X

Φορμα επικοινωνιας

Σημείωσε στην παρακάτω φόρμα ποια CD, DVD ή εκδόσεις (και πόσα αντίτυπα από το καθένα) θέλεις από το distro του antifaLive, όπως και το mail σου, κι εμείς θα επικοινωνήσουμε μαζί σου για την αποστολή.

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *

ΧΑΡΤΙΑ ΣΤΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΤΟΝ ΑΝΤΙΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΙΣΜΟ | ANTIFA LAB

αφίσα που κολλιέται από την συνέλευση του antifa LAB


Τώρα ήταν η σειρά του Μάντσεστερ.
Και κάθε φορά απ’ την αρχή: και ο φόβος, και η παράνοια και οι κυνικές, ψευτοευαίσθητες μπούρδες. Οι αιματοβαμμένες μπούρδες.
Ο πόλεμος ενάντια στην τρομοκρατία συμπληρώνει κοντά δύο δεκαετίες -και οι ειδικοί των αφεντικών τον τελευταίο καιρό, με διάφορες αφορμές, δεν διστάζουν να το παραδεχτούν πλέον και ανοιχτά: η τρομοκρατία ήταν ένα χρήσιμο πρόσχημα. Η «αντιτρομοκρατία» δεν αποτελεί παρά το κρίσιμο άλλοθι για ένα ολοένα και πιο έντονο διακρατικό ξεκαθάρισμα λογαριασμών. Όμως, ο πόλεμος δεν είναι, μόνο, σύγκρουση κρατικών συμφερόντων.

Από την 11η Σεπτέμβρη και μετά, οι δυτικοί υπήκοοι έπρεπε να πειστούν ότι οι μουσουλμάνοι είναι «απολίτιστοι», «παρανοϊκοί», «μισαλόδοξοι», «κατώτεροι», «εχθροί» του δυτικού τρόπου ζωής. Όχι για λόγους «μάχης των ιδεών». Εδώ και 15 χρόνια, η συνεπής και μαζική αντιμουσουλμανική προπαγάνδα έχει καταφέρει πρώτα απ’ όλα να οπλίσει τα χέρια των δυτικών κρατών των αφεντικών τους. Έχει καταφέρει να δικαιώσει στα μάτια των δυτικών υπηκόων τη διαχείριση ενός κομματιού της εργατικής τάξης αυτού του πλανήτη με όρους βίας και απόλυτης απαξίωσης, στα όρια του θανάτου και της καταστροφής της. Κι αυτό δεν τελειώνει στις γκρεμισμένες πόλεις της Ασίας και της Αφρικής. Συνεχίζεται με άλλους όρους στα μετόπισθεν του πολέμου: Αν η υποτίμηση της εργατικής τάξης στην Ανατολή παίρνει τη μορφή του θανάτου, στη Δύση παίρνει τη μορφή της ανεργίας, της πολιτικής απαγόρευσης, της ζωής στο όριο της επιβίωσης. Τόσα χρόνια οι δυτικοί υπήκοοι έχουν συνηθίσει να βλέπουν τα σώματα των μουσουλμάνων να πνίγονται, να στοχοποιούνται, να στοιβάζονται. Έχουν εκπαιδευτεί να βλέπουν τους μουσουλμάνους στην καλύτερη σαν κακόμοιρους, στη χειρότερη σαν «επικίνδυνους» και «ύποπτους». Πάντα, όμως, σαν ζωές που αξίζουν λιγότερο απ’ των δυτικών: ποτέ σαν ακραία υποτιμημένους εργάτες.

Στην ελλάδα η αντιμουσουλμανική προπαγάνδα δεν χρειάστηκε πολύ κόπο για να πιάσει τόπο: Εδώ το μίσος για τους μουσουλμάνους (συνήθως με την πάντα πιασάρικη μορφή του αντιτουρκισμού) ειναι πολύ παλιότερο απο τις βόμβες στο ψαχνό και τον τζιχαντισμό. Για τους ορθόδοξους ελληνάρες (από τους κρατικούς μηχανισμούς παραγωγής διακρατικών εντάσεων μέχρι την εκκλησία και την κάθε ανώνυμη ακροδεξιά λέρα που έχτισε πάνω σε θρησκείες-πατρίδες-οικογένειες τις μικροαστικές της φαντασιώσεις) αποτέλεσε αναγκαίο στοιχείο της εθνικής τους συγκρότησης -τόσο στις βρώμικες ιμπεριαλιστικές τους περιπέτειες στα ‘90s, όσο και σήμερα. Είναι και για όλα αυτά που σήμερα ο αντιμουσουλμανισμός αποτελεί και την ικανή και αναγκαία βάση για την κοινωνική αποδοχή της πολιτικής απαγόρευσης του πιο πρόσφατου κύματος (συχνά μουσουλμάνων) μεταναστών.

Η οργανωμένη κόντρα στον αντιμουσουλμανισμό σήμερα δεν είναι μόνο κόντρα στη πολεμική μηχανή. Είναι κόντρα στη βασική ιδεολογία υποτίμησης της εργασίας τα τελευταία 15 χρόνια, είναι κόντρα στη πολιτική απαγόρευση των μεταναστών εργατών, είναι κόντρα στα σχέδια του κράτους και των αφεντικών γι’ αυτούς:είναι κόντρα στα σχέδια των κράτους και των αφεντικών για Εμάς.

ΧΑΡΤΙΑ ΣΤΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ σημαίνει
ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΤΟΝ ΑΝΤΙΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΙΣΜΟ










>>> Σχετικά, ξαναρίξε μια ματιά και στο video "σημειώσεις από την πολιτισμένη δύση" που κυκλοφόρησε 1,5 χρόνο πριν απ' το antifa projector:

ΔΙΗΜΕΡΟ ANTIFA ΕΚΔΗΛΩΣΕΩΝ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΑ | 29 + 30/4


> Το σάββατο 29 Απρίλη θα γίνει παρουσίαση του βιβλίου «Assata taught me!» και προβολή σχετικού βίντεο από τις antifa sisterhood και την κυριακή 30 Απρίλη προβολή του βίντεο «αυτοί είναι αιχμάλωτοι» από το antifa projector, στον αυτοδιαχειριζόμενο χώρο Ανατόπια (κορίνθου 171, πίσω απ' το παλιό αρσάκειο).
Και οι δύο εκδηλώσεις γίνονται με την πολιιτκή στήριξη της Αντιφασιστικής Συνεννόησης 65.

JUSQU'ICI TOUT VA BIEN | ΓΙΑ ΤΗ ΓΑΛΛΙΑ (ΚΑΙ ΠΕΡΑ ΑΠ' ΑΥΤΗΝ)


"Την ακροδεξία δεν την πολεμάς στις κάλπες!" / σύνθημα από μαχητική αντιφασιστική πορεία στους δρόμους της Μασσαλίας, 4 μέρες πριν


απ' την ασταμάτητη μηχανή / Sarajevo


Τρίτη 25 Απρίλη.
Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι ο Μακρόν εκπροσωπεί τμήματα του γαλλικού κεφάλαιου. Ίσως τα πιο δυναμικά τέτοια. Δεν υπάρχει, επίσης, καμία αμφιβολία, ότι οποιοσδήποτε υποψήφιος “εκπρόσωπος” (ακόμα περισσότερο: αν κάνει “προεκλογική εκστρατεία” για να πιάσει μια καρέκλα όπου κανείς δεν θα μπορεί να τον καθαιρέσει στη διάρκεια της θητείας του για “αθέτηση υποσχέσεων”) είναι κάθαρμα. Στον ένα ή στον άλλο βαθμό.

Μ’ αυτά σαν δεδομένα, η αριστέρα (συμπεριλαμβανομένης της κομμουνιστικής ακόμα και τότε που δεν ήταν “αριστέρα του κράτους και του κεφάλαιου”) έχει την εξής ροπή: προκειμένου να σώσει αυτό που θεωρεί “αγνότητά” της κάνει μια προστυχία. Κλείνει τα μάτια. Κλείνει τα μάτια στη διαλεκτική ανάλυση της (καπιταλιστικής) πραγματικότητας. Κλείνει τα μάτια και το ρίχνει στη θεολογία: όλοι ίδιοι είναι – εκτός από εμάς. (“Εκτός από εμάς” παρά την τεράστια ιστορία των διασπάσεων, των κατηγοριών για προδοσίες, κλπ κλπ…)
“Δεν είναι όλες ίδιες” οι πολιτικές βιτρίνες του κεφάλαιου, των αφεντικών και των κοινωνικών τους συμμάχων. Για έναν απλό λόγο: δεν είναι τα αφεντικά ένα ενιαίο και αδιαίρετο μπλοκ συμφερόντων, τακτικών και στρατηγικών. Ναι, η εκμετάλλευση, κάποτε άγρια, της εργασίας μέσα απ’ την μισθωτή σχέση (αλλά και την άμμισθη…) και της ζωής συνολικά, είναι ο κοινός παρονομαστής εκείνου που λέγεται καπιταλισμός. Αλλά στον ονομαστή υπάρχουν διαφορές, συχνά σκληρές. Διαφορετικές μερίδες των αφεντικών, με διαφορετικά έως αντίπαλα συμφέροντα, ακόμα και μέσα σε κάθε έναν εθνοκρατικό σχηματισμό χωριστά, επιλέγουν διαφορετικούς εκλεκτούς σαν “βιτρίνες”. Επειδή έχουν διαφορετικές τακτικές. Κάποτε και διαφορετικές στρατηγικές.
Δεν είναι όλες οι βιτρίνες ίδιες, ενώ όλες υπηρετούν την ίδια γενική υπόθεση, της καπιταλιστικής συσσώρευσης. Η τελευταία απόδειξη των διαφορών τους είναι … οι οπαδοί τους. Πιστεύει κανείς ότι, για παράδειγμα, ήταν εντελώς “τυχαίο” ότι μετά την επικράτηση του brexit πολλαπλασιάστηκαν στην επικράτεια της αυτού μεγαλειότητας οι φραστικές και φυσικές ρατσιστικές επιθέσεις; Ή μήπως νομίζει κανείς ότι αν η φασιστοϋποψήφια στη γαλλία έπιανε κανά 25% και ερχόταν πρώτη, τα φασιστρόνια θα πήγαιναν για μπύρες και μετά για ύπνο;
Η δουλειά του διαλεκτικού υλιστή δεν είναι να ξεπέφτει σε μανιχαϊστή και θρησκόληπτο. Η δουλειά του διαλεκτικού υλιστή είναι να διακρίνει, να αναλύει και να εξηγεί αυτές τις ενδοκαπιταλιστικές διαφορές – και την μικροαστική ουρά τους. Όχι για να υποστηρίξει τους μεν εναντίον των δε! Αλλά για να διακρίνει τις διαφορετικές τακτικές ενσωμάτωσης της εργατικής τάξης στα συμφέροντα άλλοτε των μεν και άλλοτε των δε. Για να ενημερώνει τεκμηριωμένα και ψυχρά την τάξη μας ότι οι ιδεολογικές και συναισθηματικές πολώσεις μεταξύ των αφεντικών είναι παγίδα· ειδικά αν πέφτει κανείς θύμα τέτοιων διπόλων νομίζοντας ότι κάποιος (κάποιο τμήμα των αφεντικών) θα τον “ελευθερώσει”.
Δεν είναι δα “φιλοσοφία” αυτά! Θυμηθείτε το πασίγνωστο: “μνημόνιο” – “αντιμνημόνιο”! Διαφορετικά τμήματα των ντόπιων αφεντικών, υπερασπιζόμενα τα δικά τους, τα ολόδικά τους συμφέροντα, “πολώθηκαν” γύρω απ’ το είδος, την έκταση και το περιεχόμενο των καπιταλιστικών και κρατικών μεταρρυθμίσεων στην ελλάδα. Κατάλαβε κανείς τίποτα; Ελάχιστοι. Φρόντισαν για την τύφλα ο μικροαστισμός απ’ την μία και η “θεολογία της απελευθέρωσης” απ’ την άλλη.
Οι θρησκόληπτοι, οι μανιχαϊστές, οι τσατσορούφιανοι των αφεντικών (για την ντόπια “αριστερά” μιλάμε!) έπαιξαν με συνέπεια το παιχνιδάκι. Είναι γνωστό ποιοι, πως και γιατί – άλλωστε συνεχίζουν. Ωμά και κυνικά, μ’ όλα τα παχιά τους λόγια και τους βερμπαλισμούς τους, για δαύτους η τάξη μας και τα δικά μας αυτοτελή εργατικά συμφέροντα ήταν μόνο το λάδι στα γρανάζια της ντόπιας ενδοκαπιταλιστικής σύγκρουσης!  Ωμά και κυνικά τάισαν και ταΐζουν τους ντόπιους φασίστες· αβαντάρισαν και αβαντάρουν τα αφεντικά. Και το αποτέλεσμα είναι οικτρό: μισθοί των 400, των 300 ή και των καθόλου ευρώ· ωράρια των 10, των 12, των 14 ωρών· θρίαμβος της “μαύρης”, άγριας εκμετάλλευσης και συσσώρευσηςκι άλλα πολλά.
Απ’ την μια μεριά λοιπόν η “αριστερή” σοφή γνωμάτευση ότι “έλα μωρέ, τι Λεπέν τι Μακρόν!” Απ’ την αντίθετη μεριά η απουσία εκείνου που θα έριχνε το εκλογικό θέαμα, το θέαμα της αντιπροσώπευσης, στις πραγματικές, μηδαμινές του διαστάσεις: η απουσία της μαχόμενης και μαχητικής σύγχρονης εργατικής τάξης, στη γαλλία και οπουδήποτε αλλού, που μια μέρα πριν και μια μέρα μετά από την οποιαδήποτε “ιεροτελεστία της δημοκρατίας” θα ήταν στο πεζοδρόμιο.
Είναι πρόστυχοι οι “απελευθερωτές” μας. Γινόμαστε όμως κι εμείς πρόστυχοι, σε βάρος μας, όσο αρνούμαστε την συλλογική ταξική αυτοσυνείδησή μας. Κι όσο δεν τους φτύνουμε, μεταφορικά και κυριολεκτικά.

BARRICADA #48 / ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΓΡΑΜΜΗ


>>> Το
 antifa BARRICADA θα το βρεις σε αυτοδιαχειριζόμενους χώρους, στο βιβλιοπωλείο του Ναυτίλου (σόλωνος και χ. τρικούπη), στο
βιβλιοπωλείο "Βιβλιόσημο" (Γεωργίου Ζωγράφου 8, πλατεία Γαρδένιας, Ζωγράφου), στο βιβλιοπωλείο "Μώβ Σκίουρος" (πλατεία Καρύτση) στο βιβλιοπωλείο "Αμόνι" (πλατεία Μερκούρη, Άνω Πετράλωνα),  και στα περίπτερα της πλατείας εξαρχείων (στουρνάρη και σπ. τρικούπη) και της πλατείας κάνιγγος (στην αρχή της ακαδημίας).
ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ
Κανονιοφόρα, με και άνευ διπλωματίας // Bee Sting // Αρβύλες, made in the EU // Μπίζνες στο διπλανό διαμέρισμα· το πρόγραμμα Relocation Scheme and Emergency Response // Antifa διαδήλωση - Χαρτιά σε όλους του μετανάστες // Από την αραβική άνοιξη στις παραστρατιωτικές ομάδες // λένε // Αργεντινή: γυναίκες στην πρώτη γραμμή // Από την αραβική άνοιξη στις παραστρατιωτικές ομάδες // Ο άγνωστος ποιητής
+ ένθετο:  το κράτος - οχυρό


Αργεντινή: γυναίκες στην πρώτη γραμμή
Στις 8 του περασμένου Μάρτη, εκατοντάδες χιλιάδες γυναίκες διαδήλωσαν στο Μπουένος Άιρες και σε άλλες πόλεις της Αργεντινής, στη δεύτερη απεργία γυναικών μέσα σε έξι μήνες. Αυτό που ξεκίνησε σαν αντίδραση στην έμφυλη βία και τις γυναικοκτονίες, έχει περάσει στο επίκεντρο της αντίστασης στις νεοφιλελεύθερες και αντεργατικές πολιτικές του προέδρου Μακρί. Στη συνέντευξη που ακολουθεί, η Βερόνικα Γκάγκο – καθηγήτρια κοινωνικών επιστημών στο πανεπιστήμιο του Μπουένος Άιρες και μέλος του κινήματος “Ni Una Menos” (Ούτε Μία Λιγότερη) – μιλάει για τη γενεαλογία του γυναικείου κινήματος στην Αργεντινή και για τα χαρακτηριστικά αυτού του νέου κύματος φεμινιστικού ακτιβισμού.
Κομβική για την εξέλιξη του κινήματος υπήρξε η απεργία του περασμένου Οκτώβρη που ανέδειξε στο δρόμο τη σχέση ανάμεσα στην ανδρική βία και την απαξίωση της εργασίας των γυναικών. Η απεργία βοήθησε να γίνουν ορατές οι διάφορες μορφές αυτής της εργασίας: μισθωτή και απλήρωτη, επίσημη και ανεπίσημη, αναπαραγωγική και συναισθηματική. Οι γυναίκες δεν εγκατέλειψαν μόνο τους χώρους εργασίας αλλά  αρνήθηκαν για μια μέρα και τους ρόλους τους: το μαγείρεμα, το καθάρισμα, τη φροντίδα, το χαμόγελο. Το κάλεσμα έδινε έμφαση στην οικονομική ανασφάλεια των γυναικών που τις κάνει ευάλωτες στην ανδρική βία, στο ότι οι φτωχές γυναίκες δεν έχουν πρόσβαση σε νόμιμες και ασφαλείς εκτρώσεις και συνεπώς χτυπιούνται από την εγκληματοποίησή τους και στη νεοφιλελεύθερη αναδιάρθρωση που φορτώνει ακόμα περισσότερο στις πλάτες των γυναικών τα βάρη της κοινωνικής αναπαραγωγής.
Η απεργία αυτή ήταν μόνο μια στιγμή – καθόλου αυθόρμητη και ξαφνική – αυτού που έχει αρχίσει να αποκαλείται «φεμινισμός των μαζών». Ένας φεμινισμός λατινοαμερικάνικου τύπου με ρίζες στους αγώνες των εργατικών γειτονιών, στις κοινότητες των μεταναστών και στις οργανώσεις των ανεπίσημων εργατριών. Οι εμπειρίες, η αποφασιστικότητα και η διαύγεια των Αργεντίνων γυναικών έχουν δώσει ώθηση σε αγώνες σε όλη την Λατινική Αμερική. Γίνονται όμως και παράδειγμα σε όλο τον κόσμο, όπως φάνηκε και στις κινητοποιήσεις της 8ης Μάρτη με όλες τις αντιθέσεις και ιεραρχίες που κουβαλάνε (με πιο προβεβλημένη τη «μέρα χωρίς τη γυναίκα» στις ΗΠΑ), ανοίγοντας έτσι το δρόμο για ένα νέο φεμινιστικό διεθνισμό.

Μπορείς να μας πεις λίγα πράγματα για την ιστορία του κινήματος στην Αργεντινή;
Ένα από τα βασικά προηγούμενα για τις Ni Una Menos είναι η Εθνική Συνάντηση Γυναικών, που έχει πλέον μπει στο 32ο έτος. Η συνάντηση έχει εξελιχθεί στη μεγαλύτερη του είδους της - πέρυσι συμμετείχαν εβδομήντα χιλιάδες γυναίκες στο τριήμερο συνέδριο. Εξαιτίας της μακροβιότητάς και της συχνότητάς της, η συνάντηση έχει γίνει ο χώρος όπου το γυναικείο κίνημα μπορεί να εξελιχθεί μπροστά στο μεταβαλλόμενο πολιτικό σκηνικό.
Το πιο ξεκάθαρο παράδειγμα αυτής της εξέλιξης ήταν η συνάντηση του 2003 με τη συμμετοχή των piqueteras, του κινήματος άνεργων γυναικών που οργάνωνε για χρόνια συνελεύσεις γειτονιάς και διαδηλώσεις ενάντια στο νεοφιλελευθερισμό. Από εκείνη τη στιγμή και μετά, η Συνάντηση Γυναικών έγινε ένα μαζικό φαινόμενο, όλο και περισσότερο λατινοαμερικάνικο ως προς την εμβέλειά του. Βρίσκεις γυναίκες που έρχονται από το Περού, την Κολομβία κ.ο.κ. Έχει γίνει μια ιδιαίτερη στιγμή στην οποία οι γυναίκες συγκεντρώνονται και μοιράζονται τις εμπειρίες τους.
Οι Μητέρες της Πλατείας Mayo είναι επίσης ένα αναπόσπαστο κομμάτι της γενεαλογίας μας. Αυτές οι γυναίκες, οι μητέρες των θυμάτων της στρατιωτικής δικτατορίας, άρχισαν να μάχονται την κρατική τρομοκρατία το 1977 και παραμένουν μία από τις πιο σημαντικές οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων της Αργεντινής. Στρέφουμε το βλέμμα μας σ’ αυτές σαν ένα παράδειγμα πολιτικής όπου οι γυναίκες είναι οι πρωταγωνίστριες. Οι τακτικές που χρησιμοποίησαν, καταλήψεις δρόμων κλπ, είναι σημαντικές και σήμερα.
Οι νέες γενιές πρέπει να βρουν σύγχρονους τρόπους να σχετιστούν μ’ αυτήν την παράδοση, με τις προγόνους μας (ancestras) όπως λέμε, και να ανακαλύψουν τα στοιχεία αυτής της κληρονομιάς που θα δώσουν δύναμη στο δεδομένο πολιτικό πλαίσιο. Είναι μια ιδέα που προκύπτει συχνά στις συνελεύσεις μας, μια ιδέα που βασικά αντικρούει την αίσθηση ότι αυτές οι απεργίες και δράσεις είναι κάτι αυθόρμητο: το να αναγνωρίζουμε τη θέση μας στην ευρύτερη παράδοση, να αναλαμβάνουμε την ευθύνη αυτής της κληρονομιάς και να δίνουμε ιστορικό βάθος στο κίνημά μας.
Κάποια θα σκεφτόταν επίσης την Εθνική Εκστρατεία Ενάντια στη Βία Εναντίον των Γυναικών και την Εθνική Εκστρατεία για την Νομιμοποίηση της Έκτρωσης στην Αργεντινή. Αυτές οι εκστρατείες έχουν επίσης μια σημαντική ιστορική τροχιά και τις δικές τους δομές.
Ακριβώς, αυτές οι εκστρατείες έχουν συντηρηθεί μέσα στα χρόνια μέσω στρατευμένης συμμετοχής και χειροπιαστών αιτημάτων. Σήμερα βλέπουμε μια σύγκλιση διαφορετικών τάσεων - όχι ένα αυθόρμητο κίνημα που εμφανίστηκε απ’ το πουθενά. Η τωρινή στιγμή είναι καρπός των συσσωρευμένων εμπειριών, συζητήσεων, τακτικών δρόμου και κοινοτικού ακτιβισμού, που φυσικά όλα βρίσκουν την έκφρασή τους στο παρόν πολιτικό πλαίσιο.
Η 8η Μάρτη θα είναι η δεύτερη απεργία γυναικών στην Αργεντινή σε λιγότερο από ένα χρόνο: η πρώτη έγινε στις 19 Οκτωβρίου 2016. Το γεγονός που αποτέλεσε την αφορμή για την πρώτη ήταν η δολοφονία μιας νέας γυναίκας - γυναικοκτονία για να είμαστε ακριβείς- αλλά το συγκεκριμένο ζήτημα της έμφυλης βίας πήρε γρήγορα μια οικονομική και κοινωνική διάσταση.
Ο φόνος της Lucia Perez συνέβη κατά τη διάρκεια της περσινής συνάντησης γυναικών, οπότε η βίαιη φύση του εγκλήματος βιώθηκε σαν αντίδραση σε μια τόσο φανερή εκδήλωση της αυτονομίας των γυναικών. Το γεγονός ότι η Lucia δολοφονήθηκε με ανασκολοπισμό φέρνει στο νου ένα συγκεκριμένο είδος αποικιακού συμβολισμού, μια επανενεργοποίηση της αποικιακής κληρονομιάς της Λατινικής Αμερικής. Και σαν να μην έφτανε αυτό, το έγκλημα διαπράχθηκε τη Μέρα του Κολόμβου!
Έτσι θα υποστήριζα ότι υπάρχει κάποιο είδος συλλογικού ασυνείδητου που εξορκίζεται από τα σώματα των γυναικών μέσω αυτού του είδους βίας και σκληρότητας. Αυτό ήταν μέρος του υπόβαθρου ενάντια στο οποίο έλαβε χώρα η απεργία της 19ης Οκτώβρη.
Θεωρώ τη διασταύρωση της έμφυλης βίας με τα οικονομικά και κοινωνικά ζητήματα ένα τεράστιο βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση. Η ίδια η ιδέα άρχισε να σχηματίζεται μέσω των συνελεύσεων που τελικά κάλεσαν στην απεργία, όταν άρχισε να γίνεται καθαρό ότι απεργώντας θα αφήσουμε πίσω μας τη λογική της θυματοποίησης. Όπως ήταν φυσικό, υπήρχε η ανάγκη του πένθους, αλλά είχε έρθει η ώρα να δείξουμε τη συλλογική μας δύναμη στους δρόμους.
Τραβήξαμε πολλή προσοχή καλώντας σε απεργία και διακηρύσσοντας ότι θα πραγματοποιήσουμε στάση εργασίας όπου κι αν κατοικούμε - στη δουλειά, στο σχολείο, στις γειτονιές, στους δρόμους. Ακόμα περισσότερο, το να ενσωματώσουμε εργάτριες από διάφορους τομείς της ανεπίσημης οικονομίας, της σκιώδους οικονομίας και της οικιακής οικονομίας έστειλε ένα ισχυρό μήνυμα: έδειχνε συγκεκριμένους τόπους όπου η βία μπορούσε κι έπρεπε να σταματήσει.
Εξίσου πραγματοποιούσε και μια σημαντική δήλωση: οι άντρες που διαπράττουν έμφυλη βία δεν είναι ψυχοπαθείς ή μεμονωμένες περιπτώσεις, ούτε φταίνε τα μήντια για τον τρόπο που συμπεριφέρονται. Υπάρχει ένα ολόκληρο κοινωνικοπολιτικό και οικονομικό πλαίσιο που πρέπει να κατανοήσουμε ώστε να δούμε το πώς τα γυναικεία σώματα μετατρέπονται σε επικράτεια προς κατάκτηση (εξού και η αναφορά στο αποικιακό ζήτημα). Όπως λέει και η Rita Segato, έχει κηρυχθεί πόλεμος ενάντια στις γυναίκες στην Λατινική Αμερική.

Ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος να διατυπώσουμε τη σχέση ανάμεσα στον νεοφιλελευθερισμό και την πατριαρχία; Πώς στρατολογεί ο νεοφιλελευθερισμός  την πατριαρχία στην υπηρεσία του;
Η συζήτηση γύρω από τον νεοφιλελευθερισμό μας βοηθάει να δούμε τα πεδία μάχης μέσα στα οποία σχηματίζονται οι υποκειμενικότητες και στα οποία οι γυναίκες υπόκεινται την εκμετάλλευση μέσω πολλαπλών μορφών επισφάλειας. Μια άλλη οπτική γωνία που αξίζει της προσοχής μας είναι το πώς η εκμετάλλευση των ανδρών στο χώρο εργασίας επανεμφανίζεται στην οικιακή σφαίρα σαν βία.
[...]
Ο νεοφιλελευθερισμός μας επιτρέπει να έχουμε μια πολύ πιο ρεαλιστική άποψη για το πεδίο και τις συγκρούσεις που ξεδιπλώνονται εκεί. Μόνο αφού υιοθετήσουμε αυτή την οπτική, μπορούμε να κατανοήσουμε τη σύνδεση ανάμεσα στην έμφυλη βία και την οικονομία. Αν δεν το κάνουμε, το ερώτημα επιστρέφει στο παλιό θεωρητικό γκέτο: «Αυτές οι γυναίκες είναι θύματα, θυματοποιούνται από το παρόν οικονομικό μοντέλο». Αυτή η βασισμένη-στα-θύματα ανάλυση είναι πολύ αδύναμη επειδή δε μας επιτρέπει να δούμε ότι η επίθεση στις γυναίκες είναι στην πραγματικότητα απάντηση στους διαφορετικούς τύπους αυτονομίας που έχουν επιδιώξει οι γυναίκες ξανά και ξανά στο ευρύτερο κοινωνικό πλαίσιο. Ξεκάθαρα, είναι δύσκολο να πετύχεις οποιοδήποτε είδος αυτονομίας όταν οι γυναίκες τρώνε ξύλο στο σπίτι ή δεν έχουν το δικό τους εισόδημα για να ξεφύγουν από μια τέτοια κατάσταση.

Τι θα σήμαινε να υπερνικήσουμε το «γκέτο» της θυματοποίησης, ειδικά στο φως των δηλώσεων της Nancy Fraser, της Angela Davis κ.ά., που καλούν σε απεργία στις ΗΠΑ και σε ρήξη με τον «νεοφιλελεύθερο φεμινισμό»; Αυτές οι ιδέες έχουν νόημα και στο λατινοαμερικάνικο πλαίσιο; Μ' άλλα λόγια, υπάρχει κάποιο είδος φεμινισμού που πρέπει να απορρίψουμε κι εδώ;
Η περίπτωση των ΗΠΑ είναι ενδιαφέρουσα. Αυτό που ξεχώρισε για μένα στην Πορεία Γυναικών του Ιανουαρίου ήταν η φωνή των Αφρο-αμερικάνων γυναικών καθώς και η αναγνώριση του αγώνα των Σιου. Έχω την εντύπωση ότι η συζήτηση γύρω από τον νεοφιλελεύθερο, λευκό φεμινισμό είναι πολύ σύνθετη, αν και την παρακολουθούμε κι εδώ.
Σε ένα γενικό είπεδο, βλέπουμε την εμφάνιση ενός φεμινισμού λαϊκού, με ευρείες βάσεις. Για να το πούμε διαφορετικά, ενώ ο φεμινισμός αντιπροσωπεύει μια πολύ σημαντική και ενδιαφέρουσα παράδοση, οι στόχοι του έχουν υπάρξει συχνά ακαδημαϊκοί, ελιτίστικοι ή απλά επιχειρηματικοί - σε κάθε περίπτωση περιορισμένοι ως προς τις φιλοδοξίες τους. Το οποίο δεν αναιρεί το γεγονός ότι υπάρχει μεγάλη, πλούσια ιστορία αγώνων που μπορεί ακόμα να μας οδηγήσει. Αλλά νομίζω ότι γινόμαστε μάρτυρες ενός νέου είδους φεμινισμού, ενός φεμινισμού των μαζών.
Στην Λατινική Αμερική υπάρχει μια πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση γύρω από την ιδέα του βασισμένου στην κοινότητα φεμινισμού, ή του λαϊκού, κοινοτικού φεμινισμού. Στην πράξη, αυτό σημαίνει ότι ο φεμινισμός έχει πάρει μέρος στον αγώνα για τον κοινοτικό έλεγχο πάνω στο έδαφος, την υπεράσπιση των φυσικών πόρων κ.ο.κ. που ήταν ξεκάθαρα μέρος του αγώνα των ιθαγενών και των αγροτών. Αλλά είναι σημαντικό να δείξουμε ότι αυτός ο κοινοτικός φεμινισμός είναι το ίδιο παρών στις πόλεις, ώστε να μην τον ρομαντικοποιήσουμε.

Φαίνεται ότι το τωρινό φεμινιστικό κίνημα στην Αργεντινή κατάφερε να πετύχει μια ορισμένη ενότητα μέσα στην ποικιλία που έχει αποδειχτεί άπιαστη για την ευρύτερη αριστερά.
Απόλυτα. Το κίνημα έκανε την ποικιλία δύναμή του και όχι αδυναμία. Για παράδειγμα, ανάμεσα στις αρχές που εγκαθιδρύσαμε για την απεργία της 8ης Μάρτη ήταν η ιδέα ότι ο φεμινισμός είναι ικανός να κατασκευάσει τη δικιά του γενεαλογία. Αυτό σημαίνει ότι μέσω του φεμινισμού, μπορεί κάποια να παράγει μία κατανόηση της εργασίας που θα οδηγήσει σε μια ολόκληρη συζήτηση για τον ανεπίσημο και τον επίσημο τομέα. Ουσιαστικά, μετατοπίζει την ιστορική ιδέα της 8ης Μάρτη - ημερομηνίας που τιμά τη μνήμη των γυναικών που πέθαναν στο εργοστάσιο - δίνοντας έμφαση στην παρούσα στιγμή, όπου οι γυναίκες δεν πεθαίνουν μόνο στο εργοστάσιο αλλά και στις ίδιες τις γειτονιές τους.
Έτσι προκύπτει το ζήτημα της χαρτογράφησης του πεδίου της λαϊκής οικονομίας - δηλαδή, της οικονομίας αυτών που έχουν αποκλειστεί από τον επίσημο τομέα - και της καλύτερης κατανόησης άλλων μορφών εκμετάλλευσης που μπορεί να φωτίσει ο φεμινισμός. Πώς συνδέουμε τις γυναικοκτονίες στις παρούσες μορφές εκμετάλλευσης και απόσπασης υπεραξίας; Πώς θα οδηγήσουν σε νέες μορφές αγώνα αυτοί οι φόνοι;
Αυτόνομα σώματα και σεξουαλικές αποκλίσεις - αυτή είναι η άλλη αρχή που εγκαθιδρύσαμε. Αυτή λειτουργεί σαν καταστατικός χάρτης παραγωγής υποκειμενικοτήτων, σύνδεσης εδαφών και χτισίματος της κοινότητας. Υπάρχει κάτι ενδιαφέρον στη σχέση ανάμεσα στη διασταύρωση των υποκειμενικοτήτων και στην επιθυμία της κοινότητας - όχι της κοινότητας που γίνεται κατανοητή σαν κάτι ολοκληρωμένο, της ρομαντικοποιημένης, μυθικής κοινότητας στην οποία προσπαθούμε να επιστρέψουμε - αλλά σαν την επιθυμία να είμαστε μαζί και όντας μαζί να συνιστούμε πολιτική δύναμη.
Κι εδώ επίσης, η κατάληψη των δρόμων είναι ξεκάθαρα σημαντική. Υπάρχει μια διαμάχη ως προς το ποιος ελέγχει τους δρόμους, αφού η κατάληψή τους παράγει μια συλλογική δύναμη που μπορείς να πάρεις μαζί σου πίσω στη γειτονιά, στο σχολείο, στο πανεπιστήμιο. Σαν ένα σημάδι που ανακαλεί στη μνήμη τη συλλογικά χτισμένη δύναμη. Η σύνδεση ανάμεσα στις διαδηλώσεις και την καθημερινή οργανωτική δουλειά σε διάφορους τομείς της κοινωνίας παράγει μια πολύ ισχυρή δυναμική πολιτικοποίησης.

Είναι δυνατόν να μιλήσουμε για έναν μοναδικά λατινοαμερικάνικο φεμινισμό; Αν ναι, τι είδους μαθήματα μπορεί να προσφέρει έξω απ'την περιοχή;
Οι συντρόφισσες σε όλη την Λατινική Αμερική συζητάνε τώρα τη συχνότητα των γυναικοκτονιών σε σχέση με την απόσπαση γης, ειδικά στην Ονδούρα και στην Γουατεμάλα. Έχουμε δει φόνους, όπως της Berta Caceres, που στοχεύουν ειδικά γυναίκες οι οποίες ηγούνται της μάχης ενάντια στο υπερεθνικό κεφάλαιο.
Σ’ αυτές τις περιπτώσεις βλέπουμε το πώς η Λατινική Αμερική μας βοηθάει να καταλάβουμε το πώς ένα νέο είδος πολέμου ξεδιπλώνεται στα εδάφη μας. Ένα είδος πολέμου στο οποίο οι γυναικοκτονίες λειτουργούν σχεδόν σαν τακτική αντιεξέγερσης. Παρομοίως και το πώς αυτό το είδος πολέμου αναδιαμορφώνει το παρόν πεδίο, αναγκάζοντάς μας να σκεφτούμε ένα κίνημα στο οποίο οι γυναίκες θα είναι πρωταγωνίστριες. Αίσθησή μου είναι ότι η Λατινικη Αμερική προσφέρει ένα δυναμικό παράδειγμα στη διαμάχη για εδαφικό έλεγχο.
Είναι ξεκάθαρο ότι ο αυξημένος αριθμός γυναικοκτονιών είναι στην πραγματικότητα μια πειθαρχική στρατηγική κι ένας τρόπος να αντιμετωπιστεί η αυτονομία των γυναικών.
Τις τελευταίες 47 μέρες έχουν γίνει 53 γυναικοκτονίες, τα νούμερα είναι μεγαλύτερα από την προηγούμενη χρονιά... Αυτές οι γυναικοκτονίες είναι κάποιο είδος μηνύματος - η Rita Segato έχει ονομάσει αυτόν τον τύπο μηνύματος «παιδαγωγική της αγριότητας» - και τα μήντια το πιάνουν και το ταϊζουν. Το συνολικό μήνυμα είναι πειθαρχικό. Την ώρα που μιλάμε, μια εκστρατεία ενοχοποίησης βρίσκεται στα σκαριά, που θα υποστηρίζει ότι όσο περισσότερο κινητοποιούνται οι γυναίκες και αγωνίζονται για αυτονομία, τόσο μεγαλύτερη θα είναι η αντίδραση.
Εδώ επίσης προκύπτει το ζήτημα της αυτοάμυνας. Από τη μια μεριά, το κίνημα μπορεί να ζητάει την αντίδραση του κράτους, και όσο περιορισμένος κι αν είναι αυτός ο ορίζοντας, πρέπει να συνεχίσει. Ωστόσο όμως, είναι ξεκάθαρο ότι αν δεν υπάρξει κάποιος μηχανισμός αυτοάμυνας, κάποιο εργαλείο συλλογικής αυτό-συντήρησης, απλά δεν υπάρχει τρόπος να αλλάξουμε την πορεία των πραγμάτων. Θα έμοιαζε ότι για κάθε χειρονομία αυτονομίας, αναδύεται μια νέα μορφή βίας.

Αναρωτιέμαι για την παγκόσμια σύγκλιση που βλέπουμε γύρω από την Διεθνή Απεργία Γυναικών. Τι μπορείς να πεις για τις διαδικασίες που οδηγούν σ΄αυτή την διακλάδωση;
Η Λατινική Αμερική είναι αξιοθαύμαστη για το επίπεδο συντονισμού και οργάνωσης που πέτυχε τους μήνες πριν την απεργία. Είμαστε σε επικοινωνία με όλους τους τύπους οργανώσεων, φεμινιστικών και άλλων, με δικηγόρους, κοινοτικές οργανώσεις, σχολικές ομάδες κ.ο.κ. Για παράδειγμα, μιλάμε με γυναίκες από την Παραγουάη που είναι στην πρώτη γραμμή του αγώνα ενάντια στις αγροτικές επιχειρήσεις και τα αγροχημικά στη χώρα τους. Μια πολλαπλότητα αγώνων βρίσκει χώρο μέσα στο φεμινισμό και βγάζει το κίνημα από το γκέτο, τρόπος του λέγειν.
Δεν θα επιτρέψουμε την ταμπέλα των διασπαστικών. Δεν θα αφεθούμε σε μια γωνιά να μας περιγράφουν σαν ένα κίνημα που σκέφτεται με όρους θυματοποίησης. Η υπερεθνική διάσταση της παρούσας στιγμής είναι ενθαρρυντική γιατί αντιπροσωπεύει μια λογική που λειτουργεί μέσα στις εδαφικές συγκρούσεις παρά στο επίπεδο του έθνους - κράτους. Και αντίθετα με τα κινήματα της αντιπαγκοσμιοποίησης των προηγούμενων δεκαετιών, βλέπω το τωρινό κίνημα σαν κατά κάποιο τρόπο πιο ενσωματωμένο και σφριγηλό. Τα σημεία εστίασης έχουν διευρυνθεί πέρα από την πορεία, πέρα από το πολιτικό γεγονός.
Παρομοίως, είναι ενδιαφέρον να σκεφτούμε την παρούσα κατάσταση στη Λατινική Αμερική υπό το φως του κινήματος γυναικών. Έχει γίνει κοινός τόπος να αναγνωρίζουμε ότι η εποχή των προοδευτικών πολιτικών στην Λατινική Αμερική φτάνει στο τέλος της - ότι ουσιαστικά έχουμε μπει σε έναν συντηρητικό κύκλο. Το φεμινιστικό κίνημα όμως εμπλέκεται ενεργά στην εξερεύνηση θεμάτων που βασικά υπερβαίνουν τον δυϊσμό προοδευτικός - συντηρητικός. Θέματα όπως οι πιο πρόσφατες στρατηγικές για την εκμετάλλευση των γυναικείων σωμάτων, η εκμετάλλευση των εδαφών, η ιδεολογία της ασφάλειας όπως χρησιμοποιείται για να επιβάλει την πειθαρχία. Αυτά και άλλα ζητήματα μας επιτρέπουν να αλλάξουμε το κέντρο της ανάλυσης και να πολιτικοποιήσουμε περιοχές που αξίζουν μεγαλύτερης προσοχής.
Ένα από τα πιο πολύτιμα πράγματα που κάναμε τους τελευταίους μήνες ήταν να δουλέψουμε με τα συνδικάτα. Ανάμεσα στη δράση του Οκτώβρη και την παρούσα δράση, υπάρχει μια εμπλουτισμένη και επανανοηματοδοτημένη εκτίμηση για το τι σημαίνει το εργαλείο της απεργίας. Αντίθετα με την ιδέα ότι πρόκειται για ένα παρωχημένο εργαλεία χρήσιμο μόνο για μια εργατική αριστοκρατία -τους λίγους που μπορούν ακόμα να απεργήσουν- η ιδέα της απεργίας μετασχηματίζεται και μπαίνει στην υπηρεσία άλλων στόχων. Και αν όλα πάνε καλά θα δώσει την ώθηση για να ξανασκεφτούμε τα ζητήματα που σχετίζονται με τη φύση της δουλειάς και της εκμετάλλευσης.
Μ’ αυτόν τον τρόπο προσδώσαμε ποικιλία στην έννοια της απεργίας. Από τη μία μεριά, αμφισβητήσαμε το μονοπώλιο των συνδικάτων, που υποθετικά έχουν τη δύναμη να πουν πότε θα γίνει απεργία και στο μεταξύ διαπραγματεύονται τους όρους της υπακοής και της λιτότητας. Αυτό που κάναμε ήταν να γελοιοποιήσουμε αυτή την κατάσταση και να επανεφεύρουμε το εργαλείο της απεργίας. Αυτό μας επέτρεψε να φωτίσουμε την οικονομική δομή της πατριαρχικής βίας. Και ήταν επίσης μία τεράστια επίδειξη δύναμης γιατί φύγαμε από τη θέση του θύματος για να παρουσιαστούμε ως πολιτικά υποκείμενα και παραγωγοί αξίας. Περιπλέξαμε την κατηγορία της γυναίκας-εργάτριας και κάναμε ξεκάθαρο ότι η εργασία είναι επίσης οικιακή και ανεπίσημη.

ZERO YEARS#3 | ΕΝΑΣ ΑΓΓΕΛΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟ -ΚΑΙ ΠΩΣ ΝΑ ΤΟΝ ΞΕΦΟΡΤΩΘΟΥΜΕ

zero years #3

— Υπάρχουν πολλοί που παριστάνουν πως τα κανόνια είναι στραμμένα πάνω τους ενώ στην πραγματικότητα είναι τα κιάλια της όπερας που τους σημαδεύουν–  B.B.

– κρίση; – ΕΝΑΣ ΑΓΓΕΛΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟ ΚΑΙ ΠΩΣ ΝΑ ΤΟΝ ΞΕΦΟΡΤΩΘΟΥΜΕ- ΟΥΚΡΑΝΙΑ: τα βατράχια στον βάλτο- Ελληνοτουρκικές υποθέσεις 1.02: «Τουρκική προκλητικότητα»: AGAIN;- αναφορά στην εξαναγκαστική πορνεία, το οργανωμένο έγκλημα και την κρατική διαχείριση τους- a sleezy city. πολεοδομία, δίκτυα και προλεταριάτο στην ελλάδα- it is not now or never- ιστορίες από την ιστορία του πανεπιστημίου- ΛΙΒΥΗ: για τα πετρέλαια τα κάνεις όλα;- wiring the jungle- κ.α.

θα το βρείτε στην Αθήνα: στο κάτω περίπτερο της πλατείας εξαρχείων- στο βιβλιοπωλείο Ναυτίλος- και φυσικά στη Λέσχη κατασκόπων του 21ου αιώνα, και στα Αυτοδιαχειριζόμενα στέκια Αρχιτεκτονικής και Νομικής.
στην Πάτρα: αυτοδιαχειριζόμενο στέκι Ανατόπια
στη Θεσσαλονίκη: στο στέκι στη Μόδη
στα Ιωάννινα: στο Fahrenheit 451
και στο αυτόνομο βιβλιοπωλείο και αρχείο κινηματικών εντύπων Mad Marx

αν παρόλα αυτά δεν το βρίσκετε, στείλτε στο zeroyearszine@gmail.com

Ένας Άγγελος για τον ελληνικό ιμπεριαλισμό
(και πώς να τον ξεφορτωθούμε)

Τις προηγούμενες μέρες, τα στομάχια μας έκαναν μια στροφή 180ο λόγω της συχνότητας των φορών που πέσαμε πάνω στο όνομα, την καριέρα ή τη φάτσα του Α. Συρίγου. Η αλήθεια είναι πως τον εν λόγω κύριο τον γνωρίζαμε και προηγουμένως, μόνο που τότε η ενασχόλησή μας μαζί του γινόταν λόγω της πολιτικά και ταξικά αδιαπραγμάτευτης έχθρας μας για το όνομα, τη φάτσα, την καριέρα και το κράτος του. Σήμερα, ο καθένας μπορεί να έχει μια γνώμη για το δράμα του «ξυλοδαρμού» του κυρίου καθηγητή, για το κύρος, την ηθική και το θάρρος του. Εντάξει, δεν πέφτουμε απ’ τα σύννεφα: το kitsch είναι και πάλι της μόδας.
Κάπως έτσι, λοιπόν, σκουπίδια σαν το Α. Συρίγο μπορούν και να συνεχίζουν να περιποιούνται το προφίλ τους. Ένα προφίλ που δεν είναι βεβαίως αποκλειστικά δικό τους˙ ανεβαίνει, φτιάχνει, «παίζει» όσο ανεβαίνει, φτιάχνει και «παίζει» ο μιλιταρισμός, ο κοινωνικός μιλιταρισμός και ο ελληνικός ιμπεριαλισμός. Γιατί, η αλήθεια είναι αυτή: σε κάθε ιστορική προοπτική του ελληνικού ιμπεριαλισμού απ’ τα 90s και έπειτα, σε κάθε αυξημένη ένταση και αναπροσανατολισμό του, ο Α. Συρίγος βρισκόταν εκεί, σαν καλά μισθωμένος υπάλληλος του κράτους που τον φροντίζει -προσφέροντας απλόχερα τις κάθε λογής υπηρεσίες του.
Σήμερα, ο Α. Συρίγος δηλώνει πως είναι 51 ετών. Αν λέει αλήθεια, αυτό σημαίνει πως το 1976 ήταν ένα αμούστακο παιδί, που μόλις είχε κλείσει τα 10. Πεδίο δόξης λαμπρό.

1976-1987: Ένα (το ίδιο) πλοίο στο Αιγαίο

«Πριν καλά καλά ξημερώσει η 19η Mαρτίου 1987, το πορτοκαλί τηλέφωνο στο διαμέρισμά μου άρχισε να χτυπά. Πετάχτηκα από το κρεβάτι για να σηκώσω το ακουστικό. Δεν πρόλαβα να κοιτάξω το ρολόι μου, έξω ήταν ακόμα σκοτάδι. H ψύχραιμη φωνή από την άλλη άκρη της γραμμής ήταν του επικεφαλής αξιωματικού της νυχτερινής βάρδιας στο Εθνικό Kέντρο Επιχειρήσεων (EΘKEΠIX).» (1)(Ι)

Τα παραπάνω λόγια ανήκουν στον καραβανά, τότε αρχηγό ΓΕΕΘΑ, Νίκο Κουρή. Τι είχε προηγηθεί; Μα φυσικά, μια ακόμη «ελληνοτουρκική κρίση» στο Αιγαίο, με τον κωδικό τίτλο «Κρίση του Σισμίκ». Το τουρκικό ερευνητικό σκάφος ΜΤΑ Sismik Ι, μαζί με ένα αντίστοιχο πολεμικό, εμφανίστηκαν, μήνα Μάρτιο, μεταξύ Λήμνου και Μυτιλήνης διεξάγοντας έρευνες σε τμήματα της υφαλοκρηπίδας, που οι Έλληνες περηφανεύονταν σαν δικά τους. Το ελληνικό πολιτικό προσωπικό μιλάει για ξεκάθαρη παραβίαση και casus belli, ο Α. Παπανδρέου θέτει το ΝΑΤΟ προ των ευθυνών του (απειλώντας, μάλιστα, με κλείσιμο των αμερικάνικων βάσεων), αλλά, λίγες μέρες μετά, το επεισόδιο λήγει.
Βέβαια, το Sismik δεν ήταν κάτι άγνωστο στους Έλληνες. Το 1976 το είχαν ξαναδεί, μόνο που τότε δεν λεγόταν Sismik αλλά Hora. Οι δύο αυτές ιστορίες μοιάζουν απελπιστικά μεταξύ τους. Τον Ιούλιο του 1976, το ίδιο πλοίο βγαίνει στα ανοιχτά του Αιγαίου για έρευνες, οι Έλληνες γκρινιάζουν και πάλι για «παραβίαση της υφαλοκρηπίδας», ο Α. Παπανδρέου, που τότε δεν ήταν ακόμα πρωθυπουργός αλλά ήταν γραφτό του να γίνει, δίνει το σύνθημα «Βυθίσατε το Hora», το Hora, βέβαια, δεν βυθίζεται και το επεισόδιο λήγει και αυτό απότομα. Στη διάρκεια αυτού του «θερμού επεισοδίου», έχουμε, πάντως, την ευκαιρία να ακούσουμε και τις θέσεις της τουρκικής πλευράς, όπως διατυπώνονται απ’ τον τότε πρωθυπουργό Σουλεϊμάν Ντεμιρέλ. Δώστε βάση:
«Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να εμποδίσει τις έρευνές μας έξω από τα ελληνικά χωρικά ύδατα. Η Τουρκία ουδέποτε θα συναινέσει σε κατάσταση που εμφανίζει την Ελλάδα διεκδικούσα ολόκληρο το Αιγαίο σαν δική της λίμνη. Σε περίπτωση επεμβάσεως στην αποστολή του “Χόρα” στο Αιγαίο, η Τουρκία θα ανταποδώσει την επέμβαση.»(2)(Ι)
Μα το ελληνικό κράτος διεκδικεί ολόκληρο το Αιγαίο σαν δική του (κλειστή) λίμνη; Μα το ελληνικό κράτος δεν αμύνεται διαρκώς ενάντια στην φυσική κακία των Τούρκων και τις παραβιάσεις τους; Μα η διεθνής νομοθεσία, οι συμβάσεις και τα ανώτατα δικαστήρια δεν θριαμβολογούν για τα δίκια των Ελλήνων;

Η ελληνική στρατηγική (τα παιδικά χρόνια του Α. Συρίγου)

Όχι και τόσο˙ στην πραγματικότητα ο Ντεμιρέλ έχει δίκιο με το «διεκδικούσα ολόκληρο το Αιγαίο σαν δική της λίμνη», γιατί αυτό και μόνο αυτό ήταν το πλάνο του ελληνικού κράτους για περίπου 25 χρόνια˙ μια λίμνη στην οποία ο προαιώνιος εχθρός δεν πρέπει να ασκεί απολύτως κανένα κυριαρχικό δικαίωμα. Η «υφαλοκρηπίδα», τα ναυτικά και τα εναέρια μίλια, η ΑΟΖ, ήταν και είναι εργαλεία αυτής της στρατηγικής -αυτού του πολέμου. Τι σημασία έχει που οι διεθνείς συμβάσεις (όπως η Σύμβαση για το Δίκαιο της θάλασσας του 1982) είναι δομημένες έτσι ώστε να αφορούν περιπτώσεις ανοιχτών θαλασσών; Τι σημασία έχει που στις «ειδικές περιπτώσεις», αυτές, δηλαδή, που δεν αφορούν κράτη που χωρίζονται μέσω ωκεανών, τα δεδικασμένα ευνοούν τις αιτιάσεις κρατών που έχουν θέσεις ανάλογες της τουρκικής πλευράς;(3)
Ο Α. Συρίγος, στο βιβλίο του Ελληνοτουρκικές σχέσεις(Ι), μας ενημερώνει εξ’ αρχής πως: «η πολιτικοποίηση της δεκαετίας του 1980 μέσα απ’ τα αμφιθέατρα συνοδευόταν πάντα για μένα από την έντονη ενασχόληση με την Τουρκία και με την ελληνική εξωτερική πολιτική.»(4)  Όταν το Sismik έκοβε βόλτες στο Αιγαίο, αυτός ήταν 21 ετών και σπούδαζε στη Νομική Αθηνών. Το 1992, θα βραβευτεί απ’ την Ακαδημία Αθηνών για εργασία του, σχετική με το θέμα της οριοθετήσεως (ελληνικής) υφαλοκρηπίδας. Δεν είναι δα και τόσο παράξενο: η «πολιτικοποίηση» στην οποία αναφέρεται, αφορά, με τη στενή έννοια, τη σταδιακή πρόσδεση στους μηχανισμούς του ελληνικού κράτους, στο φόντο της μετατροπής του Αιγαίου σε κλειστή ελληνική λίμνη. Δεν μας αφορούν, εδώ, οι λεπτομέρειες της διατριβής του. Αυτό που μας αφορά είναι αυτό που λέγαμε και στην αρχή. Είναι, δηλαδή, το γεγονός πως ο Συρίγος είναι, υπάρχει, εργάζεται ευθυγραμμισμένος στα μέτρα της εκάστοτε ιστορικής περιόδου του ελληνικού ιμπεριαλισμού. Πάμε παρακάτω.

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΙΔΙΩΤΙΚΟΤΗΤΑΣ; | ΤΕΤΑΡΤΗ 5/4 - ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΑΠΟ GAME OVER

> Τετάρτη 5 Απρίλη, στις 6:30 μ.μ. - 9:30 μ.μ.
κτήριο Αβέρωφ, αρχιτεκτονική ΕΜΠ (πατησίων, είσοδος από στουρνάρη)
από τη συνέλευση του Game Over


"Το τέλος της ιδιωτικότητας;"
_αυτοέκθεση και η εμπορευματοποίηση των προσωπικών δεδομένων

"Η ιδιωτικότητα στέκεται από τη γέννησή της ενάντια στους παραβιαστές της. Η σύγχρονη τυραννία της αυτοέκθεσης στο ψηφιακό/κοινωνικό περιβάλλον ανοίγει διάπλατα τις πόρτες των εαυτών, αφήνοντας τα προσωπικά περιεχόμενα προσπελάσιμα από όλες τις κατευθύνσεις. Ζούμε άραγε σε μια διάχυτη ατμόσφαιρα πνευματικής κοινοκτημοσύνης ή μήπως έχουν συμβεί και συμβαίνουν άλλα ενδιαφέροντα πράγματα;"

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 7/4 | ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ

ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΣΥΜΒΟΛΗ ΤΟΥ ΣΤΟ ΝΕΟ ΜΙΛΙΤΑΡΙΣΜΟ
από τις/τους διαρρήκτ(ρι)ες της φοιτητικής κουλτούρας
> ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 07 ΑΠΡΙΛΗ | 18:00 | ΠΛΑΤΕΙΑ ΜΕΡΚΟΥΡΗ



ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΘΑ ‘ΠΡΕΠΕ ΑΠΟ ΚΑΙΡΟ ΝΑ ΕΧΕΙ ΔΙΑΚΗΡΥΞΕΙ ΔΗΜΟΣΙΑ ΤΗΝ ΚΑΘΟΛΙΚΗ ΤΟΥ ΧΡΕΩΚΟΠΙΑ. Ο λόγος που δεν το ‘χει κάνει ακόμη είναι η σταθερά των δεσμών του με το στρατό και την αστυνομία.


Το Τμήμα Εγκληματολογίας του Παντείου είναι η άλλη άκρη του νήματος των σχεδιασμών της αστυνομίας στο εσωτερικό των μητροπόλεων. Το Τμήμα Διεθνών Σχέσεων συμβουλεύει τον ελληνικό ιμπεριαλισμό στους καιρούς της «προσφυγικής κρίσης». Τα τμήματα του ΕΜΠ προσφέρουν την υλικοτεχνική υποδομή της ελεγχόμενης κίνησης (του ελεγχόμενου θανάτου) των μεταναστριών προλετάριων. Οι διεθνολόγοι των ελληνοτουρκικών ανταγωνισμών της Νομικής δίπλα σε κυπατζίδικα προγράμματα «διαπολιτισμικής εκπαίδευσης» του Παιδαγωγικού. Πρόκειται για μια λίστα δίχως τέλος!

Όλοι οι παραπάνω έχουν εδώ και χρόνια συμφωνήσει σε έναν κώδικα σιωπής. Τα υλικά συμφέροντα που συστήνονται γύρω απ’ αυτούς τους δεσμούς είναι η αμοιβαία τους εγγύηση. Οι καθηγητές των ελληνικών πανεπιστημίων, οι ερευνητές των ιδρυμάτων και των δεξαμενών σκέψης, οι πράκτορες των υπουργείων και οι φοιτητές τους που θέλουν να τους μοιάσουν: όλοι αυτοί έχουν κάθε λόγο να μη μιλάνε για την οργανική σχέση της ελληνικής ακαδημίας με το στρατοαστυνομικό σύμπλεγμα!
Εμείς έχουμε χιλιάδες λόγους για να μιλήσουμε, χιλιάδες λόγους για να τους απαντήσουμε: Έχουμε πρόβλημα μαζί σας! Έχουμε πρόβλημα με τα ερευνητικά προγράμματα της στρατοαστυνομίας! Έχουμε πρόβλημα με τη τεχνοεπιστημονική οργάνωση του διασυνοριακού θανάτου και τη συναίνεση που απολαμβάνει. Έχουμε πρόβλημα με το μιλιταρισμό!
Έχουμε πρόβλημα με το Τμήμα Εγκληματολογίας και τις ψυχοκοινωνιολογικές μελέτες της ελληνικής αστυνομίας! Έχουμε πρόβλημα με την κατάληψη των πόλεων απ΄το οργανωμένο έγκλημα και τα νέα σώματα ασφαλείας. Η μηδενική ανοχή είναι το προσφιλές όνομα του μητροπολιτικού πολέμου ενάντια στην εργατική τάξη!
Έχουμε πρόβλημα με τους ρατσιστές των ελληνικών πανεπιστημίων! Έχουμε πρόβλημα με όσους εργάζονται για λογαριασμό της πολύπλευρης υποτίμησης του πολυεθνικού προλεταριάτου. Οι ανθρωπιστές επιστήμονες των στρατοπέδων συγκέντρωσης δουλεύουν πλάϊ στους καραβανάδες, τους μπάτσους και τους φασίστες!
Έχουμε πρόβλημα με τον πόλεμο και τη γνωσιολογική παραγωγή περί της Ανατολικής Μεσογείου! Έχουμε πρόβλημα με το Τμήμα Διεθνών σχέσεων και τα ινστιτούτα του, έχουμε πρόβλημα με τα οικόπεδα, τα μίλια και τις ΑΟΖ. Έχουμε πρόβλημα με τον ελληνικό ιμπεριαλισμό!

Η ΣΥΜΒΟΛΗ ΜΑΣ ΣΤΗ ΧΡΕΩΚΟΠΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΑΚΑΔΗΜΊΑΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΑΚΟΜΗ ΚΕΝΗ ΗΘΙΚΟΛΟΓΟΓΙΑ ΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ. Είναι το αντίθετο της: ένα διαρκές καθήκον, καθήκον ταξικό, αντιμιλιταριστικό και αντιφασιστικό. Απέχουμε πολύ από τον τελικό μας στόχο. Θα κάνουμε ένα ακόμη βήμα υπηρετώντας τον.

>>> Για να διαβάσεις την προκύρηξη που κυκλοφόρησαν οι διαρρήκτ(ρι)ες σχετικά με το ίδιο θέμα, πάτησε εδώ

ANTIFA ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ: ΧΑΡΤΙΑ Σ' ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ | ΦΩΤΟ

Φωτογραφίες απ' την διαδήλωση της συνεργασίας αντιφασιστικών ομάδων του antifa community.
Χαρτιά σ' όλους τους μετανάστες και τις μετανάστριες- κλωτσιές στ' αφεντικά |








ΣΑΒΒΑΤΟ 18/3 ΑΝΤΙFA CAFE / ΠΡΟΒΟΛΗ: Η ΥΠΟΣΧΕΣΗ


>> Πολυτεχνείο, κατάληψη Carthago

Σάββατο 18/3, 20:00, απ' το antifa LAB

ANTIFA ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ | ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 17/3

> Antifa διαδήλωση | Παρασκευή 17/3, 18:00, πλατεία βικτώριας
απ' τη συνεργασία αντιφασιστικών ομάδων antifa community


ΧΑΡΤΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ
Σημαίνει ότι δεν ξεχνάμε τη βία και την άγρια υποτίμηση των βαλκάνιων εργατών και εργατριών στα 90s –τη βία που πάτησε πρώτα στην πολιτική τους απαγόρευση κι έπειτα χτίστηκε πλάι στους καθημερινούς ρατσισμούς, την άγρια υποτίμηση που βρέθηκε στην πλάτη και του ντόπιου προλεταριάτου τα χρόνια που ακολούθησαν.
Σημαίνει 
τσακίστε τους φασίστες.
Σημαίνει ότι στεκόμαστε ενάντια  στις μαφίες και τη μαύρη οικονομία όχι σαν εξαίρεση αλλά σαν στρατηγική επιλογή του ελληνικού κράτους και των αφεντικών του σε καιρούς άγριας συσσώρευσης.

Σημαίνει ότι δεν ψηνόμαστε να τραγουδάμε τον εθνικό ύμνο και να χτυπάμε παλαμάκια σε μια εποχή που τα κράτη, όλο και πιο ξεδιάντροπα, όταν μας κοιτάνε μετράνε οικόπεδα, κέρδη και πτώματα.


Σημαίνει κόντρα στην εθνική ενότητα.
Σημαίνει ότι οι μετανάστες είναι σάρκα απ’ τη σάρκα μας, το πιο υποτιμημένο κομμάτι της δικής μας τάξης, το σημείο στο οποίο τα αφεντικά δοκιμάζουν τις αντοχές μας, τις υλικές και τις ηθικές.

Σημαίνει ότι 
βλέπουμε τα παγωμένα μας διαμερίσματα πλάι στα «ανθρωπιστικά» μπουντρούμια των ΜΚΟ και του στρατού.

Έχουμε εκπαιδευτεί για τα καλά να κάνουμε τους μαλάκες -και να βγάζουμε τον σκασμό. 
ΧΑΡΤΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ σημαίνει ότι είναι καιρός να μάθουμε να κλωτσάμε.