X

Φορμα επικοινωνιας

Σημείωσε στην παρακάτω φόρμα ποια CD, DVD ή εκδόσεις (και πόσα αντίτυπα από το καθένα) θέλεις από το distro του antifaLive, όπως και το mail σου, κι εμείς θα επικοινωνήσουμε μαζί σου για την αποστολή.

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *

ANTIFA LIVE vol 20 | 3/3/17 ΑΣΟΕΕ


Στις 3 Μάρτη στην ΑΣΟΕΕ.
Cold I, Head on, ++
antifa live vol 20.
Περισσότερα σύντομα.


ΣΤΗΝ ΟΥΡΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΑΥΡΙΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΕΡΘΕΙ ΠΟΤΕ / ZERO YEARS #2 - ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ


>>> Κυπριακό: Πόσοι άγγελοι χωράνε σε ένα πλυντήριο;| IMF go home| «Αν δεν σας αρέσει η συνθήκη της Λωζάννης..»: Ελληνοτουρκικές υποθέσεις 1.01| Ο Χώρος, ο Καπιταλισμός και οι Μετανάστες (δηλ. Η εργασία) pt2.: αποθέματα, αποθήκες και «έξοδα φύλαξης»| Η ευρασιατική σκακιέρα δεν έχει βασιλιά, έχει όμως πολλούς παίκτες (σημειώσεις πάνω στον παγκόσμιο πόλεμο)| Ιστορίες από την ιστορία του Πανεπιστημίου: Τι μπορεί να μάθει κανείς σε μια περιπλάνηση στο Γκύζη;| Wiring the jungle 2| reports: this is not a coup, Το μισό Οτσαλάν| Tales of the jazz age| Δεν φταίει που είμαστε νεαροί και νεαροί, φταίει που εφτά χρόνια του βουλώνουμε| κ.α.

Σημεία διακίνησης: Στο κάτω περίπτερο της πλατείας εξαρχείων, στο Βιβλιοπωλείο Ναυτίλος, Χ. Τρικούπη 28/ Πάτρα, Ανατόπια, Κορίνθου 171/ Θεσσαλονίκη, στέκι στη Μόδη
++ μπορείτε να το βρείτε φυσικά και στα Αυτοδιαχεριζόμενα στέκια Αρχιτεκτονικής και Νομικής, στα τραπεζάκια των Διαρρηκτ(ρι)ών στην Πάντειο και στο ΕΜΠ (Πολυτεχνειούπολη) και στη Λέσχη Κατασκόπων του 21ου αιώνα

Παρακάτω μπορεί να διαβάσει καμία/κανείς απόσπασμα από το κείμενο του περιοδικού με τίτλο «Ο χώρος, ο καπιταλισμός και οι μετανάστ(ρι)ες (δηλαδή, η εργασία) pt2: αποθέματα, αποθήκες και «εξοδα φύλαξης»

Λέγαμε την προηγούμενη φορά ότι τα σύνορα, σαν κοινωνικές σχέσεις, σαν διαδικασίες και σαν εργασία, σαν παραγωγική διαχείριση των απαγορεύσεων και της άρσης τους, συνιστούν την ειδική πολιτική μέθοδο των αφεντικών για τη ρύθμιση της κυκλοφορίας της εργατικής δύναμης, δηλαδή, της μετανάστευσης· πως η αδιάλειπτη παραγωγικότητά τους εντοπίζεται στην συστηματική παραγωγή της πολιτικής απαγόρευσης, της υποτίμησης, της φθοράς και της καταστροφής των μεταναστών και των μεταναστριών. Μιλώντας για τα στρατόπεδα συγκέντρωσης/hotspots γράψαμε πως α) εκεί συσσωρεύονται ποσότητες εργατικής δύναμης που βρίσκονται εκτός της παραγωγής β) σε κατάσταση απαξίωσης γ) όπου εμφανίζεται η ανάγκη «επιδιόρθωσης» ενώ δ) η επιδιόρθωση και η φύλαξη είναι αντίστοιχα εργασία προνοιακών και μιλιταριστικών δομών, κοινωνικά όμοιων με αυτών που εμφανίζονται στα σύνορα και πως η συγκρότησή τους ενεργοποιεί κύκλους καπιταλιστικής αξιοποίησης και προσοδικών δικτύων. Θα επιστρέψουμε σε εκείνη την αφήγηση περί κυκλοφορίας των εμπορευμάτων κάνοντας μία αναφορά στις «αποθήκες», τα «αποθέματα» και τη «φύλαξη» τους. Χρωστάμε κάποιες εξηγήσεις και κάποιες προσθήκες. Με έναν περίεργο τρόπο θα μας βοηθήσουν.

The costs of circulation

Rewind


Η εργατική δύναμη είναι εμπόρευμα, αλλά είναι ένα ιδιόμορφο εμπόρευμα γιατί: α) είναι αδιαχώριστα ενσωματωμένη στο ζωντανό φορέα της, β) δεν αγοράζεται, «ενοικιάζεται» γ) η αξία χρήσης της είναι η ίδια πηγή αξίας δ) η αξία της είναι η αξία της αναπαραγωγής του αλλά αυτή η τελευταία δεν είναι σταθερή, είναι ιστορικά, πολιτικά, κοινωνικά και πολιτισμικά προσδιορισμένη ε) η αναπαραγωγή της δεν σημαίνει αναγκαστικά την αναπαραγωγή του φορέα της ζ) αυτή η ίδια είναι εμπορεύμα, ο φορέας της δεν είναι, συνεπώς αυτός είναι ένα πλάσμα που ξεφεύγει από την καπιταλιστική ορθολογικότητα, η οποία τον ανέχεται και τον διαχειρίζεται, ώστε αυτή του η ανορθολογικότητα, η αμφιθυμία και, τελικά, η ικανότητα του να αρνηθεί την εργασία, να μη την «παρενοχλεί» ή/και να καθίσταται παραγωγική. Τμήματα της εργατικής δύναμης κυκλοφορούν με τις ακριβώς αντίθετες προϋποθέσεις που κυκλοφορούν τα άλλα εμπορεύματα. Δηλαδή: όχι έγκαιρα και ακέραια, αλλά κυκλικά και με όρους φθοράς ή και υπολογισμένης καταστροφής, με σκοπό την υποτίμηση και την πολιτική απαγόρευση των ζωντανών όντων που μετακινούνται. Αυτή η μέθοδος συναρτάται προς τον δεδομένο ή υπό σχεδιασμό καταμερισμό εργασίας που τους αφορά. Τελεία.

Έξοδα φύλαξης

Την προηγούμενη φορά κάναμε διάφορα λάθη συγχέοντας την έννοια της μεταφοράς με την έννοια της κυκλοφορίας των εμπορευμάτων. Μας υπενθύμισαν ότι η μεταφορά είναι φάση της κυκλοφορίας, όπως και η αποθήκευση ή ο σχηματισμός αποθεμάτων και μας παρέμπεψαν στον δεύτερο τόμο του Κεφαλαίου, στο κεφάλαιο «τα έξοδα κυκλοφορίας». Τώρα το πρόβλημά μας είναι κλασσικά διπλό: αφενός να καταλάβουμε τι λέει ο Μαρξ και αφετέρου να καταλάβουμε πώς μπορεί να μας φανεί χρήσιμο. Αφού διαβάσαμε το έκτο κεφάλαιο του πρώτου μέρους, «έξοδα κυκλοφορίας» τρεις φορές καταλάβαμε κουτσά-στραβά τα παρακάτω. Ανοίγουμε τον τόμο, προσπερνάμε τα καθαρά έξοδα κυκλοφορίας και φτάνουμε στα «έξοδα φύλαξης». Εδώ ερχόμαστε αντιμέτωπες με την έννοια του αποθέματος στη γενική του μορφή: για όσο καιρό ένα εμπόρευμα βρίσκεται μετέωρο μεταξύ της διαδικασίας παραγωγής από την οποία βγαίνει και της διαδικασίας κατανάλωσης στην οποία θα εισέλθει, αποτελεί εμπορευματικό απόθεμα. Σ’ αυτό το σημείο βρίσκουμε και το πρώτο ενδιαφέρον (για εμάς) απόσπασμα:

Για να μπορεί το εμπορευματικό κεφάλαιο να παραμένει σαν εμπορευματικό απόθεμα στην αγορά, απαιτείται να υπάρχουν κτίρια, μαγαζιά, ντεπό, αποθήκες εμπορευμάτων, δηλ. απαιτείται δαπάνη σταθερού κεφαλαίου · επιπλέον απαιτείται πληρωμή εργατικών δυνάμεων για την αποθήκευση των εμπορευμάτων στις αποθήκες τους. Χώρια απ’ αυτό, τα εμπορεύματα χαλούν και είναι εκτεθειμένα στη φθοροποιό επίδραση των στοιχείων της φύσης. Για την προστασία τους από αυτή, χρειάζεται να δαπανηθεί συμπληρωματικό κεφάλαιο, εν μέρει σε μέσα εργασίας, με αντικειμενοποιημένη μορφή, εν μέρει σε εργατική δύναμη.

Τι σημειώνεται εδώ, καθώς ο Μαρξ αναρωτιέται αν τα έξοδα φύλαξης είναι παραγωγικά ή όχι; Η εργασία φύλαξης, λέει, δεν προσθέτει αξίες χρήσεις, μόναδική της αποστολή είναι να διατηρήσει την υφιστάμενη αξία χρήσης του εμπορεύματος, που εμφανίζεται στην αποθεματική του μορφή. Η διαφορά των καθαρών εξόδων κυκλοφορίας (αγορά και πώληση, εμπόριο, λογιστική) και των εξόδων αποθήκευσης εντοπίζεται στο ότι «το αντικείμενο τους δεν είναι η μεταμόρφωση της αξίας, αλλά η διατήρηση της αξίας που υπάρχει στο εμπόρευμα σαν προϊόν, η ίδια η αξία χρήσης». Αν οι όροι της αποθήκευσης προκαλούν ανατίμηση του εμπορεύματος αυτό οφείλεται στην δαπάνη κεφαλαίου που απαιτούν τα έξοδα φύλαξης. Και από την άλλη, η ακύρωσης της αποθήκευσης ή η καταστροφή της αποθήκης ή η φθορά των εμπορευμάτων προκαλούν σχετική ή απόλυτη ματαίωση της αξίας χρήσης και άρα απαξίωση και υποτίμηση.
[…]

ΣΑΒΒΑΤΟ 11 ΦΛΕΒΑΡΗ, 12:00 ΠΕΖΟΔΡΟΜΟΣ ΚΟΡΑΗ: 1η ΜΟΤΟΔΙΑΔΗΛΩΣΗ 7ΨΧ

Αφίσα + βίντεο καλέσματος για την 1η Μοτοδιαδήλωση των 7ψυχων
> Σάββατο 11 Φεβρουαρίου 2017 - 12:00 πμ
Συγκέντρωση: πεζόδρομος Κοραή

Απαιτούμε σεβασμό - Ξεκινάμε από τον μισθό!




ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΤΥΧΗΜΑΤΑ - ΕΙΝΑΙ ΔΟΛΟΦΟΝΙΕΣ

αφίσα που κολλιέται από το antifascist action


Οι θάνατοι μεταναστών στη Μόρια και την Σάμο δεν είναι «ατυχήματα» -είναι δολοφονίες!

Οι νεκροί μετανάστες στα στρατόπεδα «φιλοξενίας», τόσο στη Μόρια Λέσβου, όσο και στην Σάμο, χρεώνονται εξ ολοκλήρου στην αντιμεταναστευτική πολιτική του ελληνικού κράτους. Δεν είναι «ατυχήματα» -ούτε ουδέτερες συνέπειες του χειμώνα, είναι σκέτες δολοφονίες. Είναι το προσχεδιασμένο αποτέλεσμα μιας πολιτικής αποτροπής: πρέπει οι συνθήκες ζωής των μεταναστών στα νησιά και την ενδοχώρα να είναι τόσο άθλιες, τόσο θανατηφόρες τελικά, ώστε να αποθαρρύνονται –πέρα από τους ίδιους- και όσοι άλλοι ακόμα θα σκέφτονταν να περάσουν στην Ελλάδα.
Κι είναι το αρμόδιο υπουργείο και ο επικεφαλής του Μουζάλας, που εφαρμόζουν συνειδητά αυτή την τακτική, η οποία δεν είναι τίποτα λιγότερο από την ελληνική «φιλειρηνική» συμμετοχή στα πολεμικά σφαγεία της περιοχής. Έτσι ώστε η ζωή των μεταναστών και των προσφύγων, που ήταν ήδη πολύ «φτηνή» πριν πατήσουν το πόδι τους εδώ, να παραμείνει σ’ αυτή την πολύ χαμηλή στάθμη.
Και το πλέγμα κράτους, διεθνών οργανισμών, μκο και ρατσισμού κάνει ό,τι μπορεί σ’ αυτή την κατεύθυνση. Κρατάει τους μετανάστες μέσα σε σκηνές στο καταχείμωνο, ενώ τα σχετικά ευρωπαϊκά κονδύλια «αγνοούνται», τους καθιστά προσφιλή στόχο των οργανωμένων φασιστών και των  τους και τους κρατάει γεωγραφικά απομονωμένους/ες σε νησιά και επαρχίες, για να μην «ενοχληθούν» οι ντόπιοι.
Κι όμως: όλη η απόπειρα εξαθλίωσης των μεταναστών στα στρατόπεδα και όλος ο ρατσιστικός οχετός εναντίον τους, δεν φτάνουν για να τους καταβάλλουν. Η μαχητική τους αξιοπρέπεια είναι εδώ και στέκεται όρθια μέσα σ’ αυτούς τους χαλεπούς καιρούς. Και περιφρονώντας την «κακή τους μοίρα», βάζουν εμπόδια στην περαιτέρω υποτίμηση όλων μας.

Στη Μόρια, στην Σάμο και στην Αθήνα. Στο μισογκρεμισμένο Χαλέπι και σ’ όλα τα πεδία βολής εναντίον του πολυεθνικού προλεταριάτου: να σαμποτάρουμε τις μηχανές του νέου ολοκληρωτισμού.

ΜΕΣΙΣΤΙΕΣ ΓΑΛΑΝΟΛΕΥΚΕΣ ΚΑΙ ΜΙΣΟΦΕΓΓΑΡΑ ΣΤΙΣ ΦΛΟΓΕΣ / ANTIFA PROJECTOR


"Τα γεγονότα στα Ίμια τον Ιανουάριο του 1996 έχουν καταγραφεί σαν ένα "θερμό επεισόδιο" μεταξύ ελληνικού και τούρκικου κράτους. Γύρω από δύο ακατοίκητες βραχονησίδες αναπτύχθηκαν μεγάλες στρατιωτικές δυνάμεις σε (έναν περιορισμένης έκτασης) κάτι -σαν - πόλεμο. Τα γεγονότα αυτά υπήρξαν η κορύφωση ενός σχεδίου του ελληνικού κράτους: της πολιτικο- στρατιωτικής περικύκλωσης της Τουρκίας, στο πρώτο μισό της δεκαετίας του 1990. Και μπορεί το σχέδιο αυτό ν' απέτυχε τελικά, όμως άφησε πίσω του ένα ολόκληρο εθνικιστικό πολιτικό κεφάλαιο προς αξιοποίηση για τα επόμενα χρόνια. Έτσι είκοσι χρόνια μετά, πολλά έχουν αλλάξει. Εκτός από αυτό: το Αιγαίο ως "ελληνική λίμνη" παραμένει πάντα στις κορυφαίες προτεραιότητες του ελληνικού εθνικισμού και επεκτατισμού.
Η συλλογή, επεξεργασία και επιμέλεια του υλικού έγινε από τη συνέλευση antifa projector. Το αποτέλεσμα θα ήταν ελλιπές χωρίς το πολύτιμο αρχειακό υλικό της Λέσχης Κατασκόπων του 21ου αιώνα και για αυτό την ευχαριστούμε ιδιαιτέρως.
Χρησιμοποιήθηκε δημοσιευμένο online υλικό από media και εκπομπές που έχουν προβληθεί παλαιότερα στην τηλεόραση ή από εγγραφή τους. Επίσης υλικό χρειάστηκε να δημιουργηθεί από την αρχή για τις ανάγκες του βίντεο από το antifa projector. Το κείμενο για την αφήγηση και η σύνθεση- μοντάζ του υλικού έγινε από το antifa projector με δικά του μέσα. Το speakage ολοκληρώθηκε με την πολύτιμη βοήθεια της Ντίνας και του Γιώργου που τους ευχαριστούμε θερμά. Ευχαριστούμε την Χριστίνα για τον εξοπλισμό εγγραφής (μικρόφωνο).
Το βίντεο προβλήθηκε πρώτη φορά στις 19 Φλεβάρη του 2016 στο αυτοδιαχειριζόμενο στέκι της carthago."

ANTIFA COMMUNITY #26


( Πάτα πάνω στην εικόνα για να το ξεφυλλίσεις σαν έντυπο )

ΦΛΕΒΑΡΗΣ '17 | 26o τεύχος της έκδοσης δρόμου της συνεργασίας αντιφασιστικών ομάδων antifa community.
Κυκλοφορεί στο κέντρο και τις γειτονιές, χέρι με χέρι. Αν δεν έχει φτάσει στα δικά σου και το θες (το συγκεκριμένο ή προηγούμενα τεύχη) στείλε μας ένα mail στο antifacommunity@yahoo.gr

ΤΟ ΠΑΡΑΛΗΡΗΜΑ ΤΟΥ ΠΑΛΙΟΥ ΚΟΣΜΟΥ / BARRICADA #47 / ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ


>>> Το antifa BARRICADA θα το βρεις σε αυτοδιαχειριζόμενους χώρους, στο βιβλιοπωλείο του Ναυτίλου (σόλωνος και χ. τρικούπη), στo solaris (κέντρο αθήνας) και στα περίπτερα της πλατείας εξαρχείων (στουρνάρη και σπ. τρικούπη) και της πλατείας κάνιγγος (στην αρχή της ακαδημίας).
ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ Το παραλήρημα του παλιού κόσμου /// Bee Sting /// Νέο σχέδιο του ΟΑΕΔ. Η πειθάρχηση των ανέργων μέσα από τη σχέση εργασία /// Οι συντεταγμένες του εκτοπισμού. Τα κέντρα κράτησης ως πολιτική της απαγόρευσης /// Εμπόλεμη Συρία μέρος α’ /// Όλοι οι άνθρωποι του Προέδρου /// λένε /// Wall of truth /// Αϋπνίες
+ Ένθετο: Ο κόσμος σαν φυλακή - John Berger

Το παραλήρημα του παλιού κόσμου
Είχαμε προειδοποιηθεί: η εποχή του α-διανόητου δεν ξεκίνησε μόλις χθες. Κι οι Τραμπ αυτού του κόσμου κρατούν το τιμόνι εδώ και πολλά χρόνια. Λιγότερο ή περισσότερο γελοίοι και θλιβεροί, πάντως είναι εδώ -και παραληρούν τις διαταγές τους, προετοιμάζοντας τα χειρότερα για εμάς και την τάξη μας.

Ο νέος ολοκληρωτισμός δεν είναι πια (για την ακρίβεια, δεν ήταν ποτέ) ένα άθροισμα «μεμονωμένων» γεγονότων, δηλώσεων και πράξεων, σε απομονωμένα σημεία του καπιταλιστικού κόσμου, τα οποία υπερτονίζουν τύποι σαν και του λόγου μας. Ο νέος ολοκληρωτισμός εκφράζει πλέον ένα συνεχές κεντρικών πολιτικών επιλογών στο μεγαλύτερο μέρος του πλανήτη. Και βρίσκεται στο κατώφλι του να διαμορφώσει τον κόσμο μας, με πρωτόγνωρη ένταση και σε τεράστια έκταση.

Η πρόσφατη ανάληψη των προεδρικών καθηκόντων από τον Τραμπ προσφέρει μερικά παραδείγματα. Από την απαγόρευση εισόδου στη χώρα, μεταναστών από εφτά μουσουλμανικές χώρες, έως την απόσυρση από τις πολυμερείς εμπορικές συμφωνίες, το υποννοούμενο είναι σαφές: «για να κάνουμε την Αμερική ξανά μεγάλη, πρέπει να μικρύνουμε το έδαφος των ανταγωνιστών μας, ξεκινώντας από τη δική μας επικράτεια». Κι οι ξένοι εργάτες; Ας κάτσουν στις χώρες τους να τους βομβαρδίσουμε. Είτε εμείς, είτε κάποιοι άλλοι πρόθυμοι.

Η άλλοτε πρωτεύουσα του «ελεύθερου κόσμου» παιανίζει πια σε άλλους ρυθμούς. Και δεν είναι ένας τσαρλατάνος πρόεδρος που ευθύνεται γι’ αυτή την στροφή. Αντίθετα, είναι αυτός που αναλαμβάνει ακέραιο το «πατριωτικό» του καθήκον, να χρεώνεται προσωπικά κάθε κυριαρχική αναγκαιότητα της κάποτε υπερδύναμης. Όπως συνέβη και άλλοτε στην ιστορία των αδιαπραγμάτευτων επιλογών των κυρίων του κόσμου και των εκπροσώπων τους, όπως συνέβη και άλλοτε στην ιστορία των φασισμών.

Θα έκανε πάντως λάθος να υποθέσει κανείς, ότι επειδή οι ΗΠΑ υπό τον Τραμπ πρόκειται να ηγηθούν στους άσχημους διπλωματικούς τρόπους -όπως συνέβη ήδη στην περίπτωση της «ευχής» περί της διάλυσης της ΕΕ- αυτό είναι μια ένδειξη δύναμης. Το αντίθετο συμβαίνει: επιρρεπείς στους λεονταρισμούς είναι συνήθως εκείνοι που μιλούν από μια θέση (σχετικής) αδυναμίας. Όμως η διαπίστωση αυτή δεν σκοπεύει να ωραιοποιήσει τίποτα -ούτε και να αδρανοποιήσει την πολιτική μας εγρήγορση. Άλλωστε γνωρίζουμε πως ένα πληγωμένο θηρίο παραμένει πολλαπλά επικίνδυνο.

Σήμερα λοιπόν οι πάντες ονειρεύονται «να μεγαλώσουν», γνωρίζοντας όμως ότι το καπιταλιστικό έδαφος, οι πρώτες ύλες και η εργασία είναι μεγέθη πεπερασμένα. Επομένως αυτός ο πλανήτης δε χωράει τα όνειρα κάθε αφεντικού και κάθε κράτους. Αλλά αυτό δεν έχει σημασία τελικά: είτε «ειρηνικά», είτε όχι, τα αφεντικά και τα κράτη τους μονομαχούν για τις ζώνες επιρροής τους -μέχρι τον τελευταίο εργάτη τους. Αυτό κάνουν ήδη στα χρόνια του τελευταίου ξεσπάσματος της καπιταλιστικής κρίσης, αυτό και θα συνεχίσουν να κάνουν.

Πλέον όμως θα το κάνουν υπό το μοτίβο του (λιγότερο ή περισσότερο διακηρυγμένου) «προστατευτισμού», το οποίο βρίσκει τη θέση του δίπλα στις ανταγωνιστικές υποτιμήσεις των νομισμάτων τους - που μια παραγνωρισμένη περίπτωσή τους είναι και η περιβόητη «κρίση της ευρωζώνης». Τι πρόκειται όμως να παράξει πολιτικά ο προστατευτισμός; Τίποτα λιγότερο από ένα υπερθέαμα για όλη την οικογένεια, όπου το κεφάλαιο και η πατρίδα (το κάποτε αταίριαστο ζευγάρι), θα σφιχταγκαλιάζονται καθώς εξελίσσεται η κρίση, χορεύοντας πάνω στα κεφάλια του παγκόσμιου προλεταριάτου. Εκεί σίγουρα δεν θα υπάρξει κανένας «προστατευτισμός» -εκτός και αν οι εργάτες ενδύονται τα εθνικά τους κουρέλια.

Είχαμε προειδοποιηθεί λοιπόν: η εποχή του α-διανόητου, οι καιροί του νέου ολοκληρωτισμού, έχουν κεφαλαιοποιήσει εδώ και πολλά χρόνια τις μικρές και μεγάλες ήττες μας, στο βαθμό εκείνο, όπου δεν πρόκειται να επιβραδύνουν ή να σταματήσουν, παρά μόνο να εκτροχιαστούν από τα χέρια μας.

Σε τελική ανάλυση λοιπόν αυτός (θα) είναι ο δικός μας λογαριασμός: μια μάχη με το χρόνο -που μας κατέχει και δεν τον κατέχουμε, μια διαπάλη με τις πολλαπλές εκδοχές αλλοτριωμένης συνείδησης της τάξης μας, ένας αγώνας για τη συγκρότηση του συλλογικού μας εαυτού, των αναγκών και των κοινοτήτων μας -που δεν θ’ αφήνει κανένα χώρο στις πατρίδες. Έχουμε καθυστερήσει; Υπερβολικά πολύ. Έχουμε πάντα να υπερβούμε κάθε ψυχο-συναισθηματικό και διανοητικό ανάχωμα που καταρρακώνει τη συλλογική μας αυτοπεποίθηση... Με κάθε βεβαιότητα.
Επομένως ολ’ αυτά σημαίνουν πως βρισκόμαστε πολύ μακριά. Ας κρατήσουμε τουλάχιστον σαν αστέρια μέσα στο σκοτάδι, την συλλογική μας μνήμη και τους βασικούς προσανατολισμούς μας. Θα χρειαστούν στην εποχή των τεράτων...


ΓΙΑ ΤΟΝ MOHAMAD A. ΚΑΙ ΤΙΣ ΝΙΚΕΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

> απ' την ασταμάτητη μηχανή του Sarajevo |


Παρέα με τους χουντικούς.
 Σε μια ξεκάθαρα εθνικιστική και "αντιτουρκική" απόφασή του ο άρειος πάγος αποφάσισε να μην εκδοθούν στην Άγκυρα οι 8 τούρκοι καραβανάδες, που την έκαναν (οι γενναίοι!) προς ελλάδα μεριά όταν κατάλαβαν ότι το πραξικόπημα στο οποίο συμμετείχαν, στις 15 Ιούλη, αποτύγχανε. Η αποτυχία ενός πραξικοπήματος μειώνει τις πολιτικές, ηθικές και ποινικές ευθύνες όσων συμμετείχαν σ’ αυτό; Όχι! Η αποτυχία ενός πραξικοπήματος μειώνει τις ευθύνες όσων συμμετείχαν, έστω και "μόνο" σαν ηθικοί αυτουργοί, σε δολοφονίες (πάνω από 250 ατόμων); Όχι!
Η "ανεξάρτητη ελληνική δικαιοσύνη" (what?) έχει άλλη γνώμη. Δεν ασχολήθηκε με το αν οι 8 είναι δολοφόνοι ή αθώοι, ως εάν η αίτηση της έκδοσής τους δεν συνοδευόταν απ’ τις κατηγορίες που θα αντιμετωπίσουν. Ως εάν να ήταν καταζητούμενοι για ... φοροδιαφυγή. Ή για παράνομο παρκάρισμα. Ούτε και οι ίδιοι χρειάστηκε να απολογηθούν επ’ αυτών, υποστηρίζοντας π.χ. ότι ήταν περαστικοί, είδαν ένα άδειο ελικόπτερο, και είπαν ρε δεν πάμε για μπύρες στην Αλεξανδρούπολη. (Υποθέτουμε ότι θα έκανε το ίδιο ο άρειος πάγος αν ήταν "τζιχαντιστές τρομοκράτες", των οποίων την έκδοση ζητούσε η Ισλαμαμπάντ... Όπου, ως γνωστόν, δεν υπάρχουν εχέγγυα για "τίμιες δίκες".. Αλλά τι λέμε; Οι "τζιχαντιστές" δικάζονται εντελώς τίμια στον πολιτισμένο κόσμο: με μερικές σφαίρες, για να μην μιλήσουν, και για να γλυτώσουν τον μπελά των Γκουαντανάμο).
Η "δικαιολόγηση" της απόφασης (ότι: κινδυνεύει η ζωή τους) είναι τόσο εξώφθαλμα προσχηματική "εκτίμηση" (γιατί "έτσι μας βολεύει...") ώστε δεν υπάρχουν περιθώρια παρερμηνειών: το ελληνικό βαθύ κράτος και οι διάφοροι βραχίονές του (και όχι μόνο ο δικαστικός) το παίζουν "ανθρωπιστές" με τους 8 τούρκους χουντικούς, για να εξοπλίσουν τον ντόπιο εθνικισμό, αξιοποιώντας τις εύλογα αναμενόμενες αντιδράσεις της Άγκυρας: "εμείς είμαστε ανθρωπιστές και δημοκράτες, αυτοί είναι φονιάδες". Όχι οι επίδοξοι χουντικοί. Ο Ερντογάν και το καθεστώς του. Ουσιαστικά η φαιορόζ πολιτική βιτρίνα του ελληνικού βαθέος κράτους αποκαλύπτει το τι ήθελε να συμβεί πέρυσι τον Ιούλη: να πετύχει το πραξικόπημα!
Αυτό: η "ελληνική δημοκρατία" γουστάρει χούντες! Στην τουρκία, στην αίγυπτο, οπουδήποτε βολεύονται τα "εθνικά συμφέροντα". (Και, παρακαλούμε, κρατείστε την παρατήρηση: αυτά που τα οποιαδήποτε πραγματικά αφεντικά γουστάρουν για αλλού ίσως τα γουστάρουν και για την επικράτειά τους...)

Γιατί είναι προσχηματική η δικαιολόγηση της απόρριψης της αίτησης έκδοσης των τούρκων καραβανάδων χουντικών, που ισοδυναμεί, σχεδόν, με παραχώρηση "πολιτικού ασύλου";
Α) Η θανατική ποινή έχει καταργηθεί στην τουρκία, και μάλιστα απ’ τους ισλαμοδημοκράτες του Ερντογάν. Τα βασανιστήρια, όχι, δεν έχουν καταργηθεί... Ωστόσο πρόκειται για ανθρώπους συνυπεύθυνους για κλείσιμο πολλών σπιτιών, και για προσπάθεια ανατροπής δημοκρατικά εκλεγμένης κυβέρνησης (ακόμα κι αν δεν είναι του ελληνικού γούστου). Που σημαίνει ότι αν επικρατούσαν δεν θα συμπεριφέρονταν με το "σεις" και με το "σας" στους ηττημένους. Όταν σκοτώνεις για να επιβληθείς σαν χούντα μετά το ρίχνεις στην αγάπη και στα "ανθρώπινα δικαίωματα"; Δεν ξέρουμε τέτοια περίπτωση!
Β) Όταν πέρασε η ζεστή δημαγωγία των πρώτων βδομάδων μετά το πραξικόπημα, το τουρκικό καθεστώς έβαλε στην άκρη το ζήτημα της επαναφοράς της θανατικής καταδίκης για τους "πρωταίτιους" του πραξικοπήματος. Ακόμα και οι χτεσινές δηλώσεις κρατικών αξιωματούχων στην Άγκυρα δεν αναφέρονται πια σε θανατικές ποινές. Εν τω μεταξύ οι πρώτες δίκες έχουν ήδη ξεκινήσει. Χωρίς νομοθεσία για αποσπάσματα.
Γ) Ακόμα, όμως, κι αν νομοθετούνταν ξανά η θανατική ποινή στην τουρκία, δεν θα μπορούσε να ισχύσει για τους πραξικοπηματίες. Υπάρχει διεθνής νομικός κανόνας που προβλέπει ότι οποιοσδήποτε κατηγορείται για οτιδήποτε δικάζεται (και καταδικάζεται) με βάση τη νομοθεσία που ίσχυε όταν έκανε το όποιο αδίκημα / έγκλημα. Όχι με μεταγενέστερη. Τον Ιούλιο του ’16 δεν υπήρχε θανατική καταδίκη.
Αν το τουρκικό καθεστώς παραβίαζε αυτόν τον διεθνή κανόνα τότε θα βρισκόταν μπροστά στην καθολική διεθνή κατακραυγή. Από "πολιτική άποψη" θα μπορούσε να συμφέρει την Αθήνα ένα τέτοιο τουρκικό ολίσθημα...
Δ) Το τουρκικό καθεστώς ΔΕΝ καταδίκασε σε θάνατο ούτε τον Οτσαλάν, το 1999- 2000, παρότι τότε ήταν σε ισχύ η θανατική ποινή! Και ο Οτσαλάν ήταν ο νούμερο 1 εχθρός του τότε καθεστώτος του και των υποστηρικτών του, ύστερα από έναν μακρόχρονο πόλεμο (που το καθεστώς θεωρούσε "τρομοκρατική ανταρσία"), με χιλιάδες νεκρούς...

Εκείνο, τελικά, που ξεβρακώνει τις υποτιθέμενες "ανθρωπιστικές ευαισθησίες" του ελληνικού βαθέος κράτους και των οπαδών του είναι η απόρριψη του αιτήματος για πολιτικό άσυλο του αιγύπτιου Mohamad A. (κάνει απεργία πείνας κρατούμενος στη Μυτιλήνη, ενώ έχει αναπτυχθεί ένα ευρύ κίνημα υπέρ του), ο οποίος είναι ένας απ’ τους αντιπάλους του αγαπημένου στους έλληνες φασίστα / δικτάτορα της αιγύπτου στρατηγού Sisi.
Στην αίγυπτο υπάρχει θανατική καταδίκη όπως υπάρχουν και εκατοντάδες καταδίκες σε θάνατο. Αυτό, φυσικά, καθόλου δεν εμποδίζει την ελληνική φιλία προς την χούντα του Καΐρου (και τις "επενδύσεις" ελληνικών αφεντικών…).
Συνεπώς, και εντελώς "ανθρωπιστικά": άσυλο σε 8 τούρκους καραβανάδες / φονιάδες, απέλαση για έναν αντικαθεστωτικό / αντιχουντικό αιγύπτιο.
Όμορφος κόσμος, ηθικός, ελληνικά πλασμένος.

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΙΣ ΑΠΕΛΑΣΕΙΣ


ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΣΩΣΤΟ: ΧΑΡΤΙΑ ΣΤΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ / ΚΛΩΤΣΙΕΣ ΣΤΟ ΑΦΕΝΤΙΚΟ | ΚΥΨΕΛΗ

> αντιφασιστική διαδήλωση στόμα-με-στόμα απ' το antifa community.
Στους δρόμους της κυψέλης.