανέλθει η ειρήνη ή θεωρούν πιο πιθανό πως θα υπάρξει και επόμενο, μεθεπόμενο αντίστοιχο παράδειγμα. Κι αν τελικά συνειδητοποιούν πως οι σφαίρες του ISIS και οι βόμβες των συμμάχων βρίσκονται πια απελπιστικά κοντά τους, σχεδόν έξω απ’ την πόρτα τους.

Δεν είναι μόνο τα πτώματα των Άλλων που κάθε τρεις και λίγο ξεβράζονται στα νησιά του Αιγαίου και στις ακτές της Μεσογείου. Είναι επιπλέον το γεγονός πως στο όνομα του πολέμου ενάντια στην τρομοκρατία, οι ευρωπαϊκές μητροπόλεις έχουν εδώ και καιρό ανακηρυχθεί σε εμπόλεμες ζώνες. Δεν είναι καταχρηστικός ο όρος. Αν και αυτό που συμβαίνει στις ευρωπαϊκές χώρες δε μοιάζει απαραίτητα ούτε με τα σύγχρονα πεδία μαχών στη Μ. Ανατολή, ούτε με τις όποιες αναπαραστάσεις εμπόλεμων ζωνών του πρόσφατου ευρωπαϊκού παρελθόντος (του Β.Π.Π. για παράδειγμα), εμπεριέχει δύο βασικά, βασικότατα συστατικά υλικά: στρατό και θάνατο και τα δύο σε όλο και ισχυρότερες δόσεις. Πιο σωστά θάνατο με τη μορφή των «τυφλών χτυπημάτων» που δικαιολογεί την όλο και πιο συχνή, όλο και πιο εκτεταμένη εμπλοκή του στρατού, ως μόνου αρμόδιου να (ξανα)επιβάλλει την ασφάλεια και την τάξη στις ευρωπαϊκές μητροπόλεις. Αυτή την πραγματικότητα η οποία οξύνεται τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια με ρυθμούς γεωμετρικής προόδου, κανείς δεν μπορεί να την προσπεράσει, όσοι μηχανισμοί απώθησης κι αν επιστρατευθούν.

Κράτη και αφεντικά έχουν πάψει εδώ και καιρό να θέτουν ερωτήσεις. Και κάνουν ό,τι μπορούν για να γίνει σαφές πως εκείνα είναι που παράγουν τα γεγονότα, και επιταχύνουν τον ιστορικό χρόνο. Το ερώτημα παραμένει, πιο αμείλικτο από ποτέ:
which side are you on?

ΡΥΘΜΙΖΟΝΤΑΣ ΡΟΛΟΓΙΑ -ΓΙΑ ΤΑ ΕΠΟΜΕΝΑ...

...Κάποια χρωστούμενα απ' τον Οκτώβρη:
(Θα τα ξαναπούμε, σύντομα.)





ΓΙΑ ΤΗΝ SANAA TALEB: ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ + ΜΙΣΟΣ ΤΑΞΙΚΟ

> αφίσες που κολλήθηκαν τον δεκέμβρη του '15 και τον γενάρη του '16 από τις "ατροπίνες" 


Όταν μιλά το ελληνικό κράτος για τις μετανάστριες εργάτριες
Μιλά για καταπιεσμένες μουσουλμάνες και θαλασσοπνιγμένες μάνες. Φτιάχνει "καλύτερα" κέντρα κράτησης. Πουλάει πρόνοια δίπλα στη βαρβαρότητα του στρατο-αστυνομικού συμπλέγματος. Μοιράζει ρούχα, τρόφιμα και οίκτο.

Όταν μιλά το ελληνικό κράτος για τις μετανάστριες εργάτριες
εννοεί
τις γυναίκες εκείνες που καλύπτουν τις ανάγκες του πολιτισμένου δυτικού κόσμου αναλαμβάνοντας τους παραδοσιακούς ρόλους μάνας-συζύγου-νοικοκυράς. Εννοεί τις γυναίκες που τόσα χρόνια φροντίζουν παιδιά και ηλικιωμένους, καθαρίζουν σπίτια, ικανοποιούν τις αρσενικές σεξουαλικές ορέξεις. Εννοεί τις γυναίκες που ζουν και δουλεύουν στην ελλάδα της σεξιστικής και ρατσιστικής υποτίμησης, του trafficking, της μαύρης εργασίας. Μιας εργασίας που, όσο παραμένει βίαια υποτιμημένη και έξω από τα σχήματα του νόμου και του δημόσιου λόγου, τόσο πιο παραγωγική γίνεται για τα αφεντικά.

Όταν μιλούν οι μετανάστριες εργάτριες λένε
(και το εννοούν):
"Προτιμώ τον θάνατο απ' την απέλαση. Εδώ ζω και δουλεύω τόσα χρόνια και δεν πρόκειται να γυρίσω πίσω. Θα συνεχίσω τον αγώνα για την ελευθερία μου με κάθε κόστος."

Η Sanaa Taleb από το μαρόκο, ζει και δουλεύει στην ελλάδα 5 χρόνια. Φυλακίστηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του ελληνικού. Χτυπήθηκε βίαια από μπάτσους επειδή αρνήθηκε να υπογράψει το χαρτί της απέλασής της. Η Sanaa μίλησε για τις άθλιες συνθήκες και την παράταση του χρόνου κράτησής της. Έκανε αποχή συσσιτίου από τις 31/10/15 για 18 μέρες. Στο πλευρό της αρκετές από τις συγκρατούμενές της. Τώρα εκκρεμεί δικαστήριο εναντίον της, στις 26/01/16, με κατηγορίες για αντίσταση κατά της αρχής. Στις 14/12/15 η Sanaa, μαζί με τις υπόλοιπες γυναίκες του κέντρου κράτησης ελληνικού ξεκί-νησαν μαζικά αποχή συσσιτίου επιμένοντας να διαμαρτύρονται για τις συνθήκες κράτησής τους.
Η Sanaa και όλες οι πολυεθνικές εργάτριες δεν έχουν ανάγκη από λευκή ελεημοσύνη. Είναι οι ταξικές αδερφές μας που με τη δύναμη και την οργή τους δίνουν μια μάχη για όλες εμάς, ενάντια στους πολιτισμένους κανίβαλους αυτού του κόσμου. Για καθεμιά που της κόβουν το μισθό, που χάνει τη δουλειά της λόγω εγκυμοσύνης ή σεξουαλικών προτιμήσεων, που έρχεται αντιμέτωπη καθημερινά με κάθε είδους λεκτική ή σωματική σεξιστική βία.
Η Sanaa είναι κάθε γυναίκα προλετάρια

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΚΑΙ ΜΙΣΟΣ ΤΑΞΙΚΟ.

ατροπίνες





ΣΤΙΣ ΜΚΟ Η ΕΡΓΑΣΙΑ...

> αφίσα που κολλήθηκε απ' τους διαρρήκτες της φοιτητικής κουλτούρας



O ΘΕΣΜΙΚΟΣ ΑΝΘΡΩΠΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ. Δεν είναι απλά μια ιδεολογία που επιχειρεί να εξαφανίσει την πραγματική ταξική θέση των μεταναστών/τριών, παρουσιάζοντάς τους ως κακόμοιρους που αποζητούν βοήθεια από την πολιτισμένη δύση. Είναι, ταυτόχρονα, η συμμετοχή ενός συνόλου από υπηρεσίες του λεγόμενου τρίτου τομέα (στα όρια του δημόσιου και ιδιωτικού) στην κατά τα άλλα συνεχή στρατιωτική διαχείριση του πολυεθνικού προλεταριάτου. Οι ΜΚΟ, και οι αντίστοιχες υπηρεσίες που εμφανίζονται στα σύνορα και στα “hotspots”, είναι το μαλακό αλλά οργανικό, πακέτο του σύγχρονου φασισμού.


ΠΟΙΟΙ ΔΟΥΛΕΥΟΥΝ ΟΜΩΣ ΣΤΙΣ ΜΚΟ; Οι δουλειές έχουν ανοίξει. Οι μπάτσοι δεν έχουν πια το μονοπώλιο, αλλά δίπλα τους πλέον βρίσκουν και θα βρίσκουν δουλειά ειδικευμένοι και ανειδίκευτοι άνεργοι. Η εργασία στις ΜΚΟ προτείνεται ως μια ενεργητική διαχείριση της ανεργίας, που παραδίδει τους/τις άνεργους/ες στην υπηρεσία της αστυνομίας.

ΚΑΙ, ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ; Η πολιτική διαχείριση και ο έλεγχος της ανεργίας. Έτσι, οι απόφοιτοι της ψυχολογίας, ανθρωπολογίας, της κοινωνιολογίας, των ανθρωπιστικών σπουδών γενικά, μπορούν να πάρουν, επιτέλους, σειρά στη γραμμή των καθαρμάτων. Κάθε νέο hotspot, σημαίνει περισσότερη δουλειά για τις ΜΚΟ, περισσότερη δουλειά για αυτούς που είναι πρόθυμοι να σταθούν δίπλα στους μπάτσους, να μελετήσουν την διαδικασία της καταγραφής, του εγκλεισμού, και τελικά την ζωή, την εργασία και τον θάνατο των μεταναστών/τριων.


ΟΙ ΠΡΟΘΥΜΟΙ ΣΥΜΦΟΙΤΗΤΕΣ ΜΑΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΘΩΟΙ.

ΔΕΝ ΚΑΝΟΥΝ ΑΠΛΑ ΜΙΑ ΔΟΥΛΕΙΑ:
ΔΟΥΛΕΥΟΥΝ, ΕΜΜΙΣΘΑ Ή ΕΘΕΛΟΝΤΙΚΑ,
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΣΚΟΠΟΥΣ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ
ΚΑΙ ΘΑ ΜΑΣ ΒΡΟΥΝ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΤΟΥΣ.