X

Φορμα επικοινωνιας

Σημείωσε στην παρακάτω φόρμα ποια CD, DVD ή εκδόσεις (και πόσα αντίτυπα από το καθένα) θέλεις από το distro του antifaLive, όπως και το mail σου, κι εμείς θα επικοινωνήσουμε μαζί σου για την αποστολή.

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 22 ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ ΑΣΟΕΕ | JUNKHEART-ΚΡΟΤΑΛΙΑΣ-KING MEDICINE-ΕΝΔΟΡΦΙΝΕΣ

Junkheart / Κροταλίας / King Medicine / Ενδορφίνες
στην ΑΣΟΕΕ στις 22 Σεπτέμβρη – 21.30

με την πολιτική υποστήριξη των διαρρηκτ(ρι)ών της φοιτητικής κουλτούρας




this is how it works!Πανεπιστήμιο και δημόσια τάξη: μια αγάπη από τα παλιά!
«Εγκληματικότητα στα πανεπιστήμια», «αντικοινωνικές συμπεριφορές» «μικροπαραβατικότητα». Οι καθηγητές γκρινιάζουν, τα μίντια φλυαρούν, οι φοιτητές/τριες δείχνουν με το δάχτυλο το «πρόβλημα».

Οι σχολές δεν είναι εκτός τόπου και χρόνου. Οι σχολές είναι μητρόπολη: είναι τμήμα του δημόσιου χώρου, τον έλεγχο του οποίου διεκδικούν τα αφεντικά και το κράτος τους κόντρα στο πολυεθνικό προλεταριάτο, τις κοινότητές του και την αναπαραγωγή του.

Οι σχολές είναι κόμβοι γνωσιολογικής παραγωγής για το νέο μιλιταρισμό: Οι θεωρίες για τους διακρατικούς συσχετισμούς ισχύος, οι τεχνολογίες για τα σύνορα, τα ανθρωπιστικά τμήματα που στελεχώνουν τις ΜΚΟ, οι εργασίες για αρχιτεκτονική ανάπλαση της πόλης είναι γνώσεις για τους μπάτσους και τον στρατό, είναι δουλειές που πληρώνονται και πρέπει να προστατεύονται.

Οι σχολές είναι πάρκινγκ: είναι άλλος ένας χώρος αναπαραγωγής της εργατικής δύναμης, ιστορικά προσδιορισμένος. Η κρίση προχωράει με άξονα την υποτίμησή μας: οι μελλοντικοί/ες μισότρελοι άνεργοι και οι σαλταρισμένες προλετάριες πρέπει να πειθαρχούνται ξανά και ξανά, να είναι φτηνοί και σιωπηλές μέσα σε καθαρά και ήσυχα αμφιθέατρα χωρίς αφίσες και συνθήματα.

Η δημόσια τάξη χρειάζεται το πανεπιστήμιο, γιατί ο πόλεμος χρειάζεται τη γνώση. Το ελληνικό πανεπιστήμιο χρειάζεται τη δημόσια τάξη για να πουλάει τα εμπορευματά του και για να πετάει έξω όσους περισσεύουν και όσες εμποδίζουν τις δουλειές του. Κι έτσι μαζεύονται μπάτσοι κάθε λογής: μπράβοι και σεκιουριτάδες, πρόθυμοι επιστάτες, μπάτσοι κανονικοί, ρουφιάνοι συμφοιτητές και φιλόδοξες φοιτήτριες, καθηγητές-καραβανάδες και καθηγήτριες φίλες της αστυνομίας.

Όλοι αυτοί μας λένε “πρόβλημα”: επειδή αρνούμαστε να το βουλώσουμε, επειδή αρνούμαστε τις σπουδές στο νέο φασισμό. Και δεν είμαστε (οι) μόνοι/ες: µέσα στις σχολές εµφανίζεται ένα υποκείµενο που ξέρει ότι δεν χωράει στις παλιές µεσολαβήσεις, που ξέρει ότι τα αφεντικά το προορίζουν για πέταµα, που δεν ψήνεται µε το βασικό µισθό ή την κοινωφελή εργασία, που αρνείται να γλύφει τους ακαδηµαϊκούς υπαλλήλους της δηµόσιας τάξης.

Από αυτή την άποψη είµαστε πρόβληµα! Κι αλλιώς: µας αντιστοιχεί να γίνουμε πρόβλημα: να βρούµε τις διαδικασίες ανασύνθεσης µίας αυτόνοµης κοινότητας και να καταλάμβανουµε τις σχολές για τις ανάγκες αυτής της κοινότητας.

Οι σχολές δεν ανήκουν στους μπάτσους, τους καθηγητές και τους φοιτητές τους! Γι’ αυτό και εμείς θα σαµποτάρουµε τις δουλειές του πανεπιστηµίου, θα κάνουµε κριτική από ταξική θέση, θα επανοικειοποιούµαστε τους χώρους του πανεπιστηµίου και θα τους αξιοποιούµε για τους δικούς µας σκοπούς όποτε και όπως γουστάρουµε, θα κάνουμε live και διαδηλώσεις.

Θα οργανωνόµαστε αυτόνοµα εναντίον τους.

ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΜΕΙΣ ΜΕΣΑ ΣΤΙΣ ΣΧΟΛΕΣ
ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΜΠΑΤΣΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΤΟΥΣ ΟΙ ΚΑΘΗΓΗΤΕΣ!


ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗ ΣΤΟ LIVE ΤΩΝ COLLECTIVE 138 | ΑΣΟΕΕ | 22.09 |











8+9 ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ, ΚΤ. ΔΡΑΚΟΠΟΥΛΟΥ: ANTIFA LIVE vol 21!

ANTIFA LIVE 8 + 9 Σεπτέμβρη στο κτήμα Δρακοπούλου (πατησίων 356)| 

Παρασκευή 8 Σεπτέμβρη, 20:00 >  Εκδήλωση:Soundz of the South: Working class culture from southern Africa Παρουσίαση του εγχειρήματος. 

Σάββατο 9 Σεπτέμβρη, 20:30 > Live Soundz of the South (southern africa hip hop) / Mc Yinka / Ajaneb / Pitch Black Avenue / + Special Guests













Οι Soundz of the South 
Στο κτήμα Δρακοπούλου

Στην ελλάδα του 2017 ακόμα ακούγονται διάφορα:
Ότι η Αφρική είναι ένας ενιαίος τόπος, μία xώρα, μία συγκινητική ιστορία, ένα σαφάρι για γενναίους, μία καλή επιχείρηση, ο έμπολα και το aids.
Ότι οι Αφρικανοί περιμένουν παθητικά κάποιους εξωτερικούς παράγοντες να τους φτιάξουν τη ζωή. Ίσως ένα ελικόπτερο να πετάξει φαγητό.
Ότι οι πόλεμοι εκεί είναι κακό του κεφαλιού τους, δεν έχουν καμία σχέση με τον πρώτο κόσμο και την ανάμειξή του.
Ότι η μουσική και η πολιτιστική παράδοση της Αφρικής είναι αντικείμενο ντοκιμαντέρ, ένα εξωτικό και απολίτιστο παράλληλο σύμπαν.
Ότι το apartheid στη νότια αφρική ήταν πολύ καιρό πριν, ότι τελείωσε, ότι αυτοί και αυτές που το πολεμούσαν, δεν διεκδικούσαν κάτι πέρα απ’την τυπική συνταγματική ισότητα.

Στα Πατήσια, την Κυψέλη, τα Σεπόλια και αλλού, οι αφρικανοί μετανάστες, κουβαλώντας την εμπειρία ή τις ιστορίες της ηπείρου και των τόπων που τους γέννησαν, μας μαθαίνουν πώς να βιώνουμε τη ζωή στη γειτονιά και όχι στους τέσσερις τοίχους, μας δείχνουν πώς να κοντράρουμε τους ρατσιστές και τους αυτόχθονες νοικοκυραίους κάθε μέρα.
Mας μαθαίνουν πως το χιπ χοπ, στα γαλλικά, τα ελληνικά και τα σουαχίλι, παραμένει ένα όπλο ενάντια στην κατάθλιψη και τις βίαιες σχέσεις του νέου ολοκληρωτισμού.

Τον Σεπτέμβρη, οι soundz of the south θα περάσουν απ' την Αθήνα και τα Πατήσια πριν την επιστροφή τους στην Αφρική.
Οι soundz of the south αποτελούνται από χιπ χοπάδες και χιπ χοπούδες, ποιητές και ακτιβίστριες από τη Nότια Aφρική και άλλες χώρες της ηπείρου. 
Οι soundz of the south λένε ταπεινά ότι «είναι ένα δίκτυο ακτιβιστών, που χρησιμοποιεί το χιπ χοπ και την ποίηση για να διαχύσει επαναστατικά μηνύματα, να αφυπνίσει τις συνειδήσεις και να ασκήσει έμπρακτη κριτική στο νεοφιλελευθερισμό. Είναι ένα εγχείρημα που στόχο έχει να διευκολύνει και να ενθαρρύνει μια διαδικασία αυτοοργάνωσης μέσα στις κοινότητες, ως ένα μέσο της ευρύτερης μάχης προς τη χειραφέτηση όλων μας.»
Αυτά λένε και τα κάνουν πράξη, με τη συλλογική και ατομική τους διαδρομή, με την ίδρυση και συμμετοχή στο afrikan hip hop caravan, με τα sistah cyphas και με όποιο άλλο μέσο διαθέτουν.
Οι Soundz of the South, την Παρασκευή 8 και το Σάββατο 9 του Σεπτέμβρη, θα έρθουν στο κτήμα Δρακοπούλου να μιλήσουν, να επικοινωνήσουν, να μοιραστούν τις εμπειρίες και τη μουσική τους. Ως αδέρφια και αδερφές που μάχονται μπάτσους, φασίστες και αφεντικά.

NOBODY'S SAFE FROM


Daisy Chain / TNT / Refpolk / Cinuk Muerto / Kalle vom Dach / Πένθιμος Clown / Σπείρα / Sayes / Ben Dana / D-Vee ///

Το In flammen χτίζει ενα πολιτικό χιπ-χοπ δίκτυο μεταξύ ελλάδας και γερμανίας, εστιάζοντας στην αυτοοργάνωση, τους κοινωνικούς αγώνες και την αλληλεγγύη. Ένα όπλο ενάντια στον συγχρονο ολοκληρωτισμό και την μιζέρια της καθημερινής ζωής. Ένας τρόπος να βρεθούμε μαζί, πέρα απ' τα εθνικά σύνορα.

Για επαφή: in.flammen(at)riseup.net

ΚΑΤΩ ΤΑ ΞΕΡΑ ΣΑΣ ΑΠ' ΤΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΕΡΓΑΤΕΣ, ΑΛΛΙΩΣ ΘΑ ΣΑΣ ΤΑ ΚΟΨΟΥΜΕ!

αφίσα που κολλήθηκε από το antifascist action

Κάτω τα ξερά σας από τους μετανάστες, αλλιώς θα σας τα κόψουμε!
Στις 23/6 ο πακιστανός μετανάστης Μ.Ρ. δέχθηκε ρατσιστική επίθεση από τέσσερις αγνώστους με κουκούλες επί της οδού Πελασγίας, στο ύψος της διασταύρωσης με την Δωδεκανήσου. Mε πολλαπλά χτυπήματα στο κεφάλι και στο υπόλοιπο σώμα, τον άφησαν αναίσθητο και αποχώρησαν ανενόχλητοι. Λίγο αργότερα ένα ακόμα καθίκι αποτελείωσε το έργο των προηγούμενων, κλωτσώντας με μανία τον ημιλιπόθυμο μετανάστη. Για κακή του τύχη όμως συνελήφθη -καθώς δεν πρόλαβε να απομακρυνθεί αρκετά πριν την εμφάνιση της αστυνομίας- και πέρασε από αυτόφωρο δικαστήριο γι’ αυτή τη θρασύδειλη και απρόκλητη επίθεση.
Ο πακιστανός μετανάστης απ’ την άλλη μεριά, νοσηλεύθηκε στο νοσοκομείο για σχεδόν είκοσι μέρες, τρεφόμενος με ορούς, ενώ χρειάστηκε να υποβληθεί σε χειρουργείο. Κατά την παραμονή του εκεί όμως, δέχθηκε την απειλητική «επίσκεψη» του συλληφθέντα, όπου του υποδείχθηκε να μην «τραβήξει» δικαστικά την υπόθεση. Και να λήξει έτσι η ιστορία με τις λιγότερες δυνατές συνέπειες για όλο το ρατσιστικό συρφετό…
Ώστε έτσι ε; Έχουν την εντύπωση δηλαδή οι φυσικοί και ηθικοί αυτουργοί αυτής της επίθεσης –και κάθε τέτοιας- ότι κάπως έτσι «στο βουβό» και εν μέσω απειλών θα λήξει η υπόθεση; Ότι θα πέσουν στα μαλακά, ή ακόμα πως δεν θα καταδικαστούν καν, έτσι ώστε να συνεχίσουν απτόητοι τις μαλακίες τους;
Πέφτουν πολύ έξω! Οι μετανάστ(ρι)ες εργάτ(ρι)ες δεν είναι μόνοι/ες τους σ’ αυτή την πόλη. Στεκόμαστε δίπλα τους και τους νιώθουμε δίπλα μας: εκεί όπου γαμωσταυρίζουμε μαζί για τα 400 και τα 500 ευρώ που παίρνουμε. Στην στάση του λεωφορείου και στην πλατεία που καθόμαστε. Στα διπλανά διαμερίσματα ή τις μονοκατοικίες. Στο δρόμο. Παντού.
Είμαστε δίπλα τους: εκεί όπου εξεγείρονται στο hot-spot της Μόριας ή τα κρατητήρια των Α.Τ. Εκεί που υποδεικνύονται σαν «βάρβαροι και απολίτιστοι». Εκεί όπου απορρίπτεται το αίτημα ασύλου τους κι εκεί όπου η «δικαιοσύνη» αποδεικνύεται –και είναι πράγματι- τυφλή.
Είμαστε δίπλα τους, τους νιώθουμε μαζί μας. Εργάτες κι εργάτριες, ντόπιοι και μετανάστες, ενάντια στο νέο ολοκληρωτισμό, τις κοινωνικές συμμαχίες και τους μπράβους του.
Και δεν θ’ αφήσουμε καμιά ρατσιστική επίθεση αναπάντητη. Μας αφορά άμεσα.
Κι αυτό θα γίνει κατανοητό σε κάθε «ενδιαφερόμενο» ρατσιστή και θρασύδειλο φασιστάκο…

CARTE POSTALE

από το antifa shalala /



Ο X και η Y ταξιδεύουν τον κόσμο μαζεύοντας καρτ ποστάλ. Έφτασαν στο Ελ. Βενιζέλος λίγο αφότου έβγαλαν selfie έξω απ' το Κολοσσαίο, λίγο αφότου έφαγαν cod chips στο εστιατόριο απέναντι απ' το βρετανικό μουσείο, λίγο προτού πιουν ouzo χαζεύοντας το ηλιοβασίλεμα στο ημεροβίγλι. 
Τους αρέσει να μαζεύουν καρτ ποστάλ. 
Κάποιοι απ' αυτούς ανησυχούν όταν στο newsfeed τους εμφανιστούν εικόνες πολέμου, άλλοι απ' αυτούς καβλώνουν, λιγότερο ή περισσότερο κρυφά, κάποιοι απ' αυτούς μεγάλωσαν καμαρώνοντας τον Σταλόνε στον Ράμπο, κάποιοι σημαδεύτηκαν στην ψυχή από την Αμπράμοβιτς κι όταν έχουν τις μαύρες τους σκέφτονται τους κακόμοιρους τους πρόσφυγες ακούγοντας μελαγχολικά κομμάτια "world music". 
Τους αρέσει να μαζεύουν καρτ ποστάλ. 
Είναι σημαντικό, λένε συχνά, να μπορείς να καταναλώσεις αρχαίους πολιτισμούς που ανοίξαν τον δρόμο για τις δυτικές δημοκρατίες του σήμερα. Αγχώνονται για την αρτηριακή τους πίεση. Η ποιότητα ζωής είναι σημαντικό πράγμα, λένε συχνά, ξεφυσώντας ελαφριά, αφότου παρακολουθήσουν ντοκυμαντέρ για τις χώρες του τρίτου κόσμου, αυτό το άγχος του σύγχρονου τρόπου ζωής μπορεί να μας κάνει να ξεχνάμε πόσο σημαντικά μπορεί να είναι απλά πράγματα όπως τα βιολογικά προϊόντα ή το τζόκινγκ. 
Τους αρέσει να μαζεύουν καρτ ποστάλ. 
Τα ταξιδιωτικά γραφεία των χωρών καταγωγής τους τα τελευταία χρόνια διαγράφουν διάφορες χώρες από τους διαθέσιμους προορισμούς. 
Τους αρέσει να μαζεύουν καρτ ποστάλ. 
Το καλοκαίρι του 2017 οι X και οι Y υπολογίζεται ότι θα περάσουν 60 εκατομμύρια νύχτες στην ελλάδα. Για να μπορέσουν να μαζέψουν ελληνικές καρτ ποστάλ, τριγύρω τους ανθίζει ένας τεράστιος κύκλος εργασιών, χτισμένος από ολοένα και πιο σκατοπληρωμένα μεροκάματα για πολλούς και μεγάλα -φοροδιαφεύγοντα- κέρδη για λίγους. Λίγους Χ και Ψ που ίσως ταξιδέψουν σε άλλες γειτονιές του πλανήτη για να μαζέψουν καρτ ποστάλ. 
Το ίδιο καλοκαίρι του 2017 60.000 μετανάστες προλετάριοι από χώρες που δεν είναι διαθέσιμες για καρτ ποστάλ, έχουν κριθεί ως υπερβολικά πολλοί για να περάσουν τις νύχτες και τις μέρες τους στην ελλάδα. Κι εμείς είμαστε μαζί τους. 
Όσο για αυτούς που μαζεύουν καρτ ποστάλ, ας τους κάνουμε δώρο άλλη μία:

ΜΑΘΑΙΝΟΝΤΑΣ (Σ)ΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ | ANTIFA LAB

αφίσα που κολλήθηκε απ' την αντιφασιστική συνέλευση του antifa lab


Χαρτιά στους μετανάστες & τις μετανάστριες
ΜΑΘΑΙΝΟΝΤΑΣ (Σ)ΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ
σημαίνει κόντρα στα ντόπια αφεντικά
 
Στα τέλη του Ιούνη, λίγο πριν τον καύσωνα, στις πίσω σελίδες κάποιων μήντια κατάφερε να στριμωχτεί μια είδηση, πριν ξεχαστεί όπως τόσα άλλα τις μέρες που ακολουθήσαν. Αυτή η είδηση έλεγε ότι το Υπουργείο Οικονομίας και Ανάπτυξης ανακήρυσσε ένα πιλοτικό πρόγραμμα βάσει του οποίου 200 ανήλικοι πρόσφυγες από Κέντρα Κράτησης της Αττικής και της Κεντρικής Μακεδονίας θα σταλούν σε χωράφια και αγροτικές μονάδες για να κάνουν “on the job training”. Θα μάθουν πάνω στην δουλειά… Κάποιοι ψέλλισαν κάτι για διαδικασίες που θυμίζουν δουλεμπόριο, κάποιοι παρέμειναν δύσπιστοι απέναντι στην ικανότητα του ελληνικού κράτους να ολοκληρώνει οποιοδήποτε πρόγραμμα που διακηρύσσεται δημοσίως. Και μπορεί αμφότεροι να ‘χουνε δίκιο. Τόσο για το πνεύμα όσο και για τον τρόπο.
Σχεδιασμοί πάντως γίνονται–μπορεί να μην διακηρύσσονται, αλλά άγνωστους δεν τους λες. Το ελληνικό κράτος και ένα σημαντικό κομμάτι των ντόπιων αφεντικών έχουνε κάνει καιρό τώρα τους σχεδιασμούς για την λεγόμενη προσφυγική κρίση και αυτοί οι σχεδιασμοί δουλεύουν -βγάζουν λεφτά. Μαντρώνοντας προλετάριους από κατεστραμμένες οικονομικά ή/και πολεμικά χώρες, σε συνθήκες χωρίς χαρτιά και πολιτικά δικαιώματα.
Θέλετε να πιάσουμε 3-4 απ’ τα πραγματάκια που δουλεύουν στην διαχείριση της «προσφυγικής κρίσης»;

>>> Οι μικρές και οι μεγάλες μαφίες (από το πέρασμα των συνόρων και το εμπόριο οργάνων μέχρι τις παράνομες υιοθεσίες και το trafficking). Περήφανο και αδηφάγο και επεκτεινόμενο κομμάτι του ελληνικού καπιταλισμού.
>>> Τα δίκτυα πολιτικού προσοδισμού που στήθηκαν είτε μέσω κρατικών κονδυλίων από ευρώπη είτε γύρω από την παρουσία ξένων και ελληνικών ΜΚΟ –φαγωμένα λεφτάκια και άκρες, ένα μοτίβο κάθολου πρωτότυπο για το ελληνικό παράδειγμα. Μπορεί να συνοδεύεται σε στιγμές κρίσης και από -όχι ιδιαίτερα επίμονα- φιλοσοφικά ερωτήματα του στυλ: «μα πού πήγαν όλα αυτά τα λεφτά;»)
>>> Η διασπορά των κέντρων κράτησης και άλλων μονάδων στέγασης με βάση τα μικροσυμφέροντα της κάθε δημοτικής αρχής -και των φίλων της.
>>> Και υπάρχει τέλος και ο πάντοτε αξιοποιήσιμος θεσμικός διαχωρισμός της εργατικής τάξης. Εξυπηρετεί την υποτίμηση (αρχικά) των θεσμικά και νομικά πιο ευάλωτων τμημάτων της και μετά όλο και μεγαλύτερων κομματιών της, τόσο στην αξία της εργασίας της όσο και στην αναπαραγωγή της. Δεν σταματήσανε ποτέ να το κάνουν και δούλεψε κάθε γαμημένη φορά: από την βάρβαρη υποτίμηση των μεταναστών εργατών και εργατριών από τα βαλκάνια στην χρυσή ελληνική δεκαετία των ‘90s, μέχρι τις ματωμένες φράουλες της μανωλάδας και τον Ασπρόπυργο.

Αυτό σημαίνει on the job training. Μαθαίνεις την δουλειά και τους άρρητους νόμους της -δουλεύοντας. Και βασικό κόλπο αυτών των δουλειών είναι το ότι οι μετανάστες παραμένουν χωρίς χαρτιά, πράγμα πολύ βολικό για όλα τα προαναφερθέντα σκουπίδια των μηχανισμών του ελληνικού κράτους και της «ελληνικής επιχειρηματικότητας». Γιατί η δουλειά είναι διατυπωμένη με όρους «έκτακτης ανάγκης: Σκάσε και δούλευε. Που ενίοτε μπορεί να γίνεται και σκάσε και ψόφα. Υποτίμηση και απαξίωση της εργασίας και της ζωής, πρώτα για αυτούς, ύστερα για όλους.

Εκτός αν κάτι μάθαμε απ’ την δουλειά, εκτός αν κάτι κάνουμε.
Για αυτούς, για εμάς.

ZERO YEARS #4 (ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ)

Zero Years #4 |
"Δύο χρόνια "προσφυγική κρίση", μα τι θα 'χαμε απογίνει χωρίς αυτήν;"
Περιεχόμενα: Κράτος- κόμμα- οικογένεια | Περί της γεωπολιτικής του ελληνικού κράτους | Αφιέρωμα: F. Taylor, H. Ford, T. Ohno στο παρελθόν και το μέλλον | Δυο χρόνια προσφυγική κρίση | Bad News (2η και εκτενής αναφορά στον πόλεμο στη Λιβύη) | Sleezy City: Ep.2: Ελληνική βιομηχανία for dummies | Περιπλάνηση στο Γκύζη Pt.3 | Welcome to the machine | Παλιά νέα απ' το μενίδι | Americansquarepark | Pourboir | κ.α
Το Zero Years υποστηρίζει τη Λέσχη Κατασκόπων του 21ου αιώνα και τους σκοπούς της. Αν δεν βρίσκεις αυτή την έκδοση αλλού, θα την βρεις στο info/βιβλιοπωλείο της Λέσχης, Φερρών 30 και Φυλής, κάθε Πέμπτη 16.30-19.30 και κάθε Σάββατο, 12.00-16.00Θα τη βρεις, όμως, και εδώ:

στην Αθήνα: στο κάτω περίπτερο της πλατείας εξαρχείων, στο βιβλιοπωλείο Ναυτίλος και στα Αυτοδιαχειριζόμενα στέκια Αρχιτεκτονικής και Νομικής.
στην Πάτρα: αυτοδιαχειριζόμενο στέκι Ανατόπια

στη Θεσσαλονίκη: στο στέκι στη Μόδη

στα Ιωάννινα: στο Fahrenheit 451

και στο αυτόνομο βιβλιοπωλείο και αρχείο κινηματικών εντύπων Mad Marx
***

Δύο χρόνια «προσφυγική κρίση» | Τι θα ‘χαμε απογίνει χωρίς αυτήν; | (Again!)

Το ημερολόγιο δείχνει σχεδόν Ιούλιο του 2017. Δύο χρόνια πριν, τέτοιες μέρες, τα κανάλια έπαιζαν με ιδιαίτερη μονοτονία το τρίπτυχο δημοψήφισμα-«πρόσφυγες»-πυρκαγιές. Οι επαγγελματίες και ερασιτέχνες συνομωσιολόγοι ένωναν με μία τεθλασμένη γραμμή τον τσίπρα, τους «επικίνδυνους μουσουλμάνους» και τους «πληρωμένους εμπρηστές». Ο ΟΗΕ κατηγοριοποιούσε την ανθρωπιστική κρίση στην Ελλάδα σε επίπεδο «έκτακτης ανάγκης», οι λιμενικοί έβγαιναν στα κανάλια, οι διεθνείς ΜΚΟ έρχονταν, οι ελληνικές ΜΚΟ έπιαναν δουλειά, η Ρένα Δούρου και ο Καμίνης επισκέπτονταν τους καταυλισμούς των μεταναστών/στριών  στη Βικτώρια και το Πεδίο του Άρεως, οι έλληνες γίνονταν αντιρατσιστές και ‘μεις μέναμε με το στόμα ανοιχτό. Για άλλη μια φορά.

Τον Ιούλιο του 2016 η πολιτική ομάδα των Διαρρηκτ(ρι)ών κυκλοφόρησε μία αφίσα με τίτλο  «Ένας χρόνος προσφυγική κρίση-Τι θα ‘χάμε απογίνει χωρίς αυτήν;». Εκεί υποστήριζε πως η επιφαινόμενη «αποτυχία» του ελληνικού κράτους καθόλου τυχαία δεν είναι. Πως η «προσφυγική κρίση» δεν είναι το τραγικό αποτέλεσμα μίας σειράς «λαθών», αλλά μια οργανωμένη κρατική στρατηγική: μία σύνθεση εργατικής και εξωτερικής πολιτικής, μία σύνθεση των προνοιακών και των στρατο-αστυνομικών μηχανισμών που ενεργοποιεί μία ολόκληρη βιομηχανία, έναν κύκλο εργασιών και προσοδικών διαδρομών που σχηματίζουν νέα μεσοστρώματα εντός και εκτός της εργατικής τάξης, επιφορτισμένα με την επιτήρηση του πολυεθνικού προλεταριάτου.

Από εκεί πιάσαμε και εμείς το νήμα. Στο τεύχος #0 ακολουθήσαμε μια μέθοδο αποδιάρθρωσης της αντίληψης των συνόρων και της λειτουργίας τους. Υποστηρίξαμε πως συνιστούν την ειδικό μέσο τς σχέση χώρου-καπιταλισμού-εργασίας, την ειδική μέθοδο κυκλοφορίας/μετακίνησης τμήματος της εργατικής δύναμης με σκοπό την παραγωγή της πολιτικής  απαγόρευσης των φορεών της και της απαξίωσής της. Στην συνέχεια, προσεγγίσαμε το θεάμα και το πλήθος των στρατοπέδων συγκέντρωσης, επιστρατεύοντας τις έννοιες «φύλαξη», «έξοδα φύλαξης», «απόθεμα», «υπερσυσσώρευση αποθέματος». Δανειστήκαμε την γλώσσα του Μαρξ για τα εμπορεύματα, θέλοντας να καταλάβουμε την αιχμαλωσία χιλιάδων προλετάριων, όχι σαν έλλειμμα ανθρωπισμού ή οπισθοδρόμηση, αλλά σαν κανονική φάση της καπιταλιστικής συσσώρευσης. Ξανά, με μια αναλογία: τι είναι τελικά η κρίση; Εμπορεύματα που μένουν απούλητα. Είναι η υπερσυσσώρευση αποθέματος (και όχι «περισσεύματος»!)εργατικής δύναμης, τα hotspots και τα «κέντρα φιλοξενίας» σαν στρατόπεδα ανέργων. Μιλώντας για εργασία «φύλαξης», μπορέσαμε επίσης να καταλάβουμε τους χιλιάδες εργαζόμενους της «προσφυγικής κρίσης» όχι σαν άτομα ή σύνολο καλών προθέσεων, αλλά σαν μία ποσότητα εργασίας που αναλαμβάνει την διαχείριση των ανέργων, σαν μία νέα γραφειοκρατία ελέγχου της καρδιάς της εργατικής τάξης. Χρησιμοποιώντας τον όρο «έξοδα φύλαξης», είδαμε μισθούς δίπλα σε προσόδους, κονδύλια και έκτακτες χρηματοδοτήσεις δίπλα στην κοστολόγηση της αναπαραγωγής της εργατικής δύναμης από το ελληνικό κράτος. Σημειώνοντας αυτές τις αφηρημένες παρατηρήσεις μπορέσαμε να υπαγάγουμε τις τις εμπειρίες και τις παραστάσεις της «προσφυγικής κρίσης» σε ένα στοιχειώδες πολιτικό σχήμα απόψεων, που να απέχει συνειδητά από την ηθική ή την ιδεολογία.

Μας λείπει (τουλάχιστον) μία ακόμη σημείωση. Μιλώντας για τον πολιτικό προσοδισμό ως στρατηγική για την διατήρηση της ταξικής ειρήνης στο εσωτερικό του ελληνικού κοινωνικού σχηματισμού, η Αυτονομία εννοούσε το εξής: πρέπει να φανταστούμε πόλους πολιτικής/κομματικής/ θεσμικής/ –και προσθέστε ό,τι ξεχνάμε- εξουσίας και ένα σύνολο ομόκεντρων κύκλων γύρω από αυτούς, μικρότερων και μεγαλύτερων, όπου η εγγύτητα ή η απόσταση της θέσης του ατόμου από τον κάθε πόλο συνεπάγεται συγκεκριμένα οφέλη, αλλιώς προσόδους: μία θέση εργασίας, ένα κάποιο κύρος, κάποιες χρηματικές απολαβές. Αυτό είναι ένα πρόχειρο άλλα λειτουργικό σχήμα των υλικών σχέσεων των κοινωνικών ομάδων μεταξύ τους και με το κράτος τους στη άκρη της βαλκανικής χερσονήσου.

Ένα τέτοιο σχήμα υπήρξε ήδη ενεργοποιημένο από το 1991 και υποδεχόταν τους μετανάστες/στριες εργάτριες με άξονα το σύμπλεγμα της ασφάλειας και την μαύρη εργασία. Αυτό το ίδιο σχήμα διογκονώταν καθώς την περίοδο 2008-2015 τα στρατόπεδα συγκέντρωσης μεγάλωναν και πλήθαιναν. Με άλλα λόγια, η σύνδεση με τους μηχανισμούς της δημόσιας τάξης έπαιρνε την μορφή κάθε είδους εργολαβίας που αφορούσε τον εγκλεισμό του πολυεθνικού προλεταριάτου. Λέμε ότι η πραγματική και συμβολική έναρξη της «προσφυγική κρίσης» δεν συνιστούσε παρά την πύκνωση και την αναδιάταξη αυτού του συστήματος σχέσεων και την συμπερίληψη όλων εκείνων των «ανθρωπιστικών» οργανισμών/μηχανισμών που είχε παραγκωνίσει η εστίαση στην δημόσια τάξη.

Στα πλαίσια αυτή της διαχείρισης, ανέκυψαν ή ενισχύθηκαν διάφοροι μύθοι: ο μύθος της ανικανότητας του ελληνικού κράτους, ο μύθος της ελλειπούς χρηματοδότησης από την ΕΕ, ο μύθος του ανεξέλεγκτου των ΜΚΟ, ο μύθος της «κακής» ρατσιστικής τοπικής κοινωνίας και ο μύθος της «καλής» αντιρατσιστικής τοπικής κοινωνίας. Κι αλλιώς: «δεν υπάρχει κράτος», «δεν υπάρχουν λεφτά», «μουζάλας vs μκο», «φιλόξενη Λέσβος», «αφιλόξενη Χίος».

“Προσφυγικό: Η κακοδιαχείριση έφερε το χάος και τη σύγχυση”. Έτσι έφτασε στον ελληνικό τύπο, στις 16/03 στην Καθημερινή, η αναφορά των Daniel Howden και του Απόστολου Φωτιάδη: πρόκειται για ένα άρθρο τουrefugeesdeeply με τίτλο The Refugee Archipelago: The Inside story of what went wrong in Greece, και ημερομηνία δημοσίευσης 6/3.Οι συγγραφείς του είναι δημοσιογράφοι και συμπαθούν τις ΜΚΟ. Ωστόσο, αποκαλύπτουν ένα σύνολο από χειρισμούς και αποφάσεις του ελληνικού κράτους και όχι μόνο, ικανές να μας βοηθήσουν. Παρακάτω, ακολουθούν σε δική μας μετάφραση επιλεγμένα αποσμάσματα του κειμένου. Αμέσως μετά θα καταστρώσουμε διάφορα παλιά και νέα συμπεράσματα.

Μια σειρά από γεγονότα, τα οποία ξεκίνησαν με την μαζική εισροή προσφύγων στην Ελλάδα τον Ιούνιο του 2015 και κλιμακώθηκαν με την δημοσίευση της φωτογραφίας του πνιγμένου Aylan Kurdi, αφύπνισαν τον κόσμο σε σχέση με την προσφυγική κρίση. Το αποτέλεσμα αυτής της αφύπνισης ήταν να μετακινηθεί το ανθρωπιστικό δίκτυο προς την Ελλάδα, ανακατευθύνοντας πόρους από τον αναπτυσσόμενο κόσμο στο εσωτερικό της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ταυτόχρονα, ώθησε έναν πρωτοφανή αριθμό εθελοντών να έρθουν στην χώρα, οδήγησε την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες να κηρύξει κατάσταση έκτακτης ανάγκης μέσα στην Ε.Ε. και την ίδια την Ε.Ε να προωθήσει την δική της ανθρωπιστική απάντηση για πρώτη φορά μέσα στην Ευρώπη. Στην πορεία, σύμφωνα με διάφορους ειδικούς των ανθρωπιστικών κρίσεων, αποδείχτηκε η πιο ακριβή ανθρωπιστική απάντηση στην ιστορία, με κριτήριο το κόστος ανά δικαιούχο.
Το ακριβές ποσό των χρημάτων που έχει δαπανηθεί για την Ελλάδα από την Ε.Ε. είναι υπολογίσιμο αλλά όχι αναλυμένο. Το Refugees Deeply έχει υπολογίσει πως -μαζί με τις ιδιωτικές χορηγίες- 803 εκ. δολάρια έχουν φτάσει στην Ελλάδα από το 2015.
Οι μεγαλύτερες δεξαμενές χρήματος ελέγχονται από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, το εκτελεστικό όργανο της Ε.Ε, το οποίο και επιβλέπει το Ταμείο Ασύλου, Μετανάστευσης και Ένταξης (ΤΑΜΕ) και το Ταμείο εξωτερικών συνόρωνΕσωτερικής Ασφάλειας, τα οποία μαζί έχουν κατευθύνει 541 εκ. δολάρια στις ελληνικές χρηματοδοτικές ανάγκες. Παρόλα αυτά, η κυβέρνηση στην Ελλάδα δεν κατάφερε να απορροφήσει σημαντικά ποσά από αυτές τις χρηματοδοτήσεις, απαιτώντας την χρηματοδότηση έκτακτης ανάγκης από την Επιτροπή, χρηματοδότηση που διοχετευότανμέσω από άλλες οδούς.
Σύγχυση ως προς το ακριβές μέγεθος των χρηματοδοτήσεων έχει προκαλέσει μέσω των υπερβολικών δηλώσεων του και ο ίδιος ο Επίτροπος Μετανάστευσης, Εσωτερικών υποθέσεων και Ιθαγένειας, Δημήτρης Αβραμόπουλος, ο οποίος έχει αναφερθεί πολλές φορές σε ποσά που ξεπερνούν το ένα δισεκατομμύριο (1.06 δις δολάρια). Το ποσό αυτό, φαίνεται να αφορά όλα τα διαθέσιμα και θεωρητικά ενεργά ταμεία, και όχι τι έχει όντως κατατεθεί ή δαπανηθεί.
Ωστόσο, το ποσό των 803εκ. δολαριών συνιστά την ακριβότερη ανθρωπιστική ανταπόκριση στην ιστορία. Υπό την προϋπόθεση ότι τα χρήματα αυτά αφορούν το σύνολο των 1.03 εκατομμυρίων ανθρώπων που εισήλθαν στην Ελλάδα από το 2015, το κόστος ανα δικαιούχο ισούται με 780 δολάρια για κάθε πρόσφυγα. Όμως, επειδή, ο κύριος όγκος αυτών των χρηματοδοτήσεων αφορούσε τις ανάγκες όσων παρέμειναν στην Ελλάδα μετά το κλείσιμο των συνόρων, το κόστος ανα δικαιούχο φτάνει τα 14.088 δολάρια.
[…]
Για τις οργανώσεις εκείνες που δραστηριοποιούνταν ήδη αρκετά χρόνια στην Ελλάδα, η ξαφνική άφιξη [διεθνών Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων] ήταν ταυτόχρονα ευπρόσδεκτη αλλά και αποσταθεροποιητική. Η Μετάδραση, μία ελληνική ΜΚΟ, γνωστή για το πλήθος των δράσεων της, από την εκπαίδευση και την παροχή διερμηνέων ως την υπηρεσία βασικών αναγκών, είδε μεγαλύτερους “νέους παίκτες” να πλησιάζουν το έμπειρο προσωπικό της προσφέροντας πολύ μεγαλύτερους μισθούς.
Η διευθύντρια της Μετάδρασης, Λώρα Παππά, πιστεύει πως η τεράστια εισροή χρήματος μετέτρεψε τους πρόσφυγες σε “εμπορεύματα” και ενθάρρυνε τις βραχυπρόθεσμες λύσεις. “Αυτοί [οι διεθνείς ΜΚΟ] κοιτούσαν πως θα δείξουν μια παρουσία στην Ελλάδα. Αυτό οδήγησε στο να χαραμίσουμε την ευκαιρία να ξοδευτούν τα χρήματα παραγωγικά”. Συμπεραίνει με πικρία πως “μερικές φορές τα χρήματα κάνουν περισσότερο κακό παρά καλό”.
[…]
H απόφαση της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ να χαρακτηρίσει την κατάσταση στην Ελλάδα ως κατάσταση έκτακτης ανάγκης στην κλίμακα ανθρωπιστικής απόκρισης μετέτρεψε ένα πεδίο των “μετόπισθεν” σε κεντρικό κόμβο δράσης [για τις ανθρωπιστικές οργανώσεις]. Μια υπηρεσία [της Ύπατης Αρμοστείας] με περίπου δώδεκα υπαλλήλους που χονδρικά ήταν αρμόδια για την επιτήρηση κάποιων εργολαβικών συμβασιούχων της ελληνικής Υπηρεσίας Ασύλου ξαφνικά γιγαντώθηκε. Η ομάδα της ΥΑ στην Ελλάδα έφτασε τους 600 υπαλλήλους σε δώδεκα διαφορετικά γραφεία. Περίπου το ένα τρίτο του εργατικού δυναμικού αποτελείται από διεθνές προσωπικό.
Οι περισσότεροι Έλληνες δουλεύουν για λιγότερα από 800 ευρώ το μήνα, ενώ το εθνικό προσωπικό της ΥΑ έχει συμβόλαια με παραπάνω από τον διπλάσιο μισθό. Το διεθνές προσωπικό της ΥΑ πληρώνεται τρεις φορές παραπάνω από τους έλληνες συνεργάτες. Η Φωτεινή Ράντσιου, μέλος του προσωπικού του ΟΗΕ που πήρε άδεια από τον οργανισμό για να προσφέρει εθελοντικές υπηρεσίες στην πατρίδα της, αναφέρει πως οι εντάσεις μεταξύ του εθνικού και του διεθνούς προσωπικού καθιστούσαν ιδιαίτερα πολύπλοκες τις σχέσεις εντός της υπηρεσίας. Υποστηρίζει πως τα ντόπια μέλη του προσωπικού είχαν περιθωριοποιηθεί και αντιμετωπίζονταν υποτιμητικά από τους νεοφερμένους διεθνείς υπαλλήλους.
[…]
Eνας υψηλά ιστάμενος Έλληνας αξιωματούχος αναφέρει πως είχε διακρίνει μια “αποικιακή λογική” στην συμπεριφορά των μελών διεθνών ΜΚΟ που απολάμβαναν έναν μισθό που αντιστοιχούσε σε πιο σκληρές συνθήκες ενώ δούλευαν σε ένα πολύ πιο άνετο περιβάλλον:” Ήταν ωραίο να δουλεύεις σε μια χώρα με καλά εστιατόρια και άνετα κρεβάτια, και να πληρώνεσαι σα να δουλεύεις στη Σομαλία”. Διάφοροι αξιωματούχοι υπηρεσιών ανθρωπιστικής βοήθειας είπαν στο Refugees Deeply ότι οι έλληνες Υπουργοί ξεκινούσαν πάντοτε τις κοινές τους συναντήσεις υπενθυμίζοντάς τους ότι “δεν βρίσκονται στην Σομαλία” και ότι η Ελλάδα είναι κράτος με δική της κυβέρνηση, νόμους και θεσμούς.
Tο αίσθημα δυσαρέσκειας τροφοδοτείτο και από το γεγονός ότι η διαθέσιμη χρηματοδότηση κατευθυνόταν στις διεθνείς ανθρωπιστικές οργανώσεις και όχι στην ελληνική διοίκηση. Αυτό ήταν τελικά καταστροφικό, σύμφωνα με τους διπλωμάτες, του έλληνες αξιωματούχους και τους υπαλλήλους ανθρωπιστικής βοήθειας, καθώς η κυβέρνηση, τελικά, είχε την αρμοδιότητα του συντονισμού των δράσεων και της τελικής έγκρισης των σχεδιασμών.
[…]
Η στρατηγική του αρχιπελάγους [των κέντρων κράτησης, των καταυλισμών, των δομών φιλοξενίας], ενώ είχε το πλεονέκτημα της αποφυγής της γκετοποίησης των προσφύγων, προκάλεσε ένα διοικητικό και οικονομικό βάρος που η δυσκίνητη συμμαχία της ελληνικής κυβέρνησης και των διεθνών οργανώσεων δεν μπορούσε να σηκώσει. Αποκαλύφθηκε επίσης η σκανδαλώδης απουσία μιας λειτουργικής ιεραρχικής αλυσίδας.
Ρωτήστε πόσα ακριβώς στρατόπεδα προσφύγων υπάρχουν στην Ελλάδα και κανένας δεν θα βρεθεί να σας απαντήσει με σιγουριά. Το Υπουργείο Μετανάστευσης έχει καταμετρήσει 39 στρατόπεδα, κάποια από τα οποία είναι άδεια- άλλα είναι αδρανή και άλλα βρίσκονται σε στάδιο σχεδιασμού ενώ δεν εμφανίζονται στην σχετική λίστα. Η ΥΑ υποστηρίζει ότι υπάρχουν περισσότερα από 50, ενώ δεν μπορεί να μας δώσει έναν συγκεκριμένο αριθμό.
[…]
Στο τέλος της άνοιξης του 2016, οι μεγαλύτερες διεθνείς ανθρωπιστικές οργανώσεις σχεδίαζαν τον εκχειμωνισμό των καταυλισμών και οι δωρητές απελευθέρωναν κεφάλαια. Μια γερμανική ΜΚΟ, ονόματι Arbeiter-Samariter-Bund, κατέθεσε μια πρόταση για την μετατροπή της αποθήκης της Softex σε ένα οργανωμένο camp, χωρητικότητας 1500 ατόμων, με θερμαινόμενα και υδροδοτούμενα container, κόστους 1,6 εκ.. Κατόπιν διμερούς συμφωνίας  με το γερμανικό κράτος για την χρηματοδότηση της ανακατασκευής ενός χειμερινού στρατοπέδου, η πρόταση εστάλη στο ελληνικό υπουργείο μετανάστευσης.
Αντί να συμφωνήσουν, όμως, και να επιτρέψουν την έναρξη των εργασιών, οι Έλληνες απάντησαν με μια αντιπρόταση κόστους 8 εκατομμυρίων ευρώ. Όταν οι δωρητές και οι οργανώσεις απάντησαν πως αυτή είναι μια εξωφρενική πρόταση που δεν μπορεί να υλοποιηθεί, ο Μουζάλας αρνήθηκε να διαπραγματευεί οποιοδήποτε συμβιβασμό. Σε μία επιστολή με ημερομηνία 07/07/2016 το Υπουργείο έγραψε στην γερμανική ΜΚΟ πως “ τα σχέδια μας για την Softex δεν πρόκειται να αλλάξουν” και συνεπώς η πρότασή της απορρίφθηκε.
[…]

Tον Ιούλιο του 2016 ο υφιστάμενος του Μουζάλα στο υπουργείο, Κ. Βουδούρης, ολοκλήρωσε μια αξιολόγηση των καταυλισμών και πρότεινε το κλείσιμο μίας σειράς στρατοπέδων, συμπεριλαμβανομένων των αποθηκών [σ.σ. αναφέρεται στις αποθήκες της Softex, στο Ωραιόκαστρο και άλλες ιδιωτικές εκτάσεις στην Βόρεια Ελλάδα που χρησιμοποιήθηκαν για την στέγαση των μεταναστ(ρι)ών μετά την εκκένωση της Ειδομένης]. Κατ’ αυτόν τον τρόπο ο συνολικός αριθμός θα μειωνόταν από 39 σε 24 camps. Τα πορίσματα της έκθεσης υποστηρίζονταν, επίσης, από το τεχνικό προσωπικό της Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Πόλιτικής Προστασίας και Ανθρωπιστικής Βοήθειας [ECHO]ΣΤΜ και από την ΥΑ.
Ωστόσο, το σχέδιο των 24 camps απορρίφθηκε από τον Μουζάλα, που διατεινόταν ότι χρειάζονται περισσότερα όχι λιγότερα camps. O Βουδούρης παραιτήθηκε λίγο αργότερα. Τα επαναλαμβανόμενα αιτήματα από αξιωματούχους της ΕΕ και του ΟΗΕ για ένα κεντρικό πλάνο που θα όριζε ποιοι χώροι πρέπει να κατασκευαστούν και ποιοι πρέπει να τεθούν σε προτεραιότητα απαντούνταν πάντοτε με την αποστολή της ίδιας λίστας των 39 camps.
“Για του σκοπούς του γενικού σχεδιασμού θα ήταν χρήσιμο να έχουμε μια τελική λίστα των διαφορετικών κατηγοριών [στρατοπέδων] μέχρι το τέλος του καλοκαιριού, μια λίστα που θα υποδείκνυε ποιοι χώροι θα είναι μακροπρόθεσμης λειτουργίας, ποιοι θα έκλειναν πριν τον χειμώνα και ποιοι θα έπρεπε να προετοιμαστούν για τον χειμώνα”, αναφέρει ο επικεφαλής αξιωματούχος της ΥΑ στην Ελλάδα, Giovanni Lepri. […]
Την ίδια στιγμή, οι εθελοντές, οι υπάλληλοι των οργανώσεων, οι διπλωμάτες και οι ίδιοι οι πρόσφυγες είχαν απηυδίσει από την ανικανότητα του Υπουργείου να διορίσει διευθυντές στρατοπέδων. Σύμφωνα με την ελληνική νομοθεσία οι επικεφαλής των στρατοπέδων θα βρίσκονταν στο προσωπικό της γενικής γραμματείας του Βουδούρη, υπηρεσία την οποία είχε παραγκωνίσει και αρνηθεί να στελεχώσει ο υπουργός.
Στη θέση αυτής της ανύπαρκτης διοικητικής ιεραρχίας, λειτουργούσε ένα κατα περίπτωση σύστημα, όπου σε κάποιους χώρους οι διευθυντές διορίζονταν από το Υπουργείο, ενώ σε άλλους διοικούνταν από τον στρατό ή τις ΜΚΟ. Σε κάποιες περιπτώσεις, στρατιωτικοί, τοποθετημένοι σε χώρους με την αρμοδιότητα της κατασκευής τους, παρέμεναν στις θέσεις τους καθώς το Υπουργείο αμελούσε να τους αντικαταστήσει. Στο χάος που ακολούθησε, σε κάποια στρατόπεδα στα βόρεια βρίσκονταν “περισσότεροι υπάλληλοι ανθρωπιστικής βοήθειας παρά πρόσφυγες” σύμφωνα με έναν Ευρωπαίο διπλωμάτη που παρακολουθούσε τις δράσεις τους. Στα Διαβατά, ένα από τα πρώτα κέντρα, που στήθηκε σε παλιό οχυρό του ελληνικού στρατού στην Βόρεια Ελλάδα, δραστηριοποιούνταν 40 ΜΚΟ. Σε άλλα στρατόπεδα, όπως ανακάλυψε ο διπλωμάτης, “μπορεί να έκαναν μαθήματα yoga ενώ δεν υπήρχε ηλεκτρικό ρεύμα”.

(Συνέχεια στην έντυπη έκδοση)

REFUSE THE RIGHT TO BE SILENT | ΤΕΤΑΡΤΗ 5 ΙΟΥΛΗ | ΠΡΟΒΟΛΗ + AFTER BAR

προβολή ντοκυμαντέρ "Do not resist(2016)" + after bar
>> Τετάρτη 5 Ιούλη, στις 20:30 στο προαύλιο της ΑΣΟΕΕ
(υποτιτλισμός + διοργάνωση) απ' το antifa projector


FERGUSON, MISSOURI 2014: Η καταστολή των ταραχών για τη δολοφονία του Michael Brown ρίχνει φως πάνω στην στρατιωτικοποίηση της αστυνομίας στις ηπα. Από τα τεθωρακισμένα και τα drones, μέχρι τις ειδικές δυνάμεις και τα νέα συστήματα επιτήρησης, ο εξοπλισμός και οι τακτικές του πολέμου ενάντια στην τρομοκρατία επιστρέφουν στις πόλεις των ηπα για να χτίσουν έναν πανίσχυρο εσωτερικό στρατό.




(Παρεπιμπτόντως, ακούστε κι αυτό)

ΚΟΥΚΟΥΛΩΜΑΤΑ

απ' την ασταμάτητη μηχανή του Sarajevo


Τα σκουπίδια φαίνονται· είναι αυτά που φαίνονται σίγουρα, μυρίζουν (και κάνουν μερικές φορές κάποιο πάταγο: οι σακούλες που σκάνε απ’ τα μπαλκόνια). Τα σκουδιάρικα φαίνονται επίσης· κλείνουν και τον δρόμο, αν είναι στενός. Κανείς δεν θέλει να περιμένει στο δρόμο πίσω από ένα σκουδιάρικο.
Όμως αυτά που φαίνονται είναι τα λιγότερα. Για παράδειγμα: με «κάποιον τρόπο» η απεργία τέλειωσε. Ο καθένας μπορεί να φανταστεί ότι υπάρχουν «άλλα επίπεδα», λιγότερο ορατά (ας πούμε: γραφεία, τηλέφωνα, διάδρομοι) που ορίζουν τις εξελίξεις. Έτσι, αν τολμήσει κανείς να φανταστεί τις λέξεις «εργατικός ανταγωνισμός» είναι καταγέλαστος. Αυτό είναι διασταύρωση πελατών και πολιτευτών / παρόχων· όχι ταξική πάλη…
Κι όμως: σ’ αυτές ακριβώς τις «υπόγειες», «αδιάκριτες», «μισομαφιόζικες» μεσολαβήσεις υπάγεται η εργασία. Στα μέρη μας. Όχι μόνο με την «τυπική» έννοια του έργου, του ωραρίου, του μισθού. Αλλά και σαν ιδεολογία, που υπερκαθορίζει τα προηγούμενα. Χάρη σ’ αυτές τις ακλόνητες μεσολαβήσεις έχει κατασκευαστεί η επίσης ακλόνητη ιδέα της «θέσης» εργασίας, και μάλιστα «προσωπικής». Μια ιδέα «ιδιοκτησίας της θέσης» (εργασίας), που είτε μορφοποιείται με την «μονιμότητα» είτε γίνεται αντικείμενο επιθυμίας (λόγω «προσωρινότητας»). Συνεπώς: αυτές οι ακλόνητες μεσολαβήσεις κατασκευάζουν, ανακατασκευάζουν, και διατηρούν ακμαίο τον μικροαστισμό του μισθωτού: πουλάει μεν την εργασιακή δύναμή του, από τυπική άποψη· είναι όμως, ταυτόχρονα, ιδιοκτήτης της «θέσης» (εργασίας). Και σαν τέτοιος απορρίπτει μετά βδελυγμίας την συναίσθηση ότι είναι εργάτης. (Αν δεν είναι ακόμα «ιδιοκτήτης της θέσης» εργασίας, σκοπεύει να γίνει το γρηγορότερο…).
Δεν τελειώνει εδώ η αλληλουχία. Αν η μισθωτή εργασία είναι (ή οφείλει να είναι) ιδιοκτησία θέσης·αν, δηλαδή, το μικροαστικό κοσμοείδωλο υπερκαθορίζει την εργατική πραγματικότητα, τότε και κάθε άλλη έκφραση του μικροαστισμού είναι «εργασιακά» δικαιολογημένη. Όπως: να κάνω μια δικά μου δουλειά· να θεσμίσω επίσημα, δηλαδή, την «ιδιοκτησία μιας θέσης» (εργασίας) – ελεύθερος επαγγελματίας. Κι ακόμα πιο πέρα: να «πετύχω», ώστε να κάνω προσλήψεις ανθρώπων που θα δουλεύουν για μένα αλλά δεν θα είναι εργάτες· θα είναι κι αυτοί ποτισμένοι απ’ τα μικροαστικά στερεότυπα. Δεν θα αποσπώ υπεραξία απ’ αυτούς, ούτε θα τους εκμεταλλεύομαι: θα τους παραδειγματίζω μάλλον μέσω της «επιτυχίας μου»… να «πετύχουν» κι αυτοί / ές, κάποτε. (Εννοείται ότι σαν τέτοιοι δεν έχουν δικά τους δίκαια· θα χαίρονται, απλά, απολαμβάνοντας την καλωσύνη μου και το πετυχημένο μου παράδειγμα.)
Ο πολιτικός προσοδισμός είναι ο γενικός κανόνας που έχει γεννήσει και δικαιολογεί τον πατερναλισμό. Συνδικαλιστικό, εργοδοτικό, κλπ. Αλλά επίσης ο προσοδισμός ανανεώνεται και συντηρείται απ’ τον πατερναλισμό. Ας πούμε βρίσκονται σε «συνεταιρική σχέση».
Χλαπάτσα, λοιπόν, δεν θα πάθουμε απ’ τα σκουπίδια. Σαν εργάτες υποφέρουμε από μια άλλη «μόλυνση», μόνιμη, βαθιά και χρόνια…

YOU KNOW HOW WE DO





+ κάποια χρωστούμενα (απ' το 20ο antifa live)
Το νου στους τοίχους, σύντομα ξανά εκεί έξω.