X

Φορμα επικοινωνιας

Σημείωσε στην παρακάτω φόρμα ποια CD, DVD ή εκδόσεις (και πόσα αντίτυπα από το καθένα) θέλεις από το distro του antifaLive, όπως και το mail σου, κι εμείς θα επικοινωνήσουμε μαζί σου για την αποστολή.

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *

ΤΑ ΑΙΤΙΑ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ | ANTIFA LAB

> Αφίσα που κολλιέται απ' την αντιφασιστική συνέλευση του antifa lab


Στις 31 Οκτώβρη 1998 στον Ασπρόκαμπο Κορινθίας ο 18χρονος αγρότης Ιωάννης Μ. μαζί με τον 29χρονο θείο του δολοφόνησαν τον 28χρονο Άρτα Γκέτα και τον 38χρονο Ντέντε Τουσάτ πυροβολώντας τους με καραμπίνα. Οι 2 Αλβανοί είχαν αποπειραθεί να κλέψουν πράγματα απ’ το σπίτι του, υποστήριξε ο κατηγορούμενος στο δικαστήριο, δικαιολογώντας την δολοφονία τους. “Οι Αλβανοί που κινούνται στην παρανομία πρέπει να γνωρίζουν ότι για το έγκλημα υπάρχει τιμωρία”, υποστήριξε ο συνήγορος του έλληνα αγρότη. Ένα μεγάλο μέρος της τοπικής κοινωνίας έσπευσε να δηλώσει την στήριξη του στον δολοφόνο, στο δικαστήριο και στις τηλεοπτικές κάμερες. Ο Ι.Μ. αφέθηκε ελεύθερος, με περιοριστικούς όρους.

Στις 21 Σεπτέμβρη 2018 στο κέντρο της Αθήνας, 2 μεσήλικοι καταστηματάρχες με την (σιωπηλή και την έμπρακτη) στήριξη αγανακτισμένου όχλου και των μπάτσων της ΔΙΑΣ δολοφόνησαν τον 33χρονο Ζακ Κωστόπουλο. Πήγε να κλέψει απ’ το κοσμηματοπωλείο, δήλωσαν οι δολοφόνοι δικαιολογώντας τις πράξεις τους. “Ήταν ανεξέλεγκτος, σε κατάσταση αμόκ”. Ένα σημαντικό μέρος της κοινωνίας έσπευσε να δηλώσει την στήριξη του στον δολοφόνο, στις καθημερινές του κουβέντες και στα social media. Οι ιατροδικαστές προς το παρόν “αγνοούν τα αίτια του θανάτου".

Κλέφτης/πρεζάκι/τρελός/οροθετικός. Υπάρχουν χίλιες λέξεις που έχει καβάτζα η ελληνική, ταξική, κοινωνία όταν θέλει να δικαιολογήσει τα καθημερινά της εγκλήματα. Άλλος απολίτιστος και άλλη περίεργη, άλλη οπισθοδρομική και άλλος πουστάρα και ό,τι άλλο σκατά χρησιμεύει κάθε φορά σαν περιγραφή. Δεν είναι μυστικό: Δεν έχουν όλες οι ζωές την ίδια αξία στις κοινωνίες που ζούμε, και η κρίση το έχει κάνει απλά πιο βάρβαρα προφανές. Ένας μετανάστης δολοφονημένος στα σύνορα ή στα κέντρα κράτησης δεν είναι είδηση, είναι στατιστική. Ένας φτωχός ύποπτος για κλοπή δολοφονημένος στην Ομόνοια είναι απλά μια αφορμή για τηλεοπτικές δημοσκοπήσεις.

Για αυτό φωνάζουν τόσο πολύ όλα αυτά τα σκουπίδια που στέκονται απέναντί μας, από τους νεοναζί μέχρι τα αφεντικά τους κι απ’ τους μικροϊδιοκτήτες μέχρι τους δημοσιογράφους, τους ελληναράδες λεβέντες και τους μπάτσους τους. Για να συνεχίσουν να κάνουν απ’ την εργασία μέχρι και την ίδια μας τη ζωή από φτηνές μέχρι αναλώσιμες. Αλλά πρώτα απ’ όλα για να το αποδεχτούμε αυτό κι εμείς οι ίδιοι: Πρώτα (πάντα) για τους δίπλα μας κι έπειτα και για μας.

Δεν θα πούμε κάτι καινούριο μα έχει αξία κάθε γαμημένη φορά που λέγεται: Η δολοφονία του Ζ. Κ. κι ο μικροαστικός οχετός που ακολούθησε στα μήντια, δεν ήταν ατυχές συμβάν, ούτε μεμονωμένο περιστατικό. Είναι η κανονικότητα της ραχοκοκαλιάς μιας κοινωνίας που έχει την ηθική νταβατζή και το βλέμμα μπάτσου.

Είναι επείγον να τους θυμίσουμε ότι δεν παίζουν χωρίς αντίπαλο. 

Η ΠΡΟΕΛΑΣΗ ΤΗΣ ΠΑΝΟΥΚΛΑΣ

> αφίσα που κολλήθηκε από αυτόνομους



Η προέλαση της πανούκλας δεν σημαδεύει μόνο τους μετανάστες και τους πρόσφυγες 
~
Πριν 2 χρόνια ήταν μια φασιστική πρόταση. Σήμερα είναι μια πολτισμένη "διαχείριση": Η δημιουργία στρατοπέδων συγκέντρωσης μεταναστών έξω απ' τα τείχη· έξω απ' τη νομοθεσία της ε.ε... Έτσι ώστε να "χάνονται οι ευθύνες" για όσα εγκλήματα συμβαίνουν εκεί, σε βάρος των χιλιάδων dreamers.

Με αυτά τα κάτεργα οι πρωτοκοσμικοί υπήκοοι θα "ησυχάσουν"... Θα νοιώσουν ότι έχουν κάποια "αξία" για τ' αφεντικά τους. Πόσο "μεγάλη"; Τόσο όσο χρειάζονται οι "εθνικοί κορμοί" ενόψει του εξελισσόμενου παγκόσμιου πολέμου...

ZERO YEARS #8 | ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ

Zero Years #8, Ιούνης - Ιούλης '18 | κυκλοφορεί


Το Zero Years υποστηρίζει τη Λέσχη Κατασκόπων του 21ου αιώνα και τους σκοπούς της. Αν δεν βρίσκεις αυτή την έκδοση αλλού, θα την βρεις στο info/βιβλιοπωλείο της Λέσχης, Φερρών 30 και Φυλής, κάθε Πέμπτη 16.30-19.30 και κάθε Σάββατο, 12.00-16.00. Θα τη βρεις, όμως, και εδώ:

στην Αθήνα: στο κάτω περίπτερο της πλατείας εξαρχείων, στο βιβλιοπωλείο Ναυτίλος και στα Αυτοδιαχειριζόμενα στέκια Αρχιτεκτονικής και Νομικής.

στην Πάτρα: αυτοδιαχειριζόμενο στέκι Ανατόπια

στη Θεσσαλονίκη: στο στέκι στη Μόδη

στα Ιωάννινα: στο Fahrenheit 451

και στο αυτόνομο βιβλιοπωλείο και αρχείο κινηματικών εντύπων Mad Marx
αν παρόλα αυτά δεν το βρίσκετε, στείλτε στο zeroyearszine@gmail.com


Σ’ αυτό το χώρο κάτι μου φέρνει
ρίγη γλυκειάς αδιαφορίας
δεν τρέχει τίποτα έξω από μένα
ζω στο δικό μου μικρό παράδεισο

Κλείνω τ’ αυτιά μου σε κάθε ψέμα
που μου ξυπνά φόβο παράλογο
είμαι περήφανος που ζω σαν τον καθένα
στην αυτοκρατορία των ανάπηρων


Μια από τις αρχικές αξιώσεις του περιοδικού αυτού ήταν -και φυσικά παραμένει- να συζητάει και να γράφει για την βιωμένη πραγματικότητα των συντακτών/τριών του ως κομμάτι της σύγχρονης εργατικής τάξης. Κι αυτή η πραγματικότητα είναι κοινωνικά και ταξικά ορισμένη, είναι πολωμένη και καπιταλιστικά σύνθετη, είναι γεμάτη αντιφατικές επιθυμίες και αδιάλλακτες ανάγκες -ή και το αντίστροφο. Οι δύο και κάτι μήνες που μας πήρε να συζητήσουμε, να ξανασυζητήσουμε και να συντάξουμε την ύλη αυτού του τεύχους ευτυχώς δεν μας βρήκαν αδρανείς. Χάρη στην προθυμία για κουβέντα που έδειξε το Αυτοδιαχειριζόμενο Βιβλιοπωλείο-Distro «Σουπιά» βρεθήκαμε να συζητάμε τα Ελληνοτουρκικά στο Πολυτεχνείο του Βόλου, στα τέλη του περασμένου Απρίλη. Χάρη στις σταθερές συντροφικές σχέσεις και τις αμοιβαίες πολιτικές συμφωνίες με το antifa community βρεθήκαμε σε δύο μοτοπορείες εναντίωσης στην ελληνο-ισραηλινή συμμαχία και αλληλεγγύης στους/στις Παλαιστίνιους/ες, με τη μία εξ’ αυτών να περνάει έξω από το Πεντάγωνο και το ελληνο-ισραηλινό εμπορικό επιμελητήριο στο κάτω Χαλάνδρι. Χάρη στην πρωτοβουλία των Συμβουλίων για την Εργατική Αυτονομία βρεθήκαμε, επίσης, σε μια συγκέντρωση έξω από το Υπουργείο Εξωτερικών και σε μια πολιτική εκδήλωση με θέμα τις ιμπεριαλιστικές αναζητήσεις του ελληνικού κράτους στην Ανατολική Μεσόγειο με επίκεντρο την ενέργεια. Κι όλα αυτά αφότου αφιερώσαμε τον μεγαλύτερο όγκο του προηγούμενου τεύχους στην ιχνηλάτηση της μεταστροφής της εξωτερικής πολιτικής του ελληνικού κράτους στην Μέση Ανατολή από τον Β’ ΠΠ και έπειτα, ιδιαίτερα σε ότι αφορούσε την αραβο-ισραηλινή σύγκρουση.

Είμαστε κατά κάποιο τρόπο προνομιούχοι/ες, έτσι δεν είναι; Και το προνόμιό μας είναι ότι σε μια εποχή που η πολιτική συγκυρία γίνεται στην καλύτερη περίπτωση αντικείμενο υπαρξιακού αναστοχασμού και στην χειρότερη αποβάλλεται μπροστά στην ευκολία της Ιδεολογίας, το πολιτικά οργανωμένο συντροφικό μας περιβάλλον δεν μας επέτρεψε την αδράνεια. Δεν μας υπέδειξε την ακαδημαϊκή ενατένιση της κοινωνικής κίνησης. Μας επέβαλε -και εμείς το επιβάλαμε στους εαυτούς και τις εαυτές μας- να μπλέξουμε: να συζητήσουμε, να διαφωνήσουμε, να κάνουμε κριτική, να σκεφτούμε, να διαβάσουμε και να κολλήσουμε αφίσες, χωρίς να χάνουμε ποτέ από τα μάτια μας το δρόμο. Μη φαντάζεστε! Όταν λέμε το δρόμο εννοούμε όλα όσα αναφέραμε παραπάνω, μαζί με όσα προλάβαμε να συζητήσουμε ή να ζήσουμε, οργανωμένα ή εδώ κι εκεί, ασκώντας ένα ελάχιστο πολιτικό καθήκον σε μια ζοφερή εποχή. Το ξέρουμε ότι δεν είναι αρκετά. Ποτέ τα λόγια από μόνα τους δεν ήταν.

Το λέμε ξανά: γράφουμε από προνομιούχο θέση. Η αντι-θεσμική παράδοση που κουβαλάμε μας έχει προσφέρει τη συνείδηση πως δοκιμάζουμε για να αποτύχουμε καλά, να δοκιμάσουμε ξανά και να αποτύχουμε καλύτερα. Καμία μελαγχολία! Μας προκαλεί απλά δυσπεψία η κατανάλωση κάθε μικρής «επιτυχίας»: ενός πεσίματος σε φασίστα, ενός μοιράσματος σε σχολείο, μιας εκλογικής επιτυχίας, μιας έκδοσης, ενός πολιτικού ελιγμού ή μιας καλής άποψης -ως της απόλυτης νίκης, ως του φάρου για το μέλλον της επαναστατικής γραμμής κ.λπ. Οι μικρόκοσμοι είναι αποπνικτικοί -και οι φύλακές τους κάτι χειρότερο! Μιλάμε, λοιπόν, από τη θέση μιας διάθεσης για πολιτικό πειραματισμό που δεν αναζητεί κάποια δικαίωση από τις γραφές. Αντλεί απλά από την ίδια του την κίνηση, οπισθοχωρεί μόνο για να σκεφτεί, να ανασυνταχτεί και να δοκιμάσει ξανά.

Παρακάτω λοιπόν, θα προσπαθήσουμε να συζητήσουμε κάποια από αυτά που ακούσαμε, διαβάσαμε, είδαμε δίπλα μας και συζητήσαμε το προηγούμενο δίμηνο, κατά την απόπειρά μας να τεθούμε, λόγω και έργω, ενάντια στον ελληνικό ιμπεριαλισμό με αφορμή την κλιμακούμενη ένταση στη Λωρίδα της Γάζας και τη Δυτική Όχθη. Μια απόπειρα εκ προοιμίου μειοψηφική και αναγκαστικά ημιτελή. [...]



KILLING GAZA | ΤΕΤΑΡΤΗ 27/6, ΑΣΟΕΕ

KILLING GAZA | 

Εκδήλωση - προβολή | Τετάρτη 27/6, ΑΣΟΕΕ, 20:30
από το antifa barricada και το antifa projector

Ο ΜΟΝΟΣ ΦΟΒΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΦΟΒΟΣ | ΔΙΑΡΡΗΚΤ(ΡΙ)ΕΣ

> αφίσα που κολλήθηκε από διαρρήκτ(ρι)ες της φοιτητικής κουλτούρας


Ο ΜΟΝΟΣ ΦΟΒΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΦΟΒΟΣ

ΠΡΟΧΘΕΣ, Η ΑΤΥΠΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΧΡΗΣΤΩΝ, μικροπαραβατικών, μικρο-πωλητών και αιώνιων φοιτητών/τριών οργάνωσε τελετή μαύρης μαγείας με σκοπό να θυσιάσει άριστους νέους με προοπτική καριέρας στο εξωτερικό. Σας φαίνεται ρεαλιστικό;
Ωραία, όσo ρεαλιστικό είναι το παραπάνω δημοσίευμα, τόσο είναι και τα δημοσιεύματα που κυκλοφορούν σε δελτία ειδήσεων και εφημερίδες. Όλα εκείνα, που με πρόσχημα την αριστερή ηγεμονία στα πανεπιστήμια, διαμορφώνουν μία νέα δεξιά αφήγηση για το πανεπιστήμιο. Μία ιστορία περί εγκληματικότητας και ανομίας, που μεθοδευμένα τα τελευταία 10 χρόνια χτίζεται μέσα και έξω από τις σχολές: είτε σε επίπεδο προσώπων, μαθημάτων και ακαδημαϊκών προσανατολισμών, είτε ευρύτερα στη νοοτροπία του ακαδημαϊκού σώματος.
ΒΕΒΑΙΑ, Η ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΤΗΣ ΔΕΝ ΕΓΚΕΙΤΑΙ, ΑΠΛΑ, ΣΤΗΝ ΤΥΦΛΗ ΜΗΝΤΙΑΚΗ ΑΝΑΠΑΡΑΓΩΓΗ. Κάθε άλλo η αποτελεσματικότητά της βασίζεται στην μοριακή εδραίωσή της, στην ακαδημαϊκή καθημερινότητα: στις συζητήσεις, στις επαφές και στο επίπεδο των καθημερινών σχέσεων. Ο φόβος και η ανασφάλεια του φοιτητικού σώματος, γύρω από «την πρέζα στη Μασσαλίας», «το παρεμπόριο στην ΑΣΟΕΕ » και τα «ναρκωτικά στο ΑΠΘ», έχουν γίνει τυφλοσούρτης, ενώ ο συντηρητισμός της ελληνικής οικογένειας γυρνάει πίσω σε ατομισμό και απογοήτευση. Και αν είμαστε για κάτι σίγουροι και σίγουρες, αυτό είναι πως ο φόβος παράγει γενικευμένη σιωπή.
ΕΤΣΙ, Η ΑΝΑΣΦΑΛΕΙΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΚΑΝΟΝΙΚΟΤΗΤΑ και στρώνεται το απαραίτητο έδαφος ώστε η αφήγηση περί εγκληματικότητας να εφαρμόζεται τέλεια στη συντηρητική σφαίρα του φοιτητικού σώματος. Η ιδεολογία της ανομίας γίνεται ηγεμονική και η συστράτευση με την αστυνομία στέκεται σα μοναδική λύση. Κάπως έτσι ανανεώνεται ο ήδη εδραιωμένος ρατσισμός των φοιτητών, κάπως έτσι χτίζεται η ανοχή σε επιθέσεις κατά μεταναστών, τοξικοεξαρτημένων και μικροπαραβατικών κατά της πολυεθνικής εργατικής τάξης.
ΟΣΟ ΓΙΑ ΕΜΑΣ, δεν πέφτουμε από τα σύννεφα από την κάθε φορά μηντιακή παράνοια, ούτε περιμένουμε κάποια εντυπωσιακή «καταπάτηση του πανεπιστημιακού ασύλου» για να δούμε τι συμβαίνει δίπλα μας. Καιρός, λοιπόν, να δράσουμε ανάλογα. Να γνωριστούμε, να χτίσουμε τις σχέσεις μας, να αναγνωρίσουμε τις συλλογικές μας δυνατότητες και να αντεπιτεθούμε.

ΟΠΩΣ ΣΤΗ ΒΟΣΝΙΑ, Η ΣΙΩΠΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΘΝΟΚΑΘΑΡΣΗ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΕΝΟΧΗ! | ΑΥΤΟΝΟΜΟΙ

αφίσα που κολλήθηκε από αυτόνομους

ANTIFA COMMUNITY 29 + VIDEO ΑΠ' ΤΟ ANTIFA LIVE vol 23

Μοιράστηκε τον Μάη του 18 απ' την συνεργασία αντιφασιστικών ομάδων του antifa community (Κλικ εδώ για να το διαβάσεις)


[ + video με τους Krav Boca και τους Renovatio απ' το 23ο antifa live ]

ΜΙΣΘΟΣ Ή ΕΙΣΟΔΗΜΑ; | ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ | ΤΕΤΑΡΤΗ 13/6, ΕΜΠ


μισθός ή εισόδημα; (η άρνηση της μισθωτής εργασίας απ' τα δεξιά)
> Πολιτική εκδήλωση | 13 Ιουνίου, ΕΜΠ, κτ. Γκίνη, 19:30
απ' τους 7ψυχους

ΑΠΑΛΛΑΓΗ ΤΗΣ Π.Α. ΑΠΟ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ | ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ ΣΑΒΒΑΤΟ 9 ΙΟΥΝΗ, ΠΑΤΡΑ


Στις 13 Ιούνη στις 9:00 στο Εφετείο Ναυπλίου εκδικάζεται η υπόθεση της Π. Α. για μείωση της ποινής. 
αφίσα που κολλήθηκε από την Α.Σ. 65


Ενάντια στη δικαιοσύνη της πατριαρχίας υπερασπιζόμαστε το 
δικαίωμα στη γυναικεία αυτοάμυνα
απέναντι στην αντρική επιθετικότητα

ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ, ΣΑΒΒΑΤΟ 9 ΙΟΥΝΗ, 12:00
ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ

(Για το ίδιο ζήτημα λίγους μήνες πριν,από το antifa shalala + συντρόφισσες:)

ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ |

(για τις δράσεις του antifa community και του συμβουλίου για την εργατική αυτονομία. Για την αλληλεγγύη στους παλαιστίνιους και την κόντρα στην ελληνο-ισραηλινή συμμαχία.
για μας και για εκείνες, για εκείνους.)